«Κυρίαρχοι πολίτες»: Ένα αναδυόμενο κίνημα διδάσκει... πώς να κρύψεις το μωρό σου από το κράτος

Εκ πρώτης όψεως, οι λογαριασμοί της Κριστίν ΛαΧαργκού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μοιάζουν με εκείνους πολλών μητέρων γύρω στα 30 που προβάλλουν έναν ιδανικό τρόπο ζωής. Στους περισσότερους από 88.000 ακολούθους της στο Instagram, η ΛαΧαργκού, μια ξανθιά γυναίκα που ζει στην κεντρική Γιούτα, στις ΗΠΑ, και ακολουθεί έναν εναλλακτικό τρόπο ζωής, δημοσιεύει συχνά στιγμιότυπα από τις περιπέτειες της ίδιας, του συζύγου και των παιδιών της σε όλο τον κόσμο, μέσω του λογαριασμού @veda.revival.

Η οικογένεια ποζάρει μπροστά από τη Σαγράδα Φαμίλια, κάνει αστείες γκριμάτσες σε πολυσύχναστους δρόμους του Τόκιο ή χορεύει σε παραλίες στις Φιλιππίνες. Σε ανάρτηση του Απριλίου του 2026, με μουσική υπόκρουση μια εκδοχή του τραγουδιού «The Fate of Ophelia» της Τέιλορ Σουίφτ, η ΛαΧαργκού έγραψε ότι η οικογένειά της έχει ταξιδέψει μέχρι σήμερα σε περισσότερες από 40 χώρες.

Όπως σημειώνει και το WIRED, τα συχνά ταξίδια σε όλο τον κόσμο δεν είναι κάτι ασυνήθιστο για τους influencers. Ωστόσο, η ΛαΧαργκού υποστηρίζει ότι τα παιδιά της, παρότι γεννήθηκαν στις ΗΠΑ, ταξιδεύουν χωρίς πιστοποιητικά γέννησης ή αριθμούς Κοινωνικής Ασφάλισης. Η προσέγγισή της συνδέεται με το κίνημα των «κυρίαρχων πολιτών» (sovereign citizens), μια διαρκώς διευρυνόμενη ομάδα ακτιβιστών κατά της κρατικής εξουσίας, τα μέλη της οποίας πιστεύουν εδώ και σχεδόν μισό αιώνα ότι δεν υπόκεινται στην αμερικανική νομοθεσία.

«Μια αντιδημοφιλής άποψη: Δεν χρειάζεσαι πραγματικά πιστοποιητικό γέννησης για να μεγαλώσεις ένα παιδί που ευημερεί, ταξιδεύει και λειτουργεί πλήρως στην καθημερινότητά του», γράφει στην ίδια ανάρτηση. «Ναι, το είπα. Γιατί είμαστε η ζωντανή απόδειξη». Επειδή δεν δήλωσε επίσημα τη γέννηση των δύο μικρών παιδιών της, υποστηρίζει ότι οι γιοι της είναι «κυρίαρχα μωρά» (sovereign babies), ένας όρος που χρησιμοποιείται συχνά ως hashtag σε λογαριασμούς όπως ο δικός της για να περιγράψει παιδιά που διαθέτουν εναλλακτικά έγγραφα ταυτοποίησης.

Μέσω της επιχείρησής της, Veda Revival, η ΛαΧαργκού προσφέρει μια εξατομικευμένη υπηρεσία υποστήριξης σε νέους και μέλλοντες γονείς. Η υπηρεσία βασίζεται στην πεποίθηση ότι η έκδοση των απαραίτητων εγγράφων γέννησης ισοδυναμεί με την υπαγωγή των παιδιών στη «δικαιοδοσία της αμερικανικής εταιρείας», όπως αποκαλεί τις ΗΠΑ.

Οι «κυρίαρχοι πολίτες» και οι... influencers τους

Το ευρύτερο κίνημα των «κυρίαρχων πολιτών» υπάρχει στις Ηνωμένες Πολιτείες εδώ και δεκαετίες και τα μέλη του απορρίπτουν, μεταξύ άλλων, τα συμβατικά κρατικά έγγραφα. Οι μορφές διαμαρτυρίας τους μπορεί να περιλαμβάνουν φοροδιαφυγή, οδήγηση χωρίς άδεια και, στην περίπτωση του Τέρι Νίκολς, συμμετοχή σε εγχώρια τρομοκρατική ενέργεια. Ωστόσο, η εμφάνιση influencers που πωλούν εναλλακτικούς τρόπους έκδοσης διαβατηρίων και προωθούν την ιδέα των «κυρίαρχων μωρών» αποτελεί μια νέα, ψηφιακά προσαρμοσμένη εκδοχή αυτής της ιδεολογίας.

Για 497 δολάρια, η ΛαΧαργκού προσφέρει ένα πακέτο που περιλαμβάνει βίντεο και πρότυπα εγγράφων, τα οποία υποτίθεται ότι βοηθούν τους γονείς να εξασφαλίσουν διαβατήρια για τα παιδιά τους με βάση την «εθνικότητα» και όχι την «ιθαγένεια». Παρέχονται επίσης λεπτομερείς οδηγίες, ώστε οι γονείς να μπορούν να ανταποκρίνονται με αυτοπεποίθηση σε «αλληλεπιδράσεις με πράκτορες του συστήματος». Όσοι επιθυμούν πιο εντατική υποστήριξη μπορούν να πληρώσουν 997 δολάρια για προσωπική καθοδήγηση από τη ΛαΧαργκού, προκειμένου να ακολουθήσουν αυτή την εναλλακτική διαδικασία.

Η ΛαΧαργκού, η οποία ισχυρίζεται ότι έχει βοηθήσει περισσότερους από 1.000 γονείς να εξασφαλίσουν διαβατήρια για τα «κυρίαρχα μωρά» τους, αποτελεί μέρος μιας αυξανόμενης ομάδας influencers που δραστηριοποιούνται σε έναν ανεξέλεγκτο κλάδο, πουλώντας γνώσεις τις οποίες έχουν αποκτήσει μόνοι τους.

Μια αυτοαποκαλούμενη «αρχιτέκτονας οικογενειακής κληρονομιάς», γνωστή ως υπουργός Ντιόν (Minister Dionne), δημοσιεύει μηνύματα στους 125.000 ακολούθους της στο Instagram, υποστηρίζοντας ότι η επίσημη καταχώριση ενός παιδιού το μετατρέπει σε «προστατευόμενο του κράτους». Παράλληλα, προσφέρει πακέτα με την ονομασία «Status Correction FastTrack Bundles», για την εξασφάλιση διαβατηρίων υπηκόων χωρίς αμερικανική ιθαγένεια, με κόστος έως και 555 δολάρια. Η ΛαΧαργκού διαθέτει επίσης πρόγραμμα συνεργατών, μέσω του οποίου οι συμμετέχοντες μπορούν να κερδίζουν προμήθεια 15% έως 20%, εφόσον προωθούν με επιτυχία τις υπηρεσίες της για τα «κυρίαρχα μωρά».

