«Έκανα 11 χρόνια χημειοθεραπείες για έναν καρκίνο που δεν είχα ποτέ»: Η ιστορία της Μπέκι

Η Μπέκι Τζόουνς ήταν μόλις 21 ετών όταν οι γιατροί της ανακοίνωσαν ότι είχε θανατηφόρο όγκο στον εγκέφαλο και λίγους μήνες ζωής.

Είχε μόλις γνωρίσει τον σύντροφό της και ονειρευόταν μια καριέρα στην αστυνομία, αλλά ξαφνικά το μέλλον της έμοιαζε θολό και -μάλλον- ανύπαρκτο. Η διάγνωση, από έναν έμπειρο ογκολόγο, οδήγησε σε 11 χρόνια θεραπειών χημειοθεραπείας που άλλαξαν ολοκληρωτικά τη ζωή της.

Είχε καθημερινές ναυτίες, δεν μπορούσε να πηγαίνει σε οικογενειακές εκδηλώσεις, η επαγγελματική της πορεία ανακόπηκε και ζούσε συνεχώς μέσα στον φόβο.

Σήμερα, στα 33 της, έμαθε πρόσφατα ότι δεν είχε ποτέ καρκίνο, αλλά μια φλεγμονή στον εγκέφαλο που θα μπορούσε να είχε αντιμετωπιστεί απλά με κορτιζόνη.

Η μητέρα δύο παιδιών είναι μία από τους περισσότερους από 40 ασθενείς που κινούνται πλέον δικαστικά κατά του νοσοκομειακού οργανισμού University Hospitals Coventry and Warwickshire (UHCW) του ΕΣΥ της Βρετανίας (NHS), εξαιτίας παρατεταμένων ή παντελώς ανώφελων θεραπειών για τον καρκίνο.

«Μου έλεγαν ξανά και ξανά ότι χωρίς τη χημειοθεραπεία θα πέθαινα», δηλώνει η Μπέκι.

«Δεν είχα ποτέ όγκο - Απλώς μου κατέστρεψε τη ζωή»

Όντας μια νέα γυναίκα, η Τζόουνς αναφέρει ότι ο θεράπων ιατρός, καθηγητής Ίαν Μπράουν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Κόβεντρι, της είπε πως θα έπρεπε να λαμβάνει το χημειοθεραπευτικό φάρμακο τεμοζολομίδη (TMZ) για το υπόλοιπο της ζωής της.

Και αυτό παρά το γεγονός ότι οι ιατρικές οδηγίες συνιστούν μόλις έξι κύκλους θεραπείας σε διάστημα εξάμηνου.

Όταν η ίδια αμφισβητούσε τις πολλαπλές μαγνητικές τομογραφίες που δεν φαινόταν να δείχνουν ίχνος όγκου, ο γιατρός της απαντούσε πως ο όγκος «δεν ήταν ορατός με γυμνό μάτι». Έμαθε την αλήθεια μόλις το 2025, όταν ξεκίνησε η επανεξέταση των περιστατικών καρκίνου του νοσοκομείου που συνδέονταν με τον συγκεκριμένο γιατρό.

«Δεν είχα ποτέ όγκο στον εγκέφαλο. Πήρα λάθος διάγνωση και υπέστην όλη αυτή τη βασανιστική θεραπεία στο μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής μου, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο», τονίζει. «Απλώς μου κατέστρεψε τη ζωή».

Πολλοί ακόμη ασθενείς του Μπράουν κατήγγειλαν στο BBC ότι λάμβαναν το συγκεκριμένο φάρμακο για χρόνια, αποκτώντας σοβαρά και μόνιμα προβλήματα υγείας. Μία ασθενής ανέφερε ότι το φάρμακο της προκάλεσε στειρότητα, ενώ μια άλλη εμφάνισε λευχαιμία μετά από 100 ανώφελους κύκλους χημειοθεραπείας.

Τα προκαταρκτικά ευρήματα έρευνας από το Βασιλικό Κολλέγιο Ιατρών (RCP) έδειξαν ότι στους ασθενείς του νοσοκομείου χορηγούνταν συστηματικά παρατεταμένες θεραπείες του φαρμάκου με «ελάχιστες έως μηδαμινές αποδείξεις οφέλους».

Η έκθεση έκανε λόγο για τραγικές ελλείψεις του προσωπικού που συνιστούν «προδοσία της εμπιστοσύνης των ασθενών», ενώ διερωτήθηκε γιατί οι φαρμακοποιοί της ογκολογικής πτέρυγας δεν αμφισβήτησαν ποτέ το γεγονός ότι ασθενείς λάμβαναν χημειοθεραπεία συνεχόμενα για 10 έως 15 χρόνια.

