Η άλλη Αμερική του Τραμπ: Οι Φιλιππινέζοι μετανάστες που έδωσαν ζωή σε μια μικρή πόλη της Βόρειας Ντακότα

«Σου αρέσουν τα McDonald’s;». Αυτή ήταν η πρώτη ερώτηση που δέχθηκε η Μαρίτσου Καστίγιο Βιλαμιέλ όταν υπέβαλε αίτηση για μια θέση εργασίας σε νοσοκομείο στο Χέτινγκερ της Βόρειας Ντακότα, μια μικρή πόλη περίπου 1.100 κατοίκων και μόλις ενός παντοπωλείου.Ήταν ο τρόπος του ανθρώπου που της πήρε τη συνέντευξη να διαπιστώσει αν η Φιλιππινέζα τεχνολόγος υπερήχων θα ήταν εντάξει να εργάζεται τόσο μακριά από το σπίτι της, σε ένα μέρος χωρίς μεγάλη κοινότητα μεταναστών. «Ναι, είμαι πρόθυμη», θυμάται ότι απάντησε η Μαρίτσου για τη μετακόμιση στο Χέτινγκερ, προσθέτοντας όμως: «Δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα τα McDonald’s, γιατί μπορώ να φτιάξω το δικό μου μπέργκερ».422698_1Η Μαρίτσου πήρε τη δουλειά και είναι μία από τους 19 εργαζομένους από άλλες χώρες στο West River Hospital, το οποίο εξυπηρετεί κατοίκους της Μοντάνα και της Νότιας Ντακότα, εκτός από τους κατοίκους της περιοχής.Το CNN πέρασε έναν μήνα στο Χέτινγκερ, εξετάζοντας τον αντίκτυπο των μεταναστών εργαζομένων και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται σε μια αγροτική περιοχή της χώρας που ψήφισε σε μεγάλο βαθμό τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Το ντοκιμαντέρ «30 Days Inside: Hospitals and the Immigrant Workforce» αποκαλύπτει τη ζωή στην κοινότητα την ώρα που αυτή υποδεχόταν ακόμη περισσότερους εργαζομένους από άλλες χώρες για μια κρίσιμη τοπική υπηρεσία: τα σχολεία.Η Μαρίτσου τους υποδέχθηκε στο σπίτι που μοιράζεται με τον σύντροφό της, Έρικ, και τις τρεις κόρες της, οι οποίες είχαν φτάσει από τις Φιλιππίνες έξι μήνες νωρίτερα. Είχε περιμένει να λιώσει το χιόνι, στο τέλος του σκληρού χειμώνα στις πεδιάδες, για να φέρει τα κορίτσια της στην Αμερική, ελπίζοντας ότι τουλάχιστον οι θερμοκρασίες θα τους φαίνονταν οικείες.«Γιατί αυτό είναι το όνειρό μου», είπε αναφερόμενη στην επιθυμία της να έρθει στις ΗΠΑ για να εργαστεί. «Ναι, το Χέτινγκερ είναι ένα σπίτι. Αν μου δινόταν η ευκαιρία να ζήσω στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια καλή ευκαιρία, γιατί όχι; Μπορώ να βοηθήσω τους ανθρώπους εδώ, ναι, μπορώ να μείνω», είπε.Η πραγματικότητα για τους μετανάστες υπό τον ΤραμπΗ Μαρίτσου ήρθε στις ΗΠΑ με βίζα H-1B, η οποία απευθύνεται σε εξειδικευμένους εργαζομένους από άλλες χώρες για την κάλυψη κενών θέσεων εργασίας για τρία χρόνια και, γενικά, μπορεί να ανανεωθεί για ακόμη τρία. Είναι ένα πρόγραμμα που το West River Health Services έχει χρησιμοποιήσει για να προσλάβει ανθρώπους από τις Φιλιππίνες, μεταξύ άλλων νοσηλευτές και τεχνολόγους εργαστηρίων, προκειμένου να καλύψει θέσεις, μία εκ των οποίων παραμένει κενή για περισσότερο από μία δεκαετία.