Είναι αδύνατο να υπολογιστεί πόσα «κυρίαρχα μωρά» ζουν σήμερα στις ΗΠΑ, καθώς οι γονείς τους αντιμετωπίζουν με καχυποψία την καταγραφή προσωπικών στοιχείων. Σύμφωνα με μια συχνά αναφερόμενη εκτίμηση, από 100.000 έως 300.000 άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονται ως «κυρίαρχοι πολίτες», αν και ο ακριβής αριθμός είναι δύσκολο να εξακριβωθεί λόγω της φύσης του κινήματος.

Ο ρόλος της πανδημίας της Covid

Ο Άνταμ Μπότζακ, δικηγόρος οικογενειακού δικαίου στη δυτική Νέα Υόρκη, ο οποίος είναι υποψήφιος στις εκλογές για τη νομοθετική συνέλευση της πολιτείας, αναφέρει ότι έχει παρατηρήσει αύξηση των υποθέσεων που αφορούν παιδιά χωρίς επίσημα έγγραφα, των οποίων οι γονείς επιδιώκουν να ακυρώσουν ή ακόμη και να απορρίψουν την έκδοσή τους. Παλαιότερα, εκτιμά ότι είχε περίπου έναν πελάτη τον χρόνο με τέτοιες απαιτήσεις. Τον τελευταίο καιρό, ο αριθμός έχει αυξηθεί σε περίπου έξι ετησίως, μια εξέλιξη που συνδέει με την «ψυχολογική ρήξη» που προκάλεσε η πανδημία της Covid-19.

«Πολλά από αυτά τα φαινόμενα αποτελούν συνέπειες όσων συνέβησαν τότε», αναφέρει. «Οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν κοινωνικά και σωματικά ο ένας από τον άλλο, ενώ αποξενώθηκαν και συναισθηματικά. Αυτή η ρήξη οδηγεί στην αντίληψη ότι ο καθένας κοιτάζει αποκλειστικά το δικό του συμφέρον».

Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση κατά την πανδημία άλλαξε επίσης το εκπαιδευτικό τοπίο. Τα ποσοστά κατ’ οίκον εκπαίδευσης αυξήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 2020 και παραμένουν υψηλά. Το Εθνικό Ινστιτούτο Έρευνας για την Κατ’ Οίκον Εκπαίδευση εκτίμησε νωρίτερα φέτος ότι 3,4 εκατομμύρια παιδιά στις ΗΠΑ εκπαιδεύονται στο σπίτι, αριθμός που πιθανότατα είναι μεγαλύτερος στην πραγματικότητα, έναντι 1,4 εκατομμυρίων το 2003.

Η Τες Ούλρι, εκτελεστική διευθύντρια του Coalition for Responsible Home Education, δεν εκπλήσσεται από το γεγονός ότι η άνοδος του κινήματος των «κυρίαρχων μωρών» συμπίπτει με την αύξηση της κατ’ οίκον εκπαίδευσης. Όπως εξηγεί, η εκπαίδευση στο σπίτι μπορεί άθελά της να αποτελέσει την αφετηρία για την υιοθέτηση αντιλήψεων περί απόρριψης της κρατικής εξουσίας. Ορισμένοι γονείς μπορεί να απομακρύνουν τα παιδιά τους από το σχολείο και στη συνέχεια να παρασυρθούν σε μια ιδεολογία σύμφωνα με την οποία έχουν το δικαίωμα να κάνουν ό,τι θέλουν και να αμφισβητούν γιατί το κράτος πρέπει να γνωρίζει την ύπαρξη των παιδιών τους.

Πράγματι, ανάμεσα σε αναρτήσεις που αναφέρονται στον Ρουμί και επικρίνουν την περιτομή, η ΛαΧαργκού προτρέπει τους γονείς να απορρίψουν τα συμβατικά εκπαιδευτικά συστήματα. Σε εμφάνισή της τον Ιούλιο στο podcast «Born Free Method», υποστήριξε ότι το αμερικανικό σχολικό σύστημα συνδέεται με ένα ευρύτερο κυβερνητικό σχέδιο, μέσω του οποίου τα παιδιά «καταχωρίζονται» ως ανθρώπινο κεφάλαιο με την έκδοση πιστοποιητικού γέννησης. «Αυτό το σχολικό σύστημα τούς μαθαίνει πλέον πώς να γίνουν καλοί εργαζόμενοι», δήλωσε. «Ας τους βάλουμε στη σειρά και ας τους οδηγήσουμε σε αυτή την πορεία».

Η προσέγγιση της «εκπαίδευσης μέσω ταξιδιών»

Η πρόσφατη εξάπλωση της λεγόμενης «εκπαίδευσης μέσω ταξιδιών» (world schooling), κατά την οποία η μάθηση βασίζεται στα ταξίδια αντί σε ένα τυπικό πρόγραμμα σπουδών, συνδέεται επίσης με το κίνημα των «κυρίαρχων μωρών».

Η Τζεμίλα Μουρ, ντούλα με έδρα τη Νότια Καρολίνα, ζει νομαδικά με τον σύντροφό της και τα τέσσερα μικρά παιδιά τους. Τα τρία μικρότερα δεν διαθέτουν ούτε πιστοποιητικά γέννησης ούτε αριθμούς Κοινωνικής Ασφάλισης. Η Μουρ, η οποία υποστηρίζει την εκπαίδευση μέσω ταξιδιών, ήθελε να εξασφαλίσει ότι τα παιδιά της θα μπορούσαν να ταξιδεύουν με διαβατήρια.

Όπου κι αν βρίσκεται η οικογένειά της, συνοδεύει τα παιδιά της στις τοπικές δημόσιες βιβλιοθήκες, όπου διαβάζουν και κάνουν ασκήσεις μαθηματικών. «Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να μπορούν τα παιδιά να μαθαίνουν για άλλες χώρες, βλέποντας οι ίδιοι αυτές τις χώρες και τον πολιτισμό τους, και να αφήνουν τους ανθρώπους εκεί να αφηγούνται τη δική τους ιστορία, αντί να τη διαβάζουν απλώς σε ένα σχολικό βιβλίο», λέει. «Πιστεύω ότι αυτό κάνει πραγματικά τη διαφορά στην ανάπτυξή μας ως ανθρώπων και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο».

