Homepage ┋   Αθλητισμός   ┋   06.06.2026 08:15 
Ενότητες στο άρθρο: 📌 1982: Ιταλική μαγεία, γερμανική γοητεία📌 1986: Ο φόβος του Τσερνόμπιλ και η λατρεία για Ματέους📌 📌 Άγρυπνος φρουρός για τον ανεπανάληπτο Ντιέγκο📌 Τι έβαλε ο Θεός;

Τα