Επέζησε μετά τον αποκεφαλισμό του και έκανε πλούσιους τους… γονείς του – Η απίθανη ιστορία του Μάικ από το Κολοράντο

Επέζησε μετά τον αποκεφαλισμό του και έκανε πλούσιους τους… γονείς του!  Ήταν Σεπτέμβριος του 1945 σε ένα αγρόκτημα του Κολοράντο. Ο αγρότης Λόιντ Όλσεν είχε δεχτεί επίσκεψη της πεθεράς του που είχε λαχταρήσει να φάει κόκορα κρασάτο, όπως τον έψηναν στη Γαλλία… Ο Λόιντ πήρε τον μπαλτά και με βαριά καρδιά μπήκε στο κοτέτσι. Διάλεξε έναν στρουμπουλό κοκόρι που του είχε δώσει το όνομα Μάικ, του χάιδεψε την πλάτη και με τη μια χούφτα του το πάτησε το κεφάλι στο μεγάλο κούτσουρο από ευκάλυπτο ενώ ύψωνε το άλλο χέρι του με τον ακονισμένο μπαλτά.

Μέχρι εκείνη την ώρα, ο Λόιντ Όλσεν ήταν ένας άσημος αγρότης που ποτέ δεν θα πίστευε ότι θα μάθαινε το όνομά του σχεδόν ο Κόσμος ολόκληρος. Αιτία; Ο Μάικ, ο κόκορας! Ο Λόιντ κατέβασε τον μπαλτά με δύναμη στο κεφάλι του Μάικ· τον άφησε μόνο λίγην ώρα να του φύγει το αίμα και μετά, γραμμή για μάδημα. Ο δύσμοιρος Μάικ έμεινε χωρίς κεφάλι, αλλά με την καρδιά του ακόμα να χτυπάει δυνατά! Κι έτσι, το ίδιο δυνατά, θα χτυπούσε για έναν χρόνο και έξι μήνες ακόμα!
Όταν ο Λόιντ γύρισε να μαζέψει τον κόκορα αντίκρισε το… ικρίωμα αδειανό και τον Μάικ να περιφέρεται, σαν να μην είχε συμβεί το παραμικρό, πλάι στις κότες!

Ο σαστισμένος αγρότης τράβηξε τα μαλιά πίσω στο μέτωπο, σταυροκοπήθηκε, φώναξε τη γυναίκα και την πεθερά του και τις ενημέρωσε πως το μενού δεν θα είχε κόκορα το απόβραδο…
Ο Μάικ συνέχισε να περιφέρεται σχεδόν ατάραχος στο αγρόκτημα μέχρι που τον μάζεψαν ο Λόιντ με τη γυναίκα του, τον έβαλαν προσεκτικά σε ένα χαρτόκουτο, τον σκέπασαν με λίγα άχυρα και περίμεναν μέχρι την επόμενη ημέρα να δουν πώς θα πάει η κατάσταση, βέβαιοι κατά βάθος ότι ξυπνώντας θα βρουν τον κόκορα παγωμένο με ένα σμάρι μύγες πάνω στο άψυχο κορμάκι του…
Όμως το θαύμα δεν κράτησε μοναχά ένα βράδυ, ούτε τρεις μέρες, όπως λέει ο λαός…

Δεν λαλούσε, αλλά ζούσε!

Την επόμενη μέρα το πρωί, ο Μάικ είχε ξυπνήσει από το χάραμα, όπως το ‘χε συνήθειο του, αλλά δεν μπόρεσε να λαλήσει πια, όπως θα ‘πρεπε· απλά γουργούριζε! Όμως, ζούσε! Ο Λόιντ Όλσεν, σαν μπήκε στην αποθήκη, σίγουρος πως ο κόκορας θα είχε ταξιδέψει στους ουρανούς των πετεινών, είδε το χαρτόκουτο άδειο και φώναξε τη γυναίκα του με τρόμο και δέος: «Κλάρα- της είπε με θαυμασμό- αυτός ο καταραμένος είναι ακόμα ζωντανός!»…

Ο εκστασιασμένος αγρότης πήρε τον Μάικ, το έβαλε πάνω στην καρότσα της άμαξας και τράβηξε κατά την αγορά όπου στοιχημάτιζε με τους χασάπηδες ότι έχει έναν κόκορα δίχως κεφάλι που όμως ζει και ανασαίνει σαν να μην είχε πάθει το παραμικρό. Ο αγρότης τάιζε τον Μάικ με μείγμα γάλακτος και νερού μέσω σταγονόμετρου και του έδινε μικρές μερίδες καλαμποκιού και σκουληκιών

Τι απεφάνθη η Επιστήμη...