Παρότι οι γονείς που επιλέγουν να μην καταχωρίζουν επίσημα τα παιδιά τους το κάνουν συχνά λόγω καχυποψίας απέναντι στο κράτος, εξακολουθούν να θέλουν να ταξιδεύουν με αμερικανικά διαβατήρια, χωρίς όμως να αποδέχονται την υπαγωγή τους στις ΗΠΑ, επισημαίνει ο Μπότζακ. «Όπως είπε ο Τζορτζ Κοστάνζα, “ζούμε σε μια κοινωνία”. Και αυτά είναι τα εμπόδια που πρέπει να ξεπεράσεις για να ζήσεις μέσα σε μια κοινωνία».

Οι ρεαλιστικοί κίνδυνοι που αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά

Ο Ρομπ Φιντς, σύμβουλος από τη Βόρεια Καρολίνα που εκπαιδεύει αστυνομικούς στον τρόπο διαχείρισης περιστατικών με «κυρίαρχους πολίτες» που αρνούνται ότι υπόκεινται στη νομοθεσία, χαρακτηρίζει την ιδεολογία αυτή «αστήρικτη από πραγματικά στοιχεία». Όπως σημειώνει, «υπάρχουν πολλοί καιροσκόποι που πωλούν πακέτα με το μήνυμα “κράτησε το παιδί σου εκτός συστήματος και μάθε πώς να το κάνεις”».

Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι, χωρίς τα απαραίτητα έγγραφα, τα παιδιά αυτά κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός των βασικών κοινωνικών δομών και να οδηγηθούν σε έναν απομονωμένο τρόπο ζωής. Τα περισσότερα ενδέχεται να δυσκολευτούν να αποκτήσουν άδεια οδήγησης, να βρουν εργασία ή ακόμη και να εξασφαλίσουν στέγη, καθώς για όλα αυτά απαιτούνται κρίσιμα έγγραφα ταυτοποίησης.

Τα πιστοποιητικά γέννησης και οι αριθμοί Κοινωνικής Ασφάλισης αποτελούν σχετικά πρόσφατα καθιερωμένα μέσα ταυτοποίησης στις ΗΠΑ. Κατά την αποικιοκρατική περίοδο, τα αρχεία γεννήσεων τηρούνταν κυρίως από τις εκκλησίες. Ωστόσο, όταν εκατομμύρια Ευρωπαίοι μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες τον 19ο αιώνα, οι μεταρρυθμιστές άρχισαν να ανησυχούν για την αύξηση της φτώχειας, τον υπερπληθυσμό και την εξάπλωση επιδημιών στις πυκνοκατοικημένες αστικές περιοχές.

Στο πλαίσιο των προσπαθειών για την καλύτερη κατανόηση των ζητημάτων δημόσιας υγείας, η Υπηρεσία Απογραφής των ΗΠΑ ανέπτυξε τυποποιημένα πιστοποιητικά και άρχισε να καταγράφει τις γεννήσεις, αν και δεν ακολούθησαν αμέσως όλες οι πολιτείες την ίδια πρακτική. Η διαδικασία τυποποιήθηκε περισσότερο σε εθνικό επίπεδο γύρω στη δεκαετία του 1930 και καθιερώθηκε πλήρως κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ορισμένα εργοστάσια προσλάμβαναν αποκλειστικά Αμερικανούς πολίτες στο πλαίσιο της πολεμικής προσπάθειας.

Για ορισμένους «κυρίαρχους πολίτες», δεν είναι τυχαίο ότι τα πιστοποιητικά γέννησης έγιναν συνηθισμένη πρακτική τη δεκαετία του 1930, την ίδια περίοδο που ο πρόεδρος Φράνκλιν Ρούζβελτ υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα με το οποίο καταργήθηκε η σύνδεση του δολαρίου με τον χρυσό.

Οι υποστηρικτές της λεγόμενης «θεωρίας του αχυράνθρωπου» (straw man theory), μιας κεντρικής παραδοχής της ιδεολογίας των «κυρίαρχων πολιτών», υποστηρίζουν ότι όταν οι γονείς εκδίδουν πιστοποιητικό γέννησης και αριθμό Κοινωνικής Ασφάλισης για το παιδί τους, η κυβέρνηση ανοίγει έναν λογαριασμό στο όνομά του και το χρησιμοποιεί ως ανθρώπινο κεφάλαιο για την κάλυψη του αμερικανικού δημόσιου χρέους, καθώς δεν υπάρχει πλέον ο χρυσός ως αντίκρισμα του νομίσματος.

Η αβάσιμη αυτή θεωρία επικαλείται συχνά από «κυρίαρχους πολίτες» που, για παράδειγμα, σταματούν σε αστυνομικό έλεγχο ενώ οδηγούν χωρίς άδεια. Σύμφωνα με την αντίληψή τους, κάθε άνθρωπος διαθέτει δύο διαφορετικές ταυτότητες: μια νομική οντότητα που υπόκειται στην κρατική εξουσία και τον ίδιο ως φυσικό πρόσωπο, το οποίο, όπως υποστηρίζουν, δεν δεσμεύεται από τους νόμους.

Μέχρι σήμερα, κανένα αμερικανικό δικαστήριο δεν έχει δικαιώσει «κυρίαρχους πολίτες» που επικαλέστηκαν αυτά τα επιχειρήματα, επισημαίνει ο δικηγόρος οικογενειακού δικαίου Κρίστοφερ Κ. Μέλτσερ. «Δεν υπάρχει νομική βάση σε όσα υποστηρίζουν. Ωστόσο, τα διατυπώνουν με τόση πεποίθηση και επιμονή, ελπίζοντας ότι θα καταφέρουν να ξεφύγουν».

Οι ρίζες του κινήματος και οι νέες εκδοχές του

Το σύγχρονο κίνημα των «κυρίαρχων πολιτών» έχει τις ρίζες του στην Posse Comitatus, μια παραστρατιωτική ομάδα με έντονα ρατσιστικά χαρακτηριστικά, το όνομα της οποίας προέρχεται από τα λατινικά και σημαίνει «δύναμη της κομητείας».

Τη δεκαετία του 1970, ο Γουίλιαμ Πότερ Γκέιλ, πρώην αντισυνταγματάρχης του αμερικανικού στρατού που είχε γίνει «ιερέας», ίδρυσε την οργάνωση στη Νότια Καλιφόρνια. Η ομάδα βασιζόταν σε ρατσιστικές και αντισημιτικές πεποιθήσεις. Ο Γκέιλ υποστήριζε την ιδέα μιας «κυβέρνησης των πολιτών» που θα απέδιδε δικαιοσύνη με τους δικούς της όρους.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας, οπαδοί του προχώρησαν σε βίαιες ενέργειες, μεταξύ των οποίων η παράνομη κράτηση και κακοποίηση υπαλλήλου της αμερικανικής φορολογικής υπηρεσίας (IRS), ενώ επιχείρησαν να «απαγγείλουν κατηγορίες» εναντίον δικαστή. Όταν μια αγροτική κρίση έπληξε τις ΗΠΑ, οι συνωμοσιολογικές ιδέες του Γκέιλ εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα.

