Του ωκεανού το μαύρο κύμα σε πάει ίσα στον βυθό, σε πάει και στην Κίνα

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 1 λεπτό ┋

Τα λόγια στερεύουν. Οι λέξεις χάνουν το νόημά τους. Σε όποια γλώσσα κι αν γραφτεί, όπως κι αν ειπωθεί η «ντροπή», το «έγκλημα», η «θλίψη» δεν μπορούν να αποτυπώσουν το μέγεθος της τραγωδίας. Δεν είναι η πρώτη φορά και δυστυχώς δεν θα είναι η τελευταία.

Χαμένες ζωές ανθρώπων που το μόνο τους «έγκλημα» είναι ότι θέλουν να ζήσουν καλύτερα. Δεν μετράνε. Δεν συνιστούν πολιτικό πρόβλημα για καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση. Θα κατεβάσουμε για λίγο μεσίστιες τις σημαίες και μετά θα συνεχίσουμε κανονικά τη ζωή μας. Θα ρίξουμε όλο το φταίξιμο στους «λαθροδιακινητές» και θα πανηγυρίσουμε γιατί «η Ελλάδα πέτυχε τους στόχους της για τη νέα συμφωνία στην ΕΕ». Κι ας καταγγέλλουν όλες οι διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων τις πρόνοιές της.

Τα λόγια στερεύουν. Οι λέξεις χάνουν το νόημά τους. Υπάρχουν, όμως, πάντα, κάποια τραγούδια, κάποιοι στίχοι που θα μας θυμίζουν ότι στη θέση των σημερινών μεταναστών, όχι πολλά χρόνια πριν, ήταν οι δικοί μας πρόγονοι. Και ήξεραν πολύ καλά ότι «του ωκεανού το μαύρο κύμα σε πάει ίσα στο βυθό σε πάει και στην Κίνα».

Διαβάστε ακόμη