Ωστόσο, η αυστηροποίηση της πολιτικής της κυβέρνησης Τραμπ απέναντι στη νόμιμη μετανάστευση έχει δημιουργήσει αβεβαιότητα, πέρα από τις επιχειρήσεις εναντίον παράτυπων μεταναστών που βρίσκονται καθημερινά στα πρωτοσέλιδα. Έχει προταθεί νέο τέλος ύψους 103.000 δολαρίων για τις βίζες H-1B, αν και πολλά νοσοκομεία εξαιρούνται.«Είναι κάτι που αναμένουμε ότι ενδέχεται να μας επηρεάσει στο μέλλον, καθώς τα δεδομένα αλλάζουν συνεχώς», δήλωσε η Άλισον Κόρνελε, διευθύνουσα σύμβουλος του West River Health Services. «Ποτέ δεν ξέρουμε τι πρόκειται να συμβεί».Αγροτικές περιοχές αντιμέτωπες με την ερήμωσηΤο West River αντιμετωπίζει προβλήματα γνώριμα σε πολλά αγροτικά νοσοκομεία σε ολόκληρη τη χώρα, με τις ελλείψεις εργαζομένων να επιδεινώνονται από τη φυγή των νέων ανθρώπων. Το νοσοκομείο απέχει δυόμισι ώρες από την κοντινότερη μεγάλη πόλη, το Μπίσμαρκ της Βόρειας Ντακότα, όπου φτάνουν με αεροπλάνο οι μετανάστες εργαζόμενοι και από όπου τους παραλαμβάνει το προσωπικό του νοσοκομείου για να τους μεταφέρει οδικώς στο Χέτινγκερ.«Όλες οι αγροτικές περιοχές αντιμετωπίζουν απώλεια πληθυσμού», δήλωσε η δρ Κάθι Χουλ, οικογενειακή γιατρός στο West River Health Services. «Βλέπουμε ολοένα και περισσότερο ότι είναι δύσκολο να προσελκύσουμε και να κρατήσουμε ανθρώπους για να εργαστούν στον ιατρικό τομέα».Αν το νοσοκομείο χαίρεται που έχει στο προσωπικό του εργαζομένους από τις Φιλιππίνες, φαίνεται πως το ίδιο ισχύει και για την πόλη. Οι νεοπροσληφθέντες μάς είπαν ότι αισθάνονταν ευπρόσδεκτοι στο Χέτινγκερ, όπου η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού είναι λευκοί και γεννημένοι στις ΗΠΑ. Ενσωματωμένοι στην κοινότηταΚαθώς η Μαρίτσου ετοίμαζε τα παιδιά της για την πρώτη τους ημέρα στο σχολείο, γνωρίσαμε τρεις Φιλιππινέζες εκπαιδευτικούς που είχαν φτάσει μόλις την προηγούμενη εβδομάδα - περισσότερες μετανάστριες που έρχονταν να καλύψουν θέσεις σε δημόσιες υπηρεσίες.Και οι τρεις έκλαψαν μιλώντας για τον αποχωρισμό από τους αγαπημένους τους και, όταν τελείωσε το σχολείο, συνομιλούσαν με τις οικογένειές τους μέσω κινητών τηλεφώνων στην καφετέρια. Στο βάθος μίας από τις βιντεοκλήσεις ακούγονταν κότες - στις Φιλιππίνες ήταν ώρα ανατολής του ήλιου.«Ένας από τους μαθητές μου μού είπε: “Σας ευχαριστώ που ήρθατε εδώ, αφήσατε την κόρη σας στις Φιλιππίνες μόνο για εμάς”», δήλωσε η Ζάιρα Τσίντε, δασκάλα της Β' Δημοτικού στο Χέτινγκερ. «Με συγκίνησε πολύ, γιατί βλέπουν την προσπάθειά μας ως εκπαιδευτικών που ήρθαμε εδώ».Το σχολείο διοργάνωσε μια εκδήλωση για να καλωσορίσει τις εκπαιδευτικούς στην κοινότητα. Η Μαρίτσου και άλλοι Φιλιππινέζοι έφεραν σπιτικά φαγητά, καθώς οι οικογένειες συζητούσαν και οι γονείς γνώριζαν τους νέους δασκάλους των παιδιών τους.