Σαν σε προπονητική άσκηση 5-v-2

Γράφει ο Αλέξης Σπυρόπουλος στο SDNA

Τέτοιος (διαβολο)Φεβρουάριος, δεν βγαίνει δίχως απώλειες. Απώλειες βαθμών, απώλειες παικτών, απώλειες στόχων. Απώλειες ηθικού, όπου δεν υπάρχει σιδερένια ανθεκτικότητα. Δεν είναι η εύκολη δικαιολογία, για κανένα.

Είναι η ζόρικη πραγματικότητα, για όλους. Ηδη όλοι, κιόλας από την πρώτη εβδομάδα αυτού του διαβολομήνα, καταγράφουν ζημιές. Βλέπουμε ότι Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ σε δύο ντέρμπι, Ολυμπιακός με ΑΕΚ και Παναθηναϊκό, ΠΑΟΚ με Παναθηναϊκό και Αρη, καθένας έβαλαν μόλις ένα γκολ. Με πέναλτι. Είναι εξουθενωτική ανηφοριά. Χρειάζεται πιο λίγη γκρίνια, πιο ισχυρή στήριξη, πιο δυνατή πίστη. Και, εννοείται, χρειάζεται διαχείριση. Καταστάσεων. Συναισθημάτων.

Το πρώτο που τραβά το ενδιαφέρον, τουλάχιστον το δικό μου, στον ΠΑΟΚ είναι ότι από Τετάρτη σε Κυριακή, σε Λεωφόρο και Χαριλάου, με άλλον γκολκίπερ, με άλλους σέντερ-μπακ, με άλλο εξάρι, κράτησαν Παναθηναϊκό και Αρη...σε δύο, όλες κι όλες, κεφαλιές. Τέτε, Φαμπιάνο. Τις έβγαλαν, οι τερματοφύλακες. Κάνει αδρή αντίθεση, το πόσο (δεν) εκτέθηκε ο ΠΑΟΚ σε κινδύνους, σε σχέση με παλαιούς εαυτούς του Δικέφαλου.

Σε τούτη την επίσκεψή του στο γήπεδο που δεν νικά εφέτος κανείς (...μόνον ο Παναιτωλικός τον Αύγουστο!) με τον Μεϊτέ και τον Μιχαηλίδη off, δηλαδή τους βασικούς "οδικούς άξονες" της ροής του παιγνιδιού από χαμηλά προς ψηλά, αυτομάτως η ανάπτυξη που (μας) αρέσει έβγαινε εκτός σεναρίου. Με Ζαφείρη έξι και Λόβρεν αριστερό στόπερ, τα δρομολόγια προς το γκολ διαφοροποιήθηκαν. Ο ΠΑΟΚ έπαιξε, κάπως...σαν Ολυμπιακός. Πίεση με σημείο αφετηρίας τον Αθανασιάδη, στατικές φάσεις, επιθετικές (σπάνιες, με τον Αρη κατά βάσιν πίσω) μεταβάσεις, μπάλες για τα πίβοτ του Γιακουμάκη.

Ο Αρης "άφηνε" τους κεντρικούς οπισθοφύλακες του ΠΑΟΚ, η δουλειά του Λορέν (ή, λιγότερο, του Γένσεν) ήταν να μη παίρνει ο Ζαφείρης εύκολα την πάσα εκκίνησης, μετά το εικοσάλεπτο οι αλλαγές πλευράς και οι διαγώνιες μεταφορές βοήθησαν τον Αρη να προσπερνά το πρες, η μάχη δινόταν για την πρώτη/δεύτερη/τρίτη μπάλα. Και έτσι, με όλα τα εναλλακτικά δρομολόγια που σημειώσαμε, πάλι ο ΠΑΟΚ στο πρώτο ημίχρονο έφτασε σε όσες φάσεις/ευκαιρίες είχε φτάσει και μεσοβδόμαδα στην έδρα του Παναθηναϊκού. Αρκετές, για να έχει ανοίξει το σκορ.

Παρ' όλες τις στιγμές για γκολ, ήταν φανερό πως ό,τι έβλεπε ο Λουτσέσκου σε play-making, κατά βάθος δεν τον γέμιζε. Απόδειξη, η αλλαγή πριν συμπληρωθεί δεκάλεπτο στο δεύτερο ημίχρονο, για Λουτσέσκου χρονικό σημείο-ρεκόρ. Και τι έβαλε; Πλέι-μέικερ. Τον (πλέι-μέικερ της πίσω ζώνης) Μιχαηλίδη! Στο επόμενο δευτερόλεπτο ο Λουτσέσκου έχασε ένα ποδοσφαιριστή (Ντεσπόντοφ) και, μαζί, ένα από τα τρία μπρέικ για αλλαγές. Το κακό, βγήκε σε καλό. Με Μιχαηλίδη και Τάισον μέσα, η εικόνα μεταλλάχθηκε. Θύμισε πραγματικό μοτίβο-ΠΑΟΚ. Η ομάδα έβαλε στη σειρά, διαδοχικές ποιοτικές επιθέσεις. Με ακρίβεια, ποικιλία, ταχύτητα. Δεν έκανε το γκολ.