Οι πρακτικές της Posse Comitatus κατά της κρατικής εξουσίας, όπως η άρνηση καταβολής φόρων, υιοθετήθηκαν αργότερα από το ευρύτερο κίνημα των «κυρίαρχων πολιτών», το οποίο σήμερα περιλαμβάνει δεκάδες διαφορετικές ομάδες και οργανώσεις σε διάφορες πολιτείες.

Μία από αυτές είναι οι American State Nationals (ASN), τα μέλη των οποίων συμμερίζονται την ιδεολογία των «κυρίαρχων πολιτών», αλλά αποφεύγουν τον συγκεκριμένο χαρακτηρισμό λόγω των ρατσιστικών και λευκής υπεροχής καταβολών του κινήματος. Οι ASN υποστηρίζουν ότι μπορεί κάποιος να αποκτήσει διαβατήριο υπηκόου χωρίς αμερικανική ιθαγένεια, το οποίο, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, παρέχει περιορισμένη διπλωματική ασυλία ανάλογα με τον αριθμό των αστεριών που φέρει.

Ορισμένα μέλη της ομάδας πωλούν ακόμη και διαδικτυακά πακέτα, έναντι μερικών εκατοντάδων δολαρίων, τα οποία υποτίθεται ότι επιτρέπουν στους ενδιαφερόμενους να αποδεσμευτούν από το «συμβόλαιό» τους με την αμερικανική κυβέρνηση, αποκτώντας διαβατήριο που βασίζεται στην εθνικότητα και όχι στην ιθαγένεια.

Πέρα από την καχυποψία απέναντι στην αμερικανική κυβέρνηση, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί ένα κοινό προφίλ των γονέων που επιλέγουν να μην καταχωρίζουν επίσημα τα παιδιά τους. Συνήθως δεν ανήκουν όλοι στην ίδια πολιτική παράταξη ή θρησκευτική ομάδα. Ορισμένοι υιοθετούν έναν πιο ολιστικό τρόπο ζωής, αποφεύγοντας τις σύγχρονες υποδομές, ενώ υπάρχει και επικάλυψη μεταξύ όσων ασπάζονται την ιδεολογία της κυριαρχίας του ατόμου και των ένθερμων αντιεμβολιαστών. Ωστόσο, δεν θα ήταν ακριβές να χαρακτηριστεί το φαινόμενο ως παρακλάδι του κινήματος Make America Healthy Again.

Αντί να διαθέτει έναν κεντρικό ηγέτη ή μια συγκεκριμένη κοινότητα, το κίνημα των «κυρίαρχων μωρών» μοιάζει περισσότερο με ένα εκτεταμένο δίκτυο ανθρώπων που συνδέονται από την πεποίθηση ότι η έκδοση πιστοποιητικού γέννησης και αριθμού Κοινωνικής Ασφάλισης ισοδυναμεί με την «υπαγωγή» των παιδιών στην «αμερικανική εταιρεία», όπως συνηθίζει να λέει η ΛαΧαργκού.

Σε μια σειρά βίντεο που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα «Born Free Blueprint» της Veda Revival, η ίδια υποστηρίζει ότι τα «κυρίαρχα μωρά» σηματοδοτούν «την αρχή μιας νέας εποχής ελευθερίας». Τα βίντεο αυτά διατίθενται δωρεάν. Ωστόσο, προτού αγοράσουν και παρακολουθήσουν τους αναλυτικότερους οδηγούς της, οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να ανεβάσουν αντίγραφο διαβατηρίου ή ταυτότητας και να υπογράψουν συμφωνητικό αποδοχής των όρων συμμετοχής στην κοινότητά της. Το συμφωνητικό προβλέπει ακόμη και νομικές ενέργειες σε περίπτωση που κάποιος δεν χρησιμοποιήσει τις πληροφορίες της «με ακεραιότητα και καλή πρόθεση».

Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών απαιτεί αποδεικτικά στοιχεία ιθαγένειας προκειμένου να εγκρίνει την έκδοση διαβατηρίου. Όταν κάποιος δεν διαθέτει βασικό έγγραφο, όπως πιστοποιητικό γέννησης, η υπηρεσία δέχεται ορισμένες μορφές δευτερευόντων αποδεικτικών στοιχείων. Σε αυτά περιλαμβάνονται ένα εκπρόθεσμο πιστοποιητικό γέννησης και μια επίσημη βεβαίωση ότι δεν υπάρχει καταχώριση γέννησης (Letter of No Record), η οποία πρέπει να εκδίδεται από την αρμόδια πολιτεία και να συνοδεύεται από δημόσια έγγραφα, όπως πιστοποιητικό γέννησης από νοσοκομείο, αρχεία βάπτισης, σχολικά έγγραφα ή στοιχεία απογραφής.

Όσοι υιοθετούν τις αντιλήψεις των «κυρίαρχων πολιτών» συχνά επιλέγουν μια διαφορετική λύση: την οικογενειακή Βίβλο, στην οποία έχουν καταγραφεί χειρόγραφα οι γεννήσεις και οι θάνατοι συγγενών. Ο Μέλτσερ εξηγεί ότι είναι δύσκολο, αλλά όχι αδύνατο, για κάποιον που γεννήθηκε σε αμερικανικό έδαφος να συγκεντρώσει δευτερεύοντα αποδεικτικά στοιχεία «επαρκή για να πείσουν το υπουργείο Εξωτερικών να εκδώσει διαβατήριο, με βάση τον ισχυρισμό ότι γεννήθηκε σε πολιτεία ή επικράτεια των ΗΠΑ χωρίς να διαθέτει πιστοποιητικό γέννησης».

Μια γυναίκα που ζει στο Τέξας, την οποία το δημοσίευμα αποκαλεί Ντέμπορα για να προστατεύσει την ταυτότητά της, αγόρασε ένα εκπαιδευτικό βίντεο από τον κατάλογο της ΛαΧαργκού και υποστηρίζει ότι κατάφερε να εξασφαλίσει διαβατήριο για το βρέφος της χωρίς πιστοποιητικό γέννησης.

