Τα τελευταία χρόνια, η τζαζ άρπα έχει αναδειχθεί ως μια δύναμη στους σύγχρονους τζαζ κύκλους, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την συνθέτρια και ηλεκτρική τζαζ αρπίστρια Maria-Christina Harper. Το 2023, κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ, με τίτλο «Passing By», με το τρίο της, Harper Trio, εμφυσώντας στις συνθέσεις ένα πνεύμα καινοτομίας και δημιουργικής ελευθερίας. Αντλώντας επιρροές από τις ελληνικές και αιγυπτιακές της μουσικές ρίζες μέχρι την avant-garde και free jazz, το άλμπουμ καθιέρωσε τον χαρακτηριστικό ήχο του τρίο—πνευματικά φορτισμένα ηχοτοπία με πειραματικούς τόνους.
Το «Dialogue of Thoughts» είναι το δεύτερο άλμπουμ των Harper Trio, το οποίο επανενώνει την πρωτοπόρο ηλεκτρική αρπίστα και συνθέτρια Maria-Christina Harper με τον περιζήτητο ντράμερ Evan Jenkins και τη δυναμική σαξοφωνίστρια Josephine Davies. Tο άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα θρυλικά Abbey Road Studios στο Λονδίνο.
To άλμπουμ αποτελεί ένα ταξίδι στην ενσυνειδητότητα, εξερευνώντας την προσπάθεια και την ομορφιά της εύρεσης της ηρεμίας. Αποτελεί μια αντανάκλαση της προσωπικής εξέλιξης και της συχνά χαοτικής πραγματικότητας της προσπάθειας να παραμείνει κανείς παρών. Όλα τα κομμάτια του άλμπουμ αφορούν την προσπάθεια για εσωτερική ειρήνη.
Το «Dialogue of Thoughts» είναι το δεύτερο άλμπουμ του Harper Trio. Τι είναι αυτό που το διαφοροποιεί περισσότερο από το «Passing By» και τι άλλαξε μέσα σας από τότε μέχρι σήμερα;
Στο «Dialogue of Thoughts», η αποτύπωση της καθημερινής μου εμπειρίας είναι ακόμη πιο έντονη, εστιάζοντας στην προσωπική εξέλιξη μέσα από την αναπνοή, τον διαλογισμό και την πνευματική αναζήτηση. Ήταν μια συνειδητή απόφαση να συνθέσω έργα εμπνευσμένα από το ταξίδι μου, στην ενσυνειδητότητα. Παράλληλα, στο άλμπουμ εντάσσεται για πρώτη φορά η χρήση φωνών και αρχαίων ελληνικών κειμένων. Η εσωτερική αλλαγή δεν συνέβη απότομα, μέρα με τη μέρα βαδίζω προς την κατεύθυνση που μ' εξελίσσει και με προκαλεί. Στο διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ των δύο δίσκων, απλώς εμβάθυνα περισσότερο σε αυτό το μονοπάτι της αυτοεξερεύνησης.
Το «Walk» μιλά για την επιμονή να συνεχίζεις, ακόμη κι όταν νιώθεις αδύναμος. Σε ποια φάση της ζωής σας γράφτηκε;
Το «Walk» γράφτηκε λίγο πριν μπούμε στα Abbey Road Studios τον περασμένο Φεβρουάριο. Ήταν μια περίοδος που ένιωθα την ανάγκη να δημιουργήσω κάτι που να λειτουργεί ως προσωπική υπενθύμιση: μια μουσική παρότρυνση να «σηκωθώ» και να προσπαθήσω ξανά, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες. Ήθελα ο ρυθμός και η ενέργεια του κομματιού να αποτυπώνουν ακριβώς αυτή την κίνηση προς τα εμπρός, την εσωτερική δύναμη που χρειαζόμαστε για να συνεχίσουμε την όποια διαδρομή μας.
Στα «Inner Thoughts» και «Moving On (Intro)» ακούμε λέξεις, φράσεις και mantras, εμπνευσμένα από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία. Πώς προέκυψε αυτή η ανάγκη;
Εδώ και αρκετό καιρό, ο διαλογισμός και η φροντίδα της εσωτερικής ισορροπίας αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Με ενδιαφέρει βαθιά η φιλοσοφία και οι τεχνικές που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε τον νου μας και να τον κατευθύνουμε προς μια πιο φωτεινή κατάσταση, συχνά μέσα από τη δύναμη της επανάληψης θετικών νοημάτων. Έτσι, προέκυψε η ανάγκη να εντάξω στη μουσική μου φράσεις με ισχυρό νοηματικό φορτίο, εμπνευσμένες από την αρχαία ελληνική γραμματεία.
