Ιστορική Έκπτωση

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 3 λεπτά ┋

Οι συζητήσεις για το πώς θα κηδευτεί και που θα ταφεί ο Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ, οι έντονες κομματικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις που εκδηλώθηκαν μετά το θάνατό του, δείχνουν πόσο ανώριμοι είναι οι θεσμοί της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας, πόσο επιπόλαιες οι πολιτικές, κομματικές και κυβερνητικές επικοινωνιακές τακτικές, πόσο επιρρεπείς να αυτοεγκλωβίζονται στο κλίμα της επικαιρότητας. Στην προεδρευόμενη Γ’ Ελληνική Δημοκρατία, υπάρχουν τόσα εσωτερικά προβλήματα, σταθερότητας και συνοχής, εξωτερικών πιέσεων και ρευστότητας, ώστε να απορεί κανείς πώς βρίσκουν τρόπο να τρυπώνουν και να θορυβούν μικρολογίες και μωρολογίες, που καταναλώνονται για λόγους εντυπώσεων προεκλογικής σκοπιμότητας. Με τέτοιες αντιδράσεις ενισχύεται η νοσηρότητα του δημοσίου βίου.
Με το Σύνταγμα του 1975, μετά το δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου 1974, άλλαξε η μορφή του πολιτεύματος, από βασιλευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία σε προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αν και άλλαξε το πολίτευμα η Βουλή, που ψήφισε το Σύνταγμα του 1975, αυτοπροσδιορίστηκε όχι ως συντακτική, αλλά ως αναθεωρητική του συντάγματος του 1952. Ένα ακόμα κατά συνθήκη ψεύδος εκείνης της περιόδου, για να προωθηθεί με σταθερότητα η ομαλή μετάβαση από την δικτατορία στη μεταπολίτευση. Από το 1974, λοιπόν, δεν υπάρχει καμμία πολιτική, θεσμική και ιστορική εκκρεμότητα ως προς την κατάργηση της βασιλείας και την έκπτωση του Κωνσταντίνου.
Ο Κωνσταντίνος είναι ο τελευταίος εκπρόσωπος του ‘’βασιλικού οίκου των Γλύξμπουργκ’’, ο τελευταίος βασιλιάς στο θρόνο της βασιλευόμενης ελληνικής δημοκρατίας. Έκπτωτος θεσμικά από το 1974, ως ιδιώτης πλέον διεκδικεί και χρησιμοποιεί ανύπαρκτους τίτλους και διακανονίζει περιουσιακά δικαιώματα, με επωφελή γι΄αυτόν τρόπο. Πολιτεύτηκε ανιστόρητα και καταστροφικά για την ελληνική κοινωνία, αυτοκαταστροφικά για τον ίδιο και τη μοναρχία. Χωρίς επίγνωση της ιστορικότητας των καιρών, με αδυναμία κατανόησης των νέων συνθηκών, που άλλαξαν την μετεμφυλιακή και ψυχροπολεμική Ελλάδα, εκδήλωσε αλαζονική και ανταγωνιστική νοοτροπία, χωρίς δημοκρατική παιδεία, απολύτως εξαρτημένος από την ‘’βασιλομήτορα Φρειδερίκη’’, τον υπασπιστή του Αρναούτη και τον σύμβουλό του Χοϊδά, που οργάνωσαν το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα της αποστασίας για την ανατροπή του Γ.Παπανδρέου και την διάσπαση της Ένωσης Κέντρου, τον Ιούλιο του 1965. Στα ανάκτορα εξυφαίνονται σκευωρίες με προσχήματα τον κομμουνιστικό κίνδυνο, τις αλλαγές στην ηγεσία του στρατεύματος από τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου που ο Κωνσταντίνος τον θεωρεί επίφοβο, απρόβλεπτο, επηρεαζόμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, που με την πολιτική του ενίσχυε την αριστερά. Η σύγκρουση του παρασκηνιακού ανακτοβουλίου των βασιλικών μανδαρίνων με τον εκλεγμένο Πρωθυπουργό οδήγησε σε μαζικές διαδηλώσεις και σ’ ένα δεύτερο ανένδοτο αγώνα, στον οποίο ο Βασιλιάς ήταν ‘’ο Κοκός’’ και ο Γεώργιος Παπανδρέου αναγορευόταν σε Γέρο της Δημοκρατίας.
Είναι ιστορικές και απαράγραπτες οι ευθύνες του Κωνσταντίνου ως ‘’ανωτάτου άρχοντα της βασιλευόμενης ελληνικής δημοκρατίας’’. Υπήρξε τραγικός πρωταγωνιστής της κρίσης, που άνοιξε το δρόμο για την επιβολή της εφτάχρονης δικτατορίας, την 21η Απριλίου 1967, την οποία και νομιμοποίησε. Ποτέ δεν έπαψε, κατά την διάρκεια της θητείας του να συνωμοτεί για να έχει τον έλεγχο των ενόπλων δυνάμεων και να εξασφαλίζει πρόθυμους να τον υπηρετήσουν, με το αζημίωτο, πολιτικούς. Όπως ποτέ δεν σταμάτησε να διαβεβαιώνει την αμερικανική πρεσβεία για την διαθεσιμότητά του να συμμορφώνεται προς τις υποδείξεις των ΗΠΑ και να τις ακολουθεί, για να έχει την στήριξή τους. Δεν μπόρεσε να υπερβεί τον εαυτό του και το άθλιο περιβάλλον των μανδαρίνων. Όπως δεν ήταν σε θέση να καταλάβει ότι εκείνη την περίοδο στο κοινωνικό πεδίο κυριαρχούσαν διεργασίες μεγάλων μετασχηματισμών για μια σύγχρονη δημοκρατική, δημιουργική και προοδευτική Ελλάδα.