Σύμφωνα με την ίδια, υπέβαλε αρχεία βάπτισης, την οικογενειακή Βίβλο, ένορκη δήλωση που επιβεβαίωνε ότι είχε γεννήσει το παιδί και μια επίσημη ανακοίνωση της γέννησης σε τοπική εφημερίδα. Επικύρωσε συμβολαιογραφικά κάθε έγγραφο και τα απέστειλε με συστημένη αλληλογραφία. Έπειτα από εκτεταμένη ανταλλαγή εγγράφων και επικοινωνιών, η αρμόδια υπηρεσία ενέκρινε τελικά το διαβατήριο, όπως αναφέρει. «Επέλεξα τη λύση του διαβατηρίου, επειδή είναι ένας τρόπος να δηλώσω: “Έχω αυτό το παιδί”», λέει. «Διεκδικώ τα γονικά μου δικαιώματα και τα τεκμηριώνω με τα έγγραφα που θα χρειαστεί το παιδί για να κάνει τις δικές του επιλογές στο μέλλον».

Η πανδημία, η δυσπιστία προς το κράτος και η αναζήτηση εναλλακτικών

Τα τελευταία χρόνια, πολλοί γονείς ήρθαν σε επαφή με το κίνημα των «κυρίαρχων μωρών» ακολουθώντας διαδικτυακά μονοπάτια αναζήτησης, κυρίως στο Instagram, το Telegram, το Facebook και το Reddit.

Ο συνδυασμός παραγόντων που συνέβαλαν στην εξάπλωση του φαινομένου - η επιρροή των δημιουργών περιεχομένου, η κοινωνική απομόνωση που ακολούθησε την πανδημία, η δυσπιστία απέναντι στο ιατρικό σύστημα και η υποχώρηση της εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση - μοιάζει χαρακτηριστικός της εποχής. Ωστόσο, το φαινόμενο έρχεται σε αντίθεση με μια άλλη πραγματικότητα: την αυστηρή μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ και τις δημόσιες επιχειρήσεις απελάσεων.

Σε μια περίοδο κατά την οποία μετανάστες χωρίς νόμιμα έγγραφα, κάτοχοι πράσινης κάρτας, αιτούντες άσυλο, ακόμη και Αμερικανοί πολίτες μεταφέρονται σε απομακρυσμένες χώρες με περιορισμένες δυνατότητες νομικής προστασίας, προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι γονείς παιδιών που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ επιλέγουν συνειδητά μια πορεία που δυσχεραίνει τη ζωή τόσο των ίδιων όσο και των παιδιών τους.

«Δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός ότι σήμερα βρίσκεται για δεύτερη φορά στον Λευκό Οίκο ένας άνθρωπος που θεωρεί ότι οι κανόνες δεν ισχύουν για τον ίδιο και το έχει αποδείξει επανειλημμένα, αρνούμενος να συμμορφωθεί με τους νόμους», λέει ο δικηγόρος Μπότζακ. «Δεν χρειάζεται να ακολουθεί δικαστικές αποφάσεις. Και αν δεν το κάνει εκείνος, γιατί να το κάνουμε εμείς οι υπόλοιποι;»

Άλλοι φτάνουν σε αυτές τις αντιλήψεις μέσα από εντελώς διαφορετικές διαδρομές. Η Ντέμπορα έμαθε για την ιδεολογία των «κυρίαρχων πολιτών» και αργότερα αποφάσισε να μην εκδώσει πιστοποιητικό γέννησης για το μικρό παιδί της, αφού είχε συγκεντρώσει περισσότερα από 2.000 δολάρια σε πρόστιμα για υπερβολική ταχύτητα.

Απορρίπτει τον όρο «κυρίαρχος πολίτης», τον οποίο θεωρεί προσβλητικό, και προτιμά να λέει ότι επιδιώκει να «μεγιστοποιήσει τις δυνατότητες ελευθερίας» του παιδιού της. «Κατέληξα να κάνω αυτή τη βαθιά έρευνα ξεκινώντας, ειλικρινά, από την εντελώς παραληρηματική ιδέα ότι “δεν πρόκειται να πληρώσω αυτά τα πρόστιμα”», αναφέρει.

Άλλοι, όπως η Ζόι Ντουράντ, γνώρισαν αυτές τις αντιλήψεις μέσα από προσωπικές συζητήσεις με μια βοηθό μητρότητας, μια μαία ή κάποιον άλλο επαγγελματία που υποστηρίζει τις γυναίκες κατά τον τοκετό και συνήθως βοηθά τους νέους γονείς να συμπληρώσουν τα καθιερωμένα έγγραφα.

Το 2016, όταν σπούδαζε μηχανική στο πανεπιστήμιο, η Ντουράντ εργαζόταν ως σερβιτόρα και ως μοντέλο για προωθητικές ενέργειες στη Νεβάδα. Μερικούς μήνες μετά τη γέννηση του πρώτου παιδιού της, την ίδια χρονιά, η ίδια και ο σύντροφός της εγκατέλειψαν τα φώτα των καζίνο και μετακόμισαν σε ένα αυτόνομο ηλιακό αγρόκτημα, λίγα χιλιόμετρα από το Κιλαουέα, ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στον κόσμο.

Σήμερα αυτοπροσδιορίζεται ως αγρότισσα πρώτης γενιάς και καλλιεργεί γκρέιπφρουτ, μπανάνες, φρούτα του πάθους και λίτσι στην απομακρυσμένη ζούγκλα της Χαβάης. Δημοσιεύει στιγμιότυπα από τη ζωή της στο Instagram, στον λογαριασμό @junglefairyfarm. Έκτοτε, η οικογένεια έχει μετακομίσει σε μια περιοχή με ηπιότερες συνθήκες διαβίωσης.

Στις αρχές της δημιουργίας του σπιτιού τους στο Μεγάλο Νησί της Χαβάης, το 2021, η Ντουράντ έμαθε ότι ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί της. Όταν πληροφορήθηκε ότι ο σύντροφός της δεν θα μπορούσε να τη συνοδεύσει στα απαραίτητα ραντεβού λόγω των περιορισμών της πανδημίας, αποφάσισε να μη γεννήσει σε νοσοκομείο.

Αντί γι' αυτό, βρήκε μια μαία που τη βοήθησε να γεννήσει την κόρη της στο σπίτι, μέσα σε μια πισίνα τοκετού. Όταν ήρθε η ώρα να αποφασίσει αν θα εκδώσει πιστοποιητικό γέννησης και αριθμό Κοινωνικής Ασφάλισης για το νεογέννητο, συζήτησε το θέμα με τη μαία της. «Μου είπε: “Υπάρχουν οικογένειες με τις οποίες συνεργάζομαι που δεν το κάνουν αυτό”», θυμάται η Ντουράντ. «Και της είπα: “Α, πες μου περισσότερα”».