Τα κομμάτια του δίσκου μιλούν για την προσπάθεια να βρεθεί η ηρεμία. Εσείς σήμερα νιώθετε πιο κοντά σε αυτήν;
Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι πλέον η ηρεμία –όταν τη νιώθω– πηγάζει από μια συνειδητή απόφαση και εσωτερική προσπάθεια, παρά από την αναμονή ν' αλλάξουν οι εξωτερικές συνθήκες. Είναι μια ενεργητική στάση ζωής. Όσο για το αν την έχω κατακτήσει θεωρώ πως όσο παραμένει τόσο έντονη η ανάγκη μου να την αναζητώ, σημαίνει πως η διαδρομή προς αυτήν συνεχίζεται. Ίσως η ίδια η αναζήτηση της ηρεμίας να 'ναι τελικά η δική μου μορφή ισορροπίας.
Τι ήταν αυτό που σας έκανε ν’ αγαπήσετε την ηλεκτρική άρπα;
Αγάπησα την άρπα από πολύ μικρή. Με ελκύει ο ήχος της γιατί δεν έχει επιθετικότητα, αλλά μια ατμοσφαιρική διάρκεια στον απόηχο. Ακόμα και οπτικά μου αρέσει η κατασκευή της. Είναι σαν ένα διάφανο όργανο που σου επιτρέπει να βλέπεις και από τις δύο πλευρές. Με την ηλεκτρική άρπα, αυτή η βάση παραμένει, αλλά μου δίνεται η ελευθερία να πειραματιστώ περισσότερο με τον ήχο και να τον φέρω στο σήμερα.
Η ηλεκτρική τζαζ άρπα παραμένει ένα «άγνωστο» όργανο για πολλούς. Σας ενδιαφέρει να την κάνετε πιο οικεία στο κοινό;
Πρωταρχικός μου στόχος είναι η επικοινωνία με τους ανθρώπους μέσω του ήχου. Μου αρέσει να πειραματίζομαι και να αναζητώ νέους τρόπους παιξίματος στην άρπα, αυτό είναι άλλωστε και το αντικείμενο του διδακτορικού μου στο Surrey University. Περισσότερο από το να κάνω το όργανο «γνωστό», μ' ενδιαφέρει να βρούμε έναν κοινό τόπο μέσα από τη μουσική μου. Θεωρώ, όμως, πάντα θετικό το να έρχεται κανείς σ' επαφή με κάτι καινούργιο. Ένα άγνωστο άκουσμα μπορεί να γίνει η αφετηρία για μια νέα σκέψη που δεν ξέρεις πού μπορεί να σε οδηγήσει.
Πώς αντιλαμβάνεστε τη θέση σας μέσα στη σύγχρονη τζαζ σκηνή σήμερα;
Εστιάζω κυρίως στην προσωπική μου εξέλιξη, προσπαθώντας να προσεγγίζω τη σύνθεση και τον αυτοσχεδιασμό με τον πιο ειλικρινή τρόπο. Μέσα από τη μουσική, επιδιώκω να γνωρίζω και να συνεργάζομαι με ενδιαφέρουσες προσωπικότητες και σπουδαίους μουσικούς. Όσο για τις ταμπέλες και τα είδη, πιστεύω ότι υπάρχουν κυρίως για να διευκολύνουν την επικοινωνία, όμως συχνά κάτι χάνεται στην προσπάθεια αυτής της κατηγοριοποίησης. Προσωπικά, δεν ένιωσα ποτέ ότι ανήκω σε ένα μόνο είδος. Ένιωθα πάντα πολίτης του κόσμου και με τον ίδιο τρόπο κινούμαι και στη μουσική, αναζητώντας την ουσία πέρα από τα σύνορα των ειδών.
Πώς είναι η σχέση σας με τον Evan Jenkins και τη Josephine Davies εκτός σκηνής; Τι έχετε μάθει για τον εαυτό σας παίζοντας σε αυτό το τρίο;
Έχουμε μια υπέροχη χημεία και έναν κοινό τρόπο να προσεγγίζουμε ο ένας τον άλλον, τόσο μουσικά όσο και ανθρώπινα. Θαυμάζουμε ο ένας τη δύναμη και τη μοναδικότητα που φέρνει ο καθένας μας στο τρίο. Αφήνουμε πάντα χώρο ώστε να ακουγόμαστε ως μονάδα, χωρίς κανείς να νιώθει την ανάγκη να επιβληθεί. Είμαστε φίλοι και ο αμοιβαίος σεβασμός μας υπάρχει εντός και εκτός σκηνής. Όλο και περισσότερο συνειδητοποιώ ότι αυτή η ανθρώπινη βάση είναι για μένα η απαραίτητη προϋπόθεση για μια ουσιαστική, μακρόχρονη συνεργασία.