Οπως δεν έκανε γκολ και ο Ολυμπιακός, αργότερα. Μολονότι Ντανιέλ Ποντένσε και Ταρέμι στη θέση-δέκα, τα έδωσαν όλα για να το δημιουργήσουν. Η "μεγάλη εικόνα" σε αυτή την καμπή της σεζόν είναι ότι, στην εγνωσμένη συνταγή του Ολυμπιακού λείπει ό,τι την έχει κάνει επιτυχημένη (και βαφτίστηκε Mendi-ball). Λείπει, η εύκολη λύση. Δηλαδή, ο Ελ Κααμπί. Η δομημένη και στοχευμένη πολυκοσμία του Παναθηναϊκού στο μισό γήπεδο, στένεψε Ντανιέλ Ποντένσε και Ταρέμι. Τον Ελ Κααμπί, τον κατάπιε. Τον εξαφάνισε. Ενδεχομένως άξιζε μία δοκιμή αμοιβαίας αλλαγής, Ταρέμι στο εννέα Ελ Κααμπί στο δέκα. Αλλά, προτού καλά-καλά προλάβουμε να το σκεφτούμε, αντιληφθήκαμε πως έτσι κι αλλιώς ο Μεντιλίμπαρ είχε "προγραμματίσει" να αποσύρει, σε συγκεκριμένη ώρα, τον Ελ Κααμπί.

Στην πιο περίτεχνη συνδυαστική επίθεση του Ολυμπιακού σε ολόκληρο το ματς, τότε που τα έκαναν όλα με τη μπάλα να μη σηκώνεται από το χορτάρι και άνοιξαν το πράσινο μπλοκ, ο Ζέλσον Μαρτίνς έγινε...Γαλάκος πριν κοντά μισόν αιώνα στη Νέα Σμύρνη. Καταλάβαινες εκεί και τότε, πως ήταν ο επίλογος σε μια κακή ήττα στην πιο ακατάλληλη ημερομηνία (8 Φεβρουαρίου). Ο πρόλογος αυτής της ήττας ήταν ότι ευθύς εξαρχής ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε, ακριβώς τη μορφή παιγνιδιού που δεν θέλει. Οχι τον αντίπαλο σχηματισμό αυτόν καθαυτόν, ένα σκληρό 5-4-1. Οσο το να κυνηγά σκορ, εναντίον αυτού του 5-4-1.

Ο Τέτε και ο Ταμπόρδα, σαν σε προπονητική άσκηση 5-v-2, 6-v-2 με τον Τζολάκη, με κάποιον τρόπο πέρασαν το δικό τους. Κοντούρης και Σιώπης, ήταν πιο νορμάλ από Κάτρης και Μπακασέτας. Τα ακραία δίδυμα έβγαλαν πολλή και καλή δουλειά, και στις δύο πλευρές του τερέν. Ο σέντερ-φορ αγωνίστηκε, με όλη την ποδοσφαιρική γενναιότητα που γνωρίζουμε. Και βέβαια, με την πυκνή διάταξη κρύφτηκαν οι πάσης φύσεως αδυναμίες ή ατέλειες εδώ κι εκεί. Οτι ο Ινγκασον, ας πούμε, έπαιζε αριστερός στόπερ, θα φαινόταν σε build-up φάση. Αλλ' ο Παναθηναϊκός δεν κατέβηκε στον Πειραιά, με σκοπό να κάνει build-up. Σε φάση άμυνας, ο Ινγκασον όπου και να έχει τοποθετηθεί, είναι ο Ινγκασον.

Το ίδιο όπως με την ΑΕΚ που κυνηγούσε σκορ, ο Μεντιλίμπαρ έστειλε από τον πάγκο ό,τι είχε και δεν είχε. Το ίδιο...ή και χειρότερο! Ο Ολυμπιακός κυνηγώντας, έκλεισε το ντέρμπι σε 1-4-1-4. Ενας πίσω ο Ρέτσος μόνος, τέσσερις Ροντινέι, Μουζακίτης, Τσικίνιο, Ορτέγα, ένας στο δέκα ο Ταρέμι, τέσσερις μπροστά Ζέλσον Μαρτίνς, Γιουσούφ, Κλέιτον, Ντανιέλ Ποντένσε. Δεν είναι παράξενο ότι δεν (ξανα)βρήκε, μετά την ΑγιαΣοφιά, άλλη μία χαραμάδα απόδρασης. Δεν θα γίνεται, πάντοτε. Παράξενο είναι ότι έτσι, δεν έφαγε δεύτερο γκολ. Ο Παντελίδης έκανε, κι αυτός, ένα Γαλάκο.

Διαβάστε ακόμη

Η δύσκολη επόμενη μέρα για τους επιζώντες στη Χίο - Τα κλειστά κέντρα κράτησης και ο αγώνας δρόμου για άσυλο

Υπόθεση Παναγόπουλου: Στο «μικροσκόπιο» και πολιτικά πρόσωπα - Διευρύνεται η έρευνα της Αρχής για το Ξέπλυμα

Χολιγουντιανή ληστεία στην Ιταλία: Οι δράστες παρίσταναν τους αστυνομικούς και ανατίναξαν χρηματαποστολή

Οι γυναίκες που σκαρφαλώνουν υψόμετρα χιλιάδων μέτρων στην Ινδία για να προστατεύσουν τη λεοπάρδαλη του χιονιού