Όπως εξηγεί, η μαία τής ανέφερε ότι είχε βοηθήσει αρκετούς γονείς που αυτοπροσδιορίζονταν ως «κυρίαρχοι». Η Ντουράντ ενδιαφέρθηκε για την εναλλακτική αυτή, καθώς θυμόταν ότι μετά τη γέννηση του πρώτου παιδιού της στο νοσοκομείο είχε αισθανθεί πίεση να υπογράψει τα σχετικά έγγραφα.

«Σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να κάνει αυτή την επιλογή αργότερα, αν ήθελε να συναινέσει σε αυτό. Παράλληλα, έτσι προστατεύεται η ταυτότητά της», αναφέρει. «Στο μέλλον δεν θα χρειάζεται να ανησυχεί μήπως κάποιος κλέψει τον αριθμό Κοινωνικής Ασφάλισής της. Και, ειλικρινά, με την κατάσταση της οικονομίας, δεν ξέρω καν αν θα υπάρχει το σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης όταν θα είναι αρκετά μεγάλη».

Ωστόσο, η Ντουράντ ανησυχούσε ότι χωρίς πιστοποιητικό γέννησης και κάρτα Κοινωνικής Ασφάλισης, η κόρη της θα αντιμετώπιζε εμπόδια αν ήθελε να ζήσει μια συνηθισμένη ζωή. Έτσι, αποφάσισε να υποβάλει αίτηση για διαβατήριο, καταθέτοντας διάφορα δευτερεύοντα αποδεικτικά έγγραφα.

Σε κάποια φάση, όπως αναφέρει, ένας υπάλληλος της υπηρεσίας διαβατηρίων τής είπε ότι δεν μπορούσε να εγκρίνει την αίτηση, καθώς δεν υπήρχαν αδιάσειστα στοιχεία για τη γέννηση του παιδιού. Τότε η Ντουράντ τού έστειλε μια φωτογραφία στην οποία καθόταν μέσα στη ρηχή πισίνα τοκετού, κρατώντας το νεογέννητο, και του έγραψε: «Αυτή είναι η μοναδική απόδειξη που έχω για τη γέννηση, επειδή ήταν ένας κυρίαρχος τοκετός». «Αυτές είναι οι πεποιθήσεις μου», πρόσθεσε, «συγγνώμη αν δεν σας αρέσουν». Η ίδια υποστηρίζει ότι η φωτογραφία έγινε δεκτή και ότι η υπηρεσία διαβατηρίων έστειλε τελικά το έγγραφο. Η διαδικασία διήρκεσε συνολικά περίπου έξι μήνες. 

Οι απόψεις της Ντουράντ διαφέρουν από εκείνες της κυρίαρχης τάσης του κινήματος των «κυρίαρχων μωρών», το οποίο συνδέεται στενά με το λεγόμενο free birthing, ένα ξεχωριστό κίνημα, που προωθείται σε μεγάλο βαθμό από influencers και υποστηρίζει τον τοκετό χωρίς ιατρική παρέμβαση.

Το 2024, το 1,5% των γεννήσεων στις ΗΠΑ πραγματοποιήθηκε με αυτή την πρακτική, ποσοστό τριπλάσιο σε σχέση με το 2004. Η Ντουράντ είχε βοήθεια κατά τον τοκετό στο σπίτι και υποστηρίζει ότι πρέπει να αναζητείται η συμβατική ιατρική φροντίδα όταν είναι απαραίτητη για τη σωτηρία της ζωής. Παράλληλα, υποβάλλεται σε χημειοθεραπεία μετά τη διάγνωσή της με καρκίνο του παχέος εντέρου σταδίου IV.

Όσοι επιλέγουν τον τοκετό χωρίς ιατρική υποστήριξη μπορεί να αποφεύγουν ακόμη και την προγεννητική φροντίδα, μια πρακτική που είναι γνωστή ως «άγρια εγκυμοσύνη» (wild pregnancy). Η ΛαΧαργκού, ένθερμη υποστηρίκτρια του κινήματος του free birth, έχει δημοσιεύσει περιεχόμενο για τη συμμετοχή της στο Free Birth Society Podcast, καθώς και βίντεο σχετικά με τα ταξίδια χωρίς συμβατικά έγγραφα ταυτοποίησης.

Η 34χρονη Μαρίς Βίστα γνώρισε την ιδεολογία της «κυριαρχίας» κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όταν ήταν πρόσφατα χωρισμένη και έγκυος. Ένιωθε μόνη, με μοναδική στήριξη μια διαδικτυακή «κοινότητα γυναικών», την οποία θεωρεί ότι τη βοήθησε να «ανακαλύψει πολλά πράγματα που δεν συμβάδιζαν με όσα πίστευε μέχρι τότε ότι ήταν αληθινά». Όταν μια γυναίκα τής είπε ότι θεωρούσε το πιστοποιητικό γέννησης ένα είδος κρατικού ομολόγου, η Βίστα άρχισε να αμφισβητεί και άλλες καθιερωμένες πρακτικές, όπως τον εμβολιασμό των παιδιών της.

Όταν έμεινε έγκυος στο δεύτερο παιδί της, αποφάσισε να γεννήσει χωρίς ιατρική υποστήριξη σε ένα κατάλυμα Airbnb, αφού προηγουμένως είχε παρακολουθήσει μαζικά επεισόδια podcast της Free Birth Society. Αφού αποφάσισε να μην εκδώσει τα συμβατικά έγγραφα γέννησης για το βρέφος της, άρχισε να αναζητά στο διαδίκτυο εναλλακτικούς τρόπους για την έκδοση διαβατηρίου.

Μέχρι τότε, η Βίστα, Αμερικανίδα πρώτης γενιάς με φιλιππινέζικη καταγωγή που μεγάλωσε στο Σπρινγκ του Τέξας, είχε δημιουργήσει μια κοινότητα στο Facebook για μητέρες που συμμερίζονταν τις απόψεις της. Όταν ανέφερε στην ομάδα ότι προσπαθούσε να κατανοήσει τη διαδικασία έκδοσης εναλλακτικού διαβατηρίου, κάποια μέλη τής σύστησαν τη Veda Revival.

Η Βίστα αγόρασε τον αναλυτικό οδηγό της ΛαΧαργκού, ώστε να συγκεντρώσει τα απαραίτητα έγγραφα πριν επισκεφθεί την υπηρεσία διαβατηρίων στο Γουέικο. Η ΛαΧαργκού έγινε για εκείνη ένας «αντίλαλος», όπως τον περιγράφει, που επιβεβαίωνε ότι ακολουθούσε σωστά τη διαδικασία. «Είχα κάνει όλη αυτή την έρευνα μόνη μου. Ήταν απλώς μια επιβεβαίωση ότι, ουσιαστικά, όσα είχα ερευνήσει ήταν σωστά», λέει.

