Το άβολο σημείο όπου τελειώνει ο θαυμασμός και αρχίζουν οι κόκκινες γραμμές

Άβολο. Αυτή είναι η πρώτη λέξη που μου κόλλησε στο μυαλό όταν άκουσα όσα είπε η κ. Καρυστιανού στη συνέντευξή της στο OPEN. Άβολο γιατί δεν θα έπρεπε μια μητέρα που έχασε το παιδί της σε μια εγκληματική τραγωδία να μας φέρει στη θέση που «πρέπει» να την κρίνουμε. Άβολο γιατί δεν θα έπρεπε μια γυναίκα που αποτέλεσε πρότυπο για τόσες άλλες -και για κάποιες αποτελεί ακόμα- να «βουτάει» στον Μεσαίωνα.

Ενδεχομένως οι δημοσιογράφοι να μην είμαστε υποχρεωμένοι να κρίνουμε τη Μαρία Καρυστιανού. Αυτό σε μεγάλη παρένθεση βέβαια, γιατί όταν κάποιες «γραμμές» ξεπερνιούνται, οφείλεις να προσπαθήσεις να δώσεις τροφή για σκέψη στους αναγνώστες.

Το μόνο σίγουρο, πάντως, είναι πως οι γυναίκες κάπως είμαστε υποχρεωμένες να μιλήσουμε μετά από αυτό. Είτε είμαστε μητέρες είτε έχουμε βιώσει μια αποβολή είτε έχουμε χάσει το παιδί μας είτε τίποτα από όλα αυτά, οφείλουμε να πούμε «ως εδώ». Δεν είναι δυνατόν εν έτει 2026 να πει κάποιος -πόσω μάλλον μια γυναίκα- πως το δικαίωμα στην άμβλωση είναι για δημόσια διαβούλευση. Δεν είναι απλά μια «σκληρή» δεξιά φράση. Είναι καταπάτηση κεκτημένων που αποκτήθηκαν με αγώνα.

Και όταν αυτό έρχεται από το στόμα ενός ανθρώπου που τόσα χρόνια μετά από εκείνες τις πατριαρχικές εποχές δίνει μια άλλη, επίσης δύσκολη και άνιση, μάχη -αυτή με τη Δικαιοσύνη- όλα είναι πολύ χειρότερα.

Και σίγουρα κάποιος θα πει «καλά, δεν το περιμένατε;». Μάλλον ναι. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που η κ. Καρυστιανού εκφράζει τέτοιες απόψεις. Όμως, μη γελιόμαστε, μέσα μας όλοι είχαμε μια ελπίδα. Μια ελπίδα πως όταν δεις το ίδιο το κράτος να σε προδίδει, αλλάζεις. Όλοι κάπως ελπίζαμε σε κάτι, κι ας μη το παραδεχόμασταν.

Ωστόσο, ως γυναίκες που είδαμε στο δάκρυ της τον εαυτό μας, κάπως συγκλονιστήκαμε. Κι όχι επειδή έχουμε ανάγκη μια Καρυστιανού -ή οποιαδήποτε άλλη- να μας υπενθυμίζει ότι τα σώματά μας μάς ανήκουν. Δεν έχουμε. Μάλλον γιατί κάπως ντραπήκαμε.

Τώρα, όμως, δεν είναι απλά πως νιώθουμε ντροπή ή πως δεν έχουμε ελπίδα. Άλλωστε αυτό είναι κάτι που όσοι ζούμε στην Ελλάδα έχουμε βιώσει αμέτρητες φορές. Τώρα είναι το άβολο, το απογοητευτικό, το ντροπιαστικό.

Τη Μαρία Καρυστιανού -ίσως κακώς, ίσως καλώς- τη μετατρέψαμε πολύ νωρίς σε ένα πρόσωπο που μπορείς να στηριχθείς και να ακολουθήσεις στον αγώνα. Το βάρος που της «φορτώσαμε»; Σίγουρα τεράστιο, ειδικά σε ώρες πένθους.

Αλλά, όταν επιλέγεις να το σηκώσεις και να το μετατρέψεις -συνειδητά ή όχι- σε πολιτικό/προεκλογικό λόγο, είναι δική σου ευθύνη.

Όπως και δική μας επιλογή -και ευθύνη- ήταν πως πιστέψαμε.

ΥΓ: Δεν είναι εύκολο να ασκείς κριτική σε έναν γονιό που έχασε το παιδί του. Αλλά μερικές φορές -δυστυχώς- οι «κόκκινες γραμμές» σβήνονται. Κι όταν μας γυρνάνε 50 χρόνια πίσω, οφείλουμε να μιλήσουμε.

Διαβάστε ακόμη

Σιακαντάρη… είχαμε, οι τρεις που ανέλαβαν τη δουλειά για τον Σαμαρά και ο Ρούμπιο που έρχεται με βαριά ατζέντα

Γιώργος Μαζωνάκης: Το ιατρικό παρελθόν και η πλασμαφαίρεση «στο μικροσκόπιο» της αστυνομίας

Τι συζήτησαν Μητσοτάκης-Μακρόν; Στο επίκεντρο οι εξελίξεις στην περιοχή αλλά και η διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου

Τσίπρας στη ΔΕΘ: Αντίπαλος η ΝΔ, «ανταγωνιστής» το ΠΑΣΟΚ - Η επιχείρηση αποστασιοποίησης από τη μάχη της δεύτερης θέσης