┋ Απόψεις ┋ 10.01.2019 14:16

Ανοίκεια αντιπαράθεση

Καβγάδες, βαρείς χαρακτηρισµοί, αιχµηρά σχόλια, συνθέτουν συχνά ό,τι συνηθίζουµε να προσδιορίζουµε ως πολεµικό σκηνικό στο Ελληνικό Κοινοβούλιο όταν η πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση χωλαίνει κι εµείς, σχετικά εξοικειωµένοι, τη στηρίζουµε στη µαγκούρα µιας -περίπου- αναµενόµενης εκτροπής

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 2 λεπτά ┋

Προσθέστε το ΕΘΝΟΣ στη Google

Στη χθεσινή µέρα ξεχείλιζαν τα παραδείγµατα. «Είστε βασιλιάς της κωλοτούµπας» είπε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Ποταµιού Γιώργος Αµυράς στον υπουργό Εθνικής Αµυνας, που του ανταπάντησε: «Εσείς φαίνεστε τι είστε». Η επόµενη τοποθέτηση του κ. Αµυρά «Μαζί τα κάνατε, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ» έφερε κατακόρυφη πτώση του επιπέδου. «Για νυφούλα, καλό σας βλέπω» ήταν το σχόλιο του Πάνου Καµµένου. Η πλειοψηφία των µέσων ενηµέρωσης αντέδρασε µεν αρνητικά στην επίθεση, όµως αναπόφευκτα η αναπαραγωγή και µόνο των ύβρεων της καφενειακής αντιπαράθεσης είχε δηµιουργήσει υπόβαθρο ευτελισµού του κοινοβουλευτικού λόγου.

Η ελληνική Βουλή έχει ακούσει -και δει- πολλά. Από την κάλπη εκλογής Προέδρου ∆ηµοκρατίας στους ώµους βουλευτή ως τα έγχρωµα ψηφοδέλτια. Λίγο πριν από τις γιορτές, η έναρξη της συζήτησης για τον προϋπολογισµό επισκιάστηκε έντονα από τον άγριο καβγά που ξέσπασε µεταξύ του εισηγητή των ΑΝΕΛ, Κώστα Κατσίκη, και του βουλευτή της ∆ΗΣΥ Βασίλη Κεγκέρογλου, αλλά και την αντιπαράθεση µε ανταλλαγή ύβρεων επιπέδου... καφενείου µεταξύ της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ Αννέτας Καββαδία και του βουλευτή της ∆ΗΣΥ Λεωνίδα Γρηγοράκου. Λίγο παλαιότερα, το Κοινοβούλιο άκουγε πεζοδροµιακές εκφράσεις από βουλευτές της Χρυσής Αυγής και βίωνε επιθέσεις µε φασίζοντα τρόπο. Κι άλλα, κι άλλα... Προφανώς χρειάζεται να επιστρέψουµε στα αυτονόητα: ∆ιαφωνία δεν σηµαίνει χυδαιότητα. ∆εν σηµαίνει σπίλωση χαρακτήρων, ταπείνωση του αντιπάλου, ανοίκειους χαρακτηρισµούς.

Τι προηγήθηκε όλων αυτών των µελαγχολικών; Ολα όσα ο Τύπος επισηµαίνει κατά καιρούς, αλλά µεγάλο µέρος του πολιτικού προσωπικού της χώρας τα προσπερνά: Η αδυναµία πραγµατικής σύγκλισης ακόµα και σε τοµείς της πολιτικής όπου αυτή είναι επιβεβληµένη. Καµία προσπάθεια για κοινές πολιτικές, η οποία θα έδινε πραγµατικό, ρεαλιστικό και διακριτό νόηµα στις πολιτικές διαφορές. Γιατί η διαφωνία των πάντων µε τους πάντες για τα πάντα κάνει τις πραγµατικές πολιτικές διαφοροποιήσεις δυσδιάκριτες, αν όχι αόρατες, στα µάτια του πολίτη. Υπάρχουν τρόπος, πολιτική δύναµη, βούληση να σταµατήσει αυτή η κατάπτωση;

Διαβάστε ακόμη