┋ Απόψεις ┋ 24.07.2019 14:38

Ο θησαυρός του µακαρίτη

Για την αποφυγή συνωστισµού ενώπιον της βενιζελικής κληρονοµιάς, αντιπροτείνω τον Φίλιππο Β’ που βασίλεψε στο δεύτερο µισό του 16ου αιώνα

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 2 λεπτά ┋

Προσθέστε το ΕΘΝΟΣ στη Google

Mετά και τις πρόσφατες δηλώσεις του πρωθυπουργού, άπαντα τα µεγάλα κόµµατα (αν εντάξουµε καταχρηστικώς σε αυτά και το ΠΑΣΟΚ) θεωρούν πλέον ότι είναι κληρονόµοι του Ελευθερίου Βενιζέλου, γεγονός που µου θυµίζει το περίφηµο δίστιχο του Αµερικανού ποιητή Walt Whitman: «Seven Grecian cities claimed great Homer dead, through which, in vain, he living begged his bread».

Δεν δοκιµάζω να το µεταφράσω διότι θα χαθεί η σπιρτάδα, αλλά σε γενικές γραµµές εννοεί ότι επτά ελληνικές πόλεις διεκδίκησαν την καταγωγή του Οµήρου µετά τον θάνατό του, οι ίδιες πόλεις στις οποίες ο ποιητής µαταίως ζητιάνευε τον επιούσιο άρτο. Στην περίπτωση του Ελευθερίου Βενιζέλου, βέβαια, τα πράγµατα είναι σοβαρότερα διότι προκύπτει το ερώτηµα: Αν όλοι κληρονόµησαν τον Βενιζέλο, ποιος κληρονόµησε τους αντιβενιζελικούς, οι οποίοι τον κατηγορούσαν για δικτατορικές τάσεις, για υποκινητή στρατιωτικών πραξικοπηµάτων, για τυχοδιωκτική εξωτερική πολιτική και ατζαµίδικη νοµισµατική, για να µην αναφερθούµε στο ιδιώνυµο και τις άνευ δίκης εκτοπίσεις των κοµµουνιστών.

Εν πάση περιπτώσει, για την αποφυγή συνωστισµού ενώπιον της βενιζελικής κληρονοµιάς, αντιπροτείνω τον Φίλιππο Β’ που βασίλεψε στο δεύτερο µισό του 16ου αιώνα στην Ισπανία και την Πορτογαλία, στη Νάπολη και τη Σικελία, στο Μιλάνο και την Ολλανδία, ενώ υπήρξε και σύζυγος της Μαρίας Α’, βασίλισσας της Αγγλίας και της Ιρλανδίας. Είχε, δηλαδή, επιτύχει κατά κάποιον τρόπο την ενοποίηση της Ευρώπης, χωρίς Κοµισιόν και Eurogroup.

Και ο λόγος που προτείνω την κληρονοµιά του Φιλίππου είναι ότι υπήρξε ο θεµελιωτής του ωραρίου, το οποίο -ανεξαρτήτως των προθέσεων των εκάστοτε υπουργών Εργασίας-, δοκιµάζεται σκληρά στην πραγµατική αγορά. «Αποφασίζουµε και διατάσσουµε», έγραφε ένα διάταγµα του Φιλίππου, «όπως εφεξής οι εργάτες των ορυχείων εργάζονται οκτώ ώρες την ηµέρα, σε δύο χρονικές περιόδους των τεσσάρων ωρών.

Αν απαιτείται συµπληρωµατική εργασία για την επιτάχυνση του έργου, αυτή θα εκτελείται από οµάδες, καθεµία από τις οποίες θα αποτελείται από τέσσερις εργάτες και θα εργάζεται έξι ώρες κατά σειρά, η µία µετά την άλλη. Κάθε εργάτης, αφού εργαστεί έξι ώρες, θα παραδίδει τα εργαλεία του στα χέρια άλλου και θα έχει 18 ώρες ανάπαυσης το 24ωρο». Οχι απλώς διακεκοµµένο οκτάωρο, αλλά εξάωρο ο Φίλιππος. Σκόνη σε κάναµε, καηµένε Βενιζέλε.

Διαβάστε ακόμη