Ραντεβού στο ημίχρονο

Υπάρχουν εποχές που γίνονται θρύλος σχεδόν αμέσως. Τα 70s και τα 80s κουβαλούν τη δική τους μυθολογία: τη μουσική, την αισθητική, τις πολύχρωμες εικόνες, μια ολόκληρη κουλτούρα που επιστρέφει ξανά και ξανά. Ακόμη και τα πρώτα χρόνια των 90s έχουν αποκτήσει μια ξεχωριστή θέση στη συλλογική μας μνήμη, ως η τελευταία περίοδος πριν η σχεδόν καθολικά ψηφιακή εποχή αλλάξει οριστικά τον τρόπο που ζούμε.

Υπάρχει όμως και μια άλλη εποχή που μοιάζει να πέρασε κάτω από τα ραντάρ σε σχέση με τις πολυτραγουδισμένες προκατόχους της. Μια μεταβατική δεκαετία που ενδεχομένως δεν έχει ακόμη αγαπηθεί όσο της αξίζει. Είναι τα χρόνια από τα μέσα προς τα τέλη των 90s μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2010. Η εποχή που ξεκινά με τις τελευταίες αναλογικές συνήθειες και τελειώνει λίγο πριν τα smartphones γίνουν προέκταση του χεριού μας.

Ήταν η περίοδος ανάμεσα σε δύο κόσμους. Από τη μία, υπήρχαν ακόμη όλα εκείνα που χαρακτήριζαν την παλιά καθημερινότητα: οι συναντήσεις χωρίς μηνύματα, τα σαφώς λιγότερα αλλά ακόμα υπαρκτά τηλεφωνήματα από σταθερό, τα video clubs, τα CD, η τηλεόραση με πρόγραμμα, η αίσθηση ότι ο κόσμος κινείται ακόμα με έναν ανθρώπινο ρυθμό. Από την άλλη, άρχιζαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της νέας εποχής: το internet, τα κινητά, τα social media που αργότερα θα άλλαζαν τα πάντα, η ψηφιακή ζωή που ερχόταν σταδιακά και δεν ήταν ακόμα συνέχεια μαζί μας αλλά μας περίμενε πονηρά το βράδυ στο σπίτι, "κρυμμένη" στον desktop υπολογιστή μας ή στο laptop, σαν ένα πρελούδιο του πώς θα γινόταν λίαν συντόμως ολόκληρο το 24ωρο μας. Δικτυωμένο.

Ίσως, ακριβώς επειδή βρέθηκε ανάμεσα σε δύο τόσο έντονες εποχές, αυτή η περίοδος έμεινε λίγο αδικημένη. Δεν έχει τη νοσταλγική αίγλη των 70s και των 80s,ούτε την αθωότητα των πρώτων 90s. Δεν έχει ακόμη γίνει “ρετρό” με τον ίδιο τρόπο. Όμως για πολλούς ήταν η τελευταία εποχή όπου η τεχνολογία μπήκε στη ζωή μας χωρίς να την καταλάβει ολόκληρη. Ήταν η τελευταία περίοδος όπου μπορούσες να είσαι σύγχρονος χωρίς να είσαι συνεχώς συνδεδεμένος.

Και ίσως τώρα, καθώς απομακρυνόμαστε χρονικά από εκείνα τα χρόνια, αρχίζουμε να τα βλέπουμε διαφορετικά. Όχι επειδή όλα ήταν καλύτερα, αλλά επειδή είχαν μια ισορροπία που σήμερα μοιάζει πιο δύσκολο να βρεθεί. Ήταν η εποχή της μετάβασης. Η τελευταία μεγάλη περίοδος πριν η ταχύτητα γίνει ο κανόνας.

Η περίοδος που ξυπνάς και το δωμάτιο είναι ήσυχο. Δεν υπάρχει ο ήχος κάποιας ειδοποίησης, ούτε μια οθόνη να σε περιμένει πριν ακόμη ανοίξεις τα μάτια. Το φως μπαίνει από το παράθυρο και η μέρα ξεκινάει χωρίς να έχει ήδη αρχίσει αλλού. Το κινητό, αν υπάρχει, είναι κάπου πεταμένο, εξάλλου χρησιμεύει για να πάρεις τηλέφωνο ή να στείλεις ένα μήνυμα. Τίποτα περισσότερο. Δεν υπάρχει η αίσθηση του επείγοντος πριν καν σηκωθείς από το κρεβάτι.

Δεν ήταν καλύτερα όλα. Υπήρχαν δυσκολίες, περιορισμοί, αργοί ρυθμοί και "προβληματικές" συσκευές που σε εκνεύριζαν. Αλλά υπήρχε και κάτι που σήμερα σπανίζει: η αίσθηση ότι η μέρα είχε όρια. Ότι ξεκινούσε και τελείωνε κανονικά, χωρίς να ξεχειλίζει από παντού. Και μέσα σε αυτή την καθυστέρηση χωρούσε κάτι πολύτιμο, ο καθησυχασμός ότι όταν έκλεινες τα μάτια, ο κόσμος σταματούσε μαζί σου.

Καμιά φορά, ανάμεσα σε δυο σημαντικές περιόδους, αξίζει να σταθούμε και να επανεκτιμήσουμε το πόσο σημαντικό είναι το "ημίχρονο", εντός ή και εκτός των γραμμών ενός γηπέδου.

Υπάρχουν εποχές που γίνονται θρύλος σχεδόν αμέσως. Τα 70s και τα 80s κουβαλούν τη δική τους μυθολογία: τη μουσική, την αισθητική, τις πολύχρωμες εικόνες, μια ολόκληρη κουλτούρα που επιστρέφει ξανά και ξανά. Ακόμη και τα πρώτα χρόνια των 90s έχουν αποκτήσει μια ξεχωριστή θέση στη συλλογική μας μνήμη, ως η τελευταία περίοδος πριν η σχεδόν καθολικά ψηφιακή εποχή αλλάξει οριστικά τον τρόπο που ζούμε.