Η φήμη για τον ακέφαλο πετεινό διαδόθηκε αστραπιαία σε ολόκληρη την πολιτεία του Κολοράντο. Η τοπική εφημερίδα έστειλε έναν δημοσιογράφο για να πάρει συνέντευξη από τον Όλσεν και δύο εβδομάδες μετά, ένας διοργανωτής υπαίθριων παραστάσεων ταξίδεψε σχεδόν 300 μίλια από το Σολτ Λέικ Σίτι της Γιούτα για να πάρει τον Μάικ και να τον εντάξει στο πρόγραμμά του.
Για τους επόμενους μήνες, ο Μάικ ήταν ο πρωταγωνιστής σε πανηγύρια, τσίρκο και άλλες παραστάσεις πλάι στο μωρό με τα δυο κεφάλια και με άλλα κοτόπουλα που είχαν τρία πόδια. Ο Μάικ ήταν ο διάσημος Ακέφαλος Κόκορας· ο κόσμος πλήρωνε για να τον δει, οι εφημερίδες έγραφαν γι' αυτόν και φωτογραφίες του δημοσιεύονταν ακόμη και στα περιοδικά Time και Life!
Επιστήμονες που εξέτασαν τον Μάικ διέγνωσαν πως, μετά τον αποκεφαλισμό του επιβίωσε επειδή το μεγαλύτερο μέρος του εγκεφαλικού στελέχους του παρέμεινε άθικτο- ο μπαλτάς δεν είχε φτάσει στη σφαγίτιδα φλέβα- ενώ ένας θρόμβος αίματος τον εμπόδισε να πεθάνει από αιμορραγία.

Γεννούσαν και τα κοκόρια τους...

Ο ακέφαλος πετεινός έδωσε χρήμα και αναγνώριση στο ζευγάρι των αγροτών που τον είχαν πια σαν παιδί τους. Στο απόγειο της δημοτικότητάς του, ο ιδιοκτήτης του Μάικ κέρδιζε 4.500 δολάρια το μήνα (σημερινά 64.900 δολάρια). Η αξία του Μάικ εκτιμήθηκε σε 10.000 δολάρια (σε σημερινές τιμές 144.200 δολάρια)!
Όμως, ακόμα και τα θαύματα έχουν ένα τέλος: ο Μάικ πέθανε τον Μάρτιο του 1947, ενώ βρισκόταν σε περιοδεία στο Φοίνιξ της Αριζόνα. Ο Όλσεν και η σύζυγός του ξύπνησαν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου τους από τον βραχνό ήχο του Μάικ που ακουγόταν να πνίγεται· έψαξαν για το σταγονόμετρο που τον τάιζαν και του τραβούσαν τα υγρά από τον οισοφάγο αλλά κατάλαβαν ότι το είχαν αφήσει στην παράσταση όπου ο Μάικ είχε εμφανιστεί το προηγούμενο βράδυ. Μη μπορώντας να αποσυμφορήσουν τη βλέννα από το λαιμό του Μάικ, έμειναν αποσβολωμένοι να παρακολουθήσουν το βάσανό του καθώς ασφυκτιούσε. Κάποια στιγμή, ο Μάικ έμεινε ακίνητος· είχε πια ξαναβρεί το κεφάλι του στον άλλο κόσμο…

Κι’ επειδή οι Αμερικάνοι δεν ξεχνούν ποτέ αυτούς που τους πρόσφεραν κέρδος και δόξα, το Mike the Headless Chicken είναι ένα ίδρυμα στη Φρούιτα του Κολοράντο, όπου γιορτάζεται η ετήσια «Ημέρα του Mike the Headless Chicken», το τρίτο Σαββατοκύριακο του Μαΐου από το 1999! Τελικά τα θαύματα δεν είναι αντίθετα στη φύση, αλλά αντίθετα σ’ αυτά που ξέρουμε για τη φύση…