Όταν έμεινε έγκυος στο τρίτο παιδί της, η Βίστα είχε έναν τοκετό που περιγράφει ως «ανώδυνο, οργασμικό και χωρίς ιατρική υποστήριξη, με το μωρό σε πλήρη ισχιακή προβολή», δηλαδή με τους γλουτούς να εμφανίζονται πρώτοι κατά τη γέννηση. Η εμπειρία αυτή την οδήγησε να βοηθά άλλους ανθρώπους να συλλάβουν τα λεγόμενα «πνευματικά μωρά» τους και να τα φέρουν στον κόσμο ως «κυρίαρχοι» γονείς.

Μέσω της επιχείρησής της La Souveraine Mere, οι υπηρεσίες της κυμαίνονται από έναν ψηφιακό οδηγό για την «κατανόηση του τρόπου με τον οποίο επικοινωνούν τα πνευματικά μωρά, των ενεργειακών αναγκών τους πριν έρθουν στον κόσμο και της ευθυγράμμισης του χώρου της μήτρας με τη συχνότητά τους», έναντι 44 δολαρίων, έως ένα πρόγραμμα «Κυρίαρχης Σύλληψης» που κοστίζει 5.555 δολάρια και περιλαμβάνει «Spinal Energetics, εργασία με συχνότητες, ενεργειακό καθαρισμό της γενεαλογικής γραμμής και ενεργοποίηση της μήτρας», σε ένα πλαίσιο που αντιμετωπίζει το σώμα ως «το μαντείο που ήδη είναι».

Όπως περιγράφει η Βίστα, όταν οι μέλλοντες γονείς εισέλθουν στον «κόσμο» της, αρχίζει να τους θέτει ερωτήματα για το τι θα κάνουν μετά τη γέννηση του παιδιού. «Θα αναλάβετε τη φροντίδα του. Θα φροντίσετε ώστε ο κηδεμόνας του να μην είναι η κυβέρνηση», λέει ότι τους εξηγεί, προσθέτοντας ότι στη συνέχεια συζητούν για τα πιστοποιητικά γέννησης και τους αριθμούς Κοινωνικής Ασφάλισης.

Η βαθιά δυσπιστία προς το ιατρικό σύστημα, αλλά και οι τραυματικές εμπειρίες ορισμένων γυναικών, αποτελούν έναν ακόμη συνηθισμένο δρόμο προς τον τοκετό χωρίς ιατρική υποστήριξη και, στη συνέχεια, προς το κίνημα των «κυρίαρχων μωρών». Η Μουρ, πρώην βοηθός νοσηλευτή που σπούδασε δημόσια υγεία στο πανεπιστήμιο, λέει ότι δεν περίμενε να αισθανθεί τόσο μεγάλη πίεση για να υποβληθεί σε πρόκληση τοκετού όταν πήγε στο νοσοκομείο για να γεννήσει. «Όταν είπα: “Αφού έχω ήδη συσπάσεις, μπορούμε να μην προκαλέσουμε τον τοκετό; Μπορώ να αφήσω το σώμα μου να λειτουργήσει φυσιολογικά;” μου απάντησαν: “Ο γιατρός έχει ήδη δώσει την εντολή. Θα προχωρήσουμε”», θυμάται.

Εκ των υστέρων, θα ήθελε να είχε υπερασπιστεί περισσότερο τον εαυτό της εκείνη τη στιγμή. «Πιθανότατα το σώμα μου έκανε ήδη αυτό που χρειαζόταν, ενώ η πρόκληση τοκετού έκανε τη διαδικασία λίγο πιο δύσκολη από ό,τι θα ήταν αν ακολουθούσε τη φυσική της εξέλιξη», αναφέρει. Η εμπειρία αυτή την έκανε να προβληματιστεί για τις ανισότητες που αντιμετωπίζουν οι έγχρωμες γυναίκες κατά τον τοκετό και επηρέασε την απόφασή της να επιλέξει τοκετό χωρίς ιατρική υποστήριξη για τα υπόλοιπα παιδιά της.

Η κρίση στη μητρική υγεία στις ΗΠΑ είναι αδιαμφισβήτητη και πλήττει ιδιαίτερα τις έγχρωμες γυναίκες. Ωστόσο, οι ειδικοί προειδοποιούν ότι ο τοκετός χωρίς ιατρική υποστήριξη ενέχει αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών. Η πρακτική έχει βρεθεί στο επίκεντρο έντονης κριτικής, μετά από περιστατικά θανάτου τόσο βρεφών όσο και γονέων λόγω επιπλοκών κατά τη διάρκεια τοκετών χωρίς επαγγελματική βοήθεια.

Οι influencers του κινήματος των «κυρίαρχων μωρών» ενδέχεται να ενισχύουν περαιτέρω τη δυσπιστία προς την ιατρική, προωθώντας επικίνδυνες και ακραίες πρακτικές χωρίς προγεννητική παρακολούθηση ή τη συνδρομή επαγγελματιών υγείας. Αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό για ανθρώπους που είναι ήδη ευάλωτοι, καθώς ορισμένοι υποστηρικτές του κινήματος ισχυρίζονται ότι οι γιατροί αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης συνωμοσίας γύρω από τα πιστοποιητικά γέννησης.

«Μας εξαπάτησαν ώστε να προσλάβουμε αδειοδοτημένους επαγγελματίες», λέει η ΛαΧαργκού σε βίντεο με τίτλο «Σε ποιον ανήκει πραγματικά το παιδί; Η αλήθεια για τα πιστοποιητικά γέννησης και τη νομική πλασματικότητα». «Μας εξαπάτησαν ώστε να πιστέψουμε ότι η γέννηση είναι εξαρχής ένα ιατρικό γεγονός».

Η μαρτυρία μιας γυναίκας που μεγάλωσε εκτός συστήματος

«Κρατούσα αυτό το τσιγάρο για καιρό», λέει η Σάρα Άσλεϊ Τάουνσεντ κατά τη διάρκεια μιας βιντεοκλήσης μέσω Zoom, ένα απόγευμα του Ιουνίου. Βρίσκεται στο σπίτι της στο Μέριλαντ, κοντά στον ποταμό Σουσκεχάνα. Τα παράθυρα είναι ανοιχτά. «Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι να συζητήσω», λέει η 43χρονη, ανάβοντας το τσιγάρο. Αναφέρεται στη στιγμή που συνειδητοποίησε ότι είχε μεγαλώσει με εντελώς διαφορετικούς όρους από τους περισσότερους ανθρώπους.