Υπάρχει όμως και μια άλλη εποχή που μοιάζει να πέρασε κάτω από τα ραντάρ σε σχέση με τις πολυτραγουδισμένες προκατόχους της. Μια μεταβατική δεκαετία που ενδεχομένως δεν έχει ακόμη αγαπηθεί όσο της αξίζει. Είναι τα χρόνια από τα μέσα προς τα τέλη των 90s μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2010. Η εποχή που ξεκινά με τις τελευταίες αναλογικές συνήθειες και τελειώνει λίγο πριν τα smartphones γίνουν προέκταση του χεριού μας.

Ήταν η περίοδος ανάμεσα σε δύο κόσμους.Από τη μία, υπήρχαν ακόμη όλα εκείνα που χαρακτήριζαν την παλιά καθημερινότητα: οι συναντήσεις χωρίς μηνύματα, τα σαφώς λιγότερα αλλά ακόμα υπαρκτά τηλεφωνήματα από σταθερό, τα video clubs, τα CD, η τηλεόραση με πρόγραμμα, η αίσθηση ότι ο κόσμος κινείται ακόμα με έναν ανθρώπινο ρυθμό. Από την άλλη, άρχιζαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της νέας εποχής: το internet, τα κινητά, τα social media που αργότερα θα άλλαζαν τα πάντα, η ψηφιακή ζωή που ερχόταν σταδιακά και δεν ήταν ακόμα συνέχεια μαζί μας αλλά μας περίμενε πονηρά το βράδυ στο σπίτι, "κρυμμένη" στον desktop υπολογιστή μας ή στο laptop, σαν ένα πρελούδιο του πώς θα γινόταν λίαν συντόμως ολόκληρο το 24ωρο μας.Δικτυωμένο.

Ίσως ακριβώς επειδή βρέθηκε ανάμεσα σε δύο τόσο έντονες εποχές, αυτή η περίοδος έμεινε λίγο αδικημένη.Δεν έχει τη νοσταλγική αίγλη των 70s και των 80s,ούτε την αθωότητα των πρώτων 90s.Δεν έχει ακόμη γίνει “ρετρό” με τον ίδιο τρόπο. Όμως για πολλούς ήταν η τελευταία εποχή όπου η τεχνολογία μπήκε στη ζωή μας χωρίς να την καταλάβει ολόκληρη. Ήταν η τελευταία περίοδος όπου μπορούσες να είσαι σύγχρονος χωρίς να είσαι συνεχώς συνδεδεμένος.

Και ίσως τώρα, καθώς απομακρυνόμαστε χρονικά από εκείνα τα χρόνια, αρχίζουμε να τα βλέπουμε διαφορετικά. Όχι επειδή όλα ήταν καλύτερα, αλλά επειδή είχαν μια ισορροπία που σήμερα μοιάζει πιο δύσκολο να βρεθεί. Ήταν η εποχή της μετάβασης. Η τελευταία μεγάλη περίοδος πριν η ταχύτητα γίνει ο κανόνας.

Η περίοδος που ξυπνάς και το δωμάτιο είναι ήσυχο. Δεν υπάρχει ο ήχος κάποιας ειδοποίησης, ούτε μια οθόνη να σε περιμένει πριν ακόμη ανοίξεις τα μάτια. Το φως μπαίνει από το παράθυρο και η μέρα ξεκινάει χωρίς να έχει ήδη αρχίσει αλλού. Το κινητό, αν υπάρχει, είναι κάπου πεταμένο, εξάλλου χρησιμεύει για να πάρεις τηλέφωνο ή να στείλεις ένα μήνυμα. Τίποτα περισσότερο. Δεν υπάρχει η αίσθηση του επείγοντος πριν καν σηκωθείς από το κρεβάτι.

Δεν ήταν καλύτερα όλα.Υπήρχαν δυσκολίες, περιορισμοί, αργοί ρυθμοί και "προβληματικές" συσκευές που σε εκνεύριζαν. Αλλά υπήρχε και κάτι που σήμερα σπανίζει: η αίσθηση ότι η μέρα είχε όρια. Ότι ξεκινούσε και τελείωνε κανονικά, χωρίς να ξεχειλίζει από παντού. Και μέσα σε αυτή την καθυστέρηση χωρούσε κάτι πολύτιμο, ο καθησυχασμός ότι όταν έκλεινες τα μάτια, ο κόσμος σταματούσε μαζί σου.

Καμιά φορά, ανάμεσα σε δυο σημαντικές περιόδους, αξίζει να σταθούμε και να επανεκτιμήσουμε το πόσο σημαντικό είναι το "ημίχρονο", εντός ή και εκτός των γραμμών ενός γηπέδου.

Διαβάστε ακόμη

«Ήταν πολύ σκληρό, αρχίσαμε να προσευχόμαστε»: Συγκλονιστικές μαρτυρίες για τον σεισμό των 7,6 Ρίχτερ στην Κολομβία

Κλέαρχος Μαρουσάκης: Επικίνδυνες οι επόμενες μέρες με έως 9 μποφόρ - Οι περιοχές που θα επηρεαστούν

«Το παιχνίδι τελείωσε»: Η στιγμή που αστυνομικοί εντοπίζουν stalker κρυμμένο κάτω από κρεβάτι

Θες να μάθεις ξένη γλώσσα; Αυτές είναι οι 7 εντολές για να κάνεις το ChatGPT προσωπικό σου καθηγητή