Το νοσοκομείο UHCW δήλωσε ότι δεν θα σχολιάσει μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά ανέφερε ότι έχουν ληφθεί μέτρα για «αυστηρότερο έλεγχο στη συνταγογράφηση και τη χρήση της τεμοζολομίδης».

Εφιάλτης 11 ετών

Το 2012, η ζωή μόλις ξεκινούσε για την Τζόουνς, που εργαζόταν στο σύστημα παρακολούθησης του σταδίου της Κόβεντρι. Εκεί γνώρισε τον σύντροφό της, Πιτ, αλλά σύντομα άρχισε να υποφέρει από έντονες ημικρανίες και αναζήτησε ιατρική βοήθεια.

Υποβλήθηκε σε βιοψία εγκεφάλου από ιδιώτη νευροχειρουργό. Ωστόσο, σύμφωνα με τη δικηγόρο της, ο καθηγητής Μπράουν της διέγνωσε γλοιοβλάστωμα βαθμού 4 -μια από τις πιο επιθετικές μορφές καρκίνου του εγκεφάλου- πριν καν βγουν τα αποτελέσματα της βιοψίας.

Η Τζόουνς περιέγραψε τα χρόνια της χημειοθεραπείας ως «κολασμένα». «Ήταν μια συνεχής ναυτία, πόνοι στο στομάχι, έλκη στο στόμα, μια καθημερινή εξάντληση, ήταν φρικτό», ανέφερε.

Το φάρμακο επηρέασε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς της. Από τον φόβο των λοιμώξεων απέφευγε τις κοινωνικές εκδηλώσεις και τις οικογενειακές συγκεντρώσεις, ενώ της αφαιρέθηκε αρχικά και η άδεια οδήγησης.

Το ζευγάρι είχε ενημερωθεί επίσης ότι η Μπέκι δεν θα μπορούσε να μείνει έγκυος. «Αργότερα απέκτησα δύο παιδιά, τα οποία ο ίδιος ο γιατρός μου έλεγε ότι ήταν... θαύματα», σημειώνει.

Η «θεραπεία» συνεχίστηκε για πάνω από μία δεκαετία, μέχρι που ξαφνικά, το 2024, έλαβε ένα τηλεφώνημα από έναν γιατρό που της ανακοίνωσε ότι η χημειοθεραπεία σταματά. «Δεν μου έδωσε κανέναν λόγο. Απλώς μου είπε ότι ο Ίαν Μπράουν συνταξιοδοτήθηκε - ήταν η πρώτη φορά που το άκουγα», θυμάται.

Τον Μάιο του 2025, μετά από ανεξάρτητη εξέταση από νευροχειρουργούς και ακτινολόγους, της ανακοινώθηκε η σοκαριστική αλήθεια: δεν είχε ποτέ καρκίνο στον εγκέφαλο. Έπασχε από ογκόμορφη απομυελίνωση -μια φλεγμονή που αντιμετωπίζεται από νευρολόγους με τη χορήγηση ισχυρών κορτικοστεροειδών (κορτιζόνη).

«Όταν μάθαμε την αλήθεια... μόνο δάκρυα», δήλωσε η δικηγόρος της.

Τα ευρήματα της ανεξάρτητης έρευνας έδειξαν ότι από τις 20 περιπτώσεις ασθενών που εξετάστηκαν, οι 15 ήταν «συνολικά απαράδεκτες», κάνοντας λόγο για «έλλειψη κλινικής περιέργειας» και παντελή έλλειψη συνεργασίας μεταξύ των ειδικοτήτων, που επέτρεψε στα τραγικά διαγνωστικά λάθη να συνεχίζονται για χρόνια.

Η Τζόουνς χαρακτήρισε τα ευρήματα «ανατριχιαστικά»: «Δεν είναι μόνο αυτό που έκανε ο ίδιος, αλλά το πώς τον άφησαν να λειτουργεί ανεξέλεγκτος για τόσο καιρό. Ήταν σαν να έστησε το δικό του σόου και δεν υπήρχε κανείς να τον ελέγξει».

Διαβάστε ακόμη

Θάνατος Μαζωνάκη: Στον ανακριτή σήμερα οι δύο γιατροί - Τα 87 λεπτά, η διαγραμμένη φωτογραφία και η κατάθεση-κλειδί

Ιατρεία και Ινστιτούτα χωρίς ουσιαστικούς ελέγχους από το 2019: Η κατάργηση του ΣΕΥΥΠ και το μεγάλο ελεγκτικό κενό

«Βλέπουν» νέα ελληνοτουρκική κρίση στην Τουρκία: Τα σενάρια και ο φόβος κατάρριψης drone

Τα χαμόγελα στο ΠΑΣΟΚ, η σιωπή Καραμανλή και το τηλέφωνο που άναψε φωτιές στη ΝΔ