Λίγο πριν από τη γέννησή της, η μητέρα της είχε παρασυρθεί στις αντιλήψεις του κινήματος των «κυρίαρχων πολιτών» μέσω μιας γειτόνισσας, η οποία την έπεισε να μην γεννήσει σε νοσοκομείο και να αρνηθεί να συμπληρώσει τα απαραίτητα έγγραφα. «Δεν μου δόθηκε αριθμός Κοινωνικής Ασφάλισης, επειδή η μητέρα μου ήθελε πλέον να κάνει τα πάντα έξω από τα όρια της κοινωνίας», αναφέρει η Τάουνσεντ. Οι εμβολιασμοί απαγορεύονταν και εκείνη με τα αδέλφια της ζούσαν συνειδητά απομονωμένοι από τους υπόλοιπους ανθρώπους της κοινότητάς τους.

Όταν συγγενείς από την πλευρά του πατέρα της παρενέβησαν και επέμειναν να πάει η Τάουνσεντ σχολείο, το πεντάχρονο κορίτσι μπήκε στην τάξη του νηπιαγωγείου πιστεύοντας ότι ξεκινούσε τη σχολική χρονιά μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά. «Νόμιζα ότι ήταν η πρώτη ημέρα του σχολείου, αλλά, όπως αποδείχθηκε, ήταν ο τελευταίος μήνας της σχολικής χρονιάς», λέει, με τη φωνή της να σπάει. «Με κορόιδευαν επειδή δεν μπορούσα να δέσω τα κορδόνια μου. Όλοι με ρωτούσαν αν ήμουν από άλλον πλανήτη».

Η μητέρα της τής ετοίμαζε ακατάλληλα γεύματα ή ερχόταν σε αντιπαράθεση με το σχολείο όταν χρειαζόταν να υπογράψει έγγραφα που θα επέτρεπαν στην κόρη της να αγοράσει φαγητό. «Δεν ήθελε να τρώω το μολυσμένο φαγητό τους», θυμάται. «Μας κατηγορούσε ότι συμμετείχαμε στο σύστημά τους, επειδή πίστευε ότι δεν θα έπρεπε να βρισκόμαστε εκεί εξαρχής».

Η Τάουνσεντ θεωρεί τον εαυτό της τυχερό επειδή ο πατέρας της, παρότι ήταν απόμακρος, προσπάθησε να τη βοηθήσει. Μια μέρα εμφανίστηκε στο δημοτικό σχολείο της και οι δυο τους πήγαν μαζί σε ιατρική κλινική. Εκείνος φρόντισε διακριτικά να εμβολιαστεί η κόρη του χωρίς να το μάθει η μητέρα της.

Μετά το διαζύγιο των γονιών της, η μητέρα της μετακινούσε συνεχώς την ίδια και την αδελφή της, επιλέγοντας απομονωμένες περιοχές όπου ζούσαν κατά περιόδους χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για μήνες.

Ο πατέρας της τής έστελνε κουτιά με λούτρινα παιχνίδια και δωροκάρτες κρυμμένες στο εσωτερικό τους, τις οποίες χρησιμοποιούσε για να αγοράζει ρούχα. Στα ίδια δέματα έκρυβε μυθιστορήματα με υπογραμμισμένες λέξεις, έναν μυστικό κώδικα με τον οποίο ήθελε να της δείξει ότι την αγαπούσε και ότι έπρεπε να παραμείνει δυνατή.

Όταν έγινε 16 ετών, η Τάουνσεντ προσπάθησε να βγάλει άδεια οδήγησης, αλλά η αίτησή της απορρίφθηκε επανειλημμένα λόγω των ασυνεπών στοιχείων στο ιστορικό γέννησης και υγείας της. Τότε στράφηκε στους καθηγητές μουσικής και θεάτρου, ζητώντας βοήθεια. «Πώς θα γίνω ενήλικη; Πώς θα κάνω όλα όσα υποτίθεται ότι πρέπει να κάνω;» θυμάται ότι τους ρωτούσε.

Πίστευε ότι είχε τακτοποιήσει τα έγγραφά της μέχρι να γίνει 18 ετών. Ωστόσο, λίγο αργότερα, όταν προσπάθησε να ενταχθεί στο ασφαλιστικό πρόγραμμα υγείας του συζύγου της, βρέθηκε ξανά αντιμέτωπη με εμπόδια. Η γέννηση του γιου της, έναν χρόνο αργότερα, μετατράπηκε σε μια ιδιαίτερα δύσκολη εμπειρία. «Ξέρετε τι συνέβη όταν γέννησα τον γιο μου; Όλα τα έγγραφά του απορρίφθηκαν», λέει, καθώς οι αρμόδιες υπηρεσίες ανέφεραν ότι δεν μπορούσαν να εντοπίσουν αποδεικτικά στοιχεία για τη δική της γέννηση.

Το πιστοποιητικό γέννησης του γιου της χρειάστηκε να τροποποιηθεί δύο φορές. «Ήμουν μία εβδομάδα μετά τον τοκετό, 22 ετών, και έτρεχα σε όλη την πόλη μαζί με τον σύζυγό μου, προσπαθώντας να συγκεντρώσουμε έγγραφα με συμβολαιογραφική επικύρωση», θυμάται. «Το μόνο που ήθελα για το παιδί μου ήταν, ανάμεσα σε όλα τα πράγματα του κόσμου, να έχει από την αρχή έναν αριθμό Κοινωνικής Ασφάλισης και ένα πιστοποιητικό γέννησης».

Περισσότερες από δύο δεκαετίες αργότερα, η Τάουνσεντ εξακολουθεί να στοιχειώνεται από το γεγονός ότι μεγάλωσε χωρίς πιστοποιητικό γέννησης και αριθμό Κοινωνικής Ασφάλισης. «Ως ενήλικη, δεν μπορείς ποτέ να έχεις μια γαμ***νη φυσιολογική ζωή, γιατί πρέπει διαρκώς να περνάς από μια διαδικασία που σου θυμίζει ότι κανείς δεν νοιάστηκε για σένα και ότι ήσουν ένα πιόνι σε ένα παράξενο παιχνίδι, οι συνέπειες του οποίου θα σε ακολουθούν για το υπόλοιπο της ζωής σου», λέει. «Και ναι, είμαι νόμιμη πολίτης. Ζω εδώ. Είμαι άνθρωπος. Υπάρχω».

Διαβάστε ακόμη

Ηχητικά ντοκουμέντα δείχνουν τα κρίσιμα λάθη πριν τη σύγκρουση τρένων στην Ισπανία - Πολλά τα ερωτήματα

Νότιο Πήλιο και Σκιάθος στο έλεος της κακοκαιρίας: Πλημμύρες, κομμένοι δρόμοι και ειδοποίηση 112

ΗΠΑ - Ιράν: Προειδοποιήσεις στον Κόλπο για πιθανή νέα επίθεση μετά τις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου

«Επιμένεις στα 0 mg»: Τα μοιραία μηνύματα με το ChatGPT που οδήγησαν στον θάνατο 31χρονη