Πώς σας έφερε ο δρόμος στο Λονδίνο και τι είναι εκείνο που σας κρατά εκεί μέχρι σήμερα;
Ήρθα στο Λονδίνο μετά το δίπλωμά μου στην κλασική, ορχηστρική άρπα, προκειμένου να συνεχίσω τις σπουδές μου σε μεταπτυχιακό επίπεδο. Αυτό που με κρατά εδώ μέχρι σήμερα είναι η πολυπολιτισμικότητα της πόλης, η συνάντηση ανθρώπων από κάθε γωνιά του πλανήτη. Αυτό το περιβάλλον δημιουργεί ένα διαρκές άνοιγμα σε νέες νοοτροπίες, παραδόσεις και ιδέες, κάτι που είναι πολύ σημαντικό για τη δική μου εξέλιξη, τόσο ως άνθρωπος όσο και ως καλλιτέχνης.
Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για έναν μουσικό να ζήσει από τη δουλειά του στο εξωτερικό σε σχέση με την Ελλάδα;
Είναι σχετικό. Ως ελεύθερος επαγγελματίας, απαιτείται πάντα μεγάλη προσπάθεια για να ανοίγεις τις διαδρομές από τις οποίες θα περάσεις. Στην Αγγλία, όμως, υπάρχει η υποδομή που υποστηρίζει και ανταμείβει περισσότερο αυτή την προσπάθεια, προσφέροντας ένα πλαίσιο που βοηθά έναν μουσικό να εξελιχθεί και να ζήσει από την τέχνη του.
Υπάρχουν πράγματα που εκτιμάτε περισσότερο για την Ελλάδα τώρα που ζείτε στο εξωτερικό;
Ναι, βοηθάει πολύ το να γίνεσαι εξωτερικός παρατηρητής μιας συνθήκης, καθώς αλλάζουν και οι ανάγκες σου με τα χρόνια. Πέρα από την ομορφιά της φύσης και την ποιότητα της «πρώτης ύλης» της χώρας, αυτό που εκτιμώ βαθιά είναι η ζεστασιά στις ανθρώπινες σχέσεις. Σε προσωπικό επίπεδο, αυτή η αμεσότητα είναι ένα πολύ δυνατό χαρακτηριστικό της Ελλάδας που μου αρέσει και μου ταιριάζει πολύ.
Το «Dialogue of Thoughts» ηχογραφήθηκε στα θρυλικά Abbey Road Studios στο Λονδίνο. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;
Είναι όμορφο να γίνεσαι μέρος ενός χώρου με τόσο δυνατή ιστορία. Πιστεύω ότι ένας τόπος αντλεί ενέργεια είτε από τη φύση του είτε από όσα έχουν συμβεί μέσα σε αυτόν. Υπάρχει μια ιδιαίτερη δύναμη στο να δημιουργείς σε ένα περιβάλλον που σου «μιλάει» προσωπικά. Νιώθεις αμέσως ότι σε ωθεί να ξεπεράσεις τον εαυτό σου και να δώσεις το μέγιστο. Κατά κάποιο τρόπο, αισθάνεσαι την υποστήριξη όλων εκείνων των σπουδαίων μουσικών που πέρασαν από εκεί, λες και έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στους τοίχους.
Θυμάστε πότε καταλάβατε ότι η μουσική θα είναι κομμάτι της ζωής σας; Τι ρόλο έπαιξε η οικογένειά σας σε αυτή την πορεία;
Θυμάμαι πάντα τη μουσική να υπάρχει ως τρόπος έκφρασης συναισθημάτων και σκέψεων. Μου ήταν τόσο φυσικό, που δεν σκέφτηκα ποτέ αν η μουσική θα αποτελούσε κομμάτι της ζωής μου. Απλώς αναρωτιόμουν αν θα υπήρχε και κάτι άλλο δίπλα της. Η οικογένειά μου λειτούργησε μέσα σε αυτό το πλαίσιο, καθώς η μουσική ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής όλων μας.
Πώς μοιάζει μια ιδανική καθημερινή μέρα;
Μια ιδανική μέρα είναι σίγουρα καλοκαιρινή. Περιλαμβάνει κολύμβηση στη θάλασσα, ασκήσεις αναπνοών και διαλογισμό, αλλά και ηχητική εξερεύνηση στην άρπα και σε άλλα μουσικά όργανα. Θα τη συμπλήρωναν ιδανικά η οικογένεια, οι φίλοι και μια βαθιά φιλοσοφική συζήτηση.
Τι σας κάνει σήμερα να χαμογελάτε;
Χαμογελώ όταν βρίσκομαι με ανθρώπους που με εμπνέουν και με εξελίσσουν. Με γοητεύει η ανταλλαγή ιδεών, ένα μουσικό άκουσμα που με ταξιδεύει, αλλά και οι μικρές, αυθεντικές στιγμές με φίλους όπου το καλό χιούμορ γίνεται η κοινή μας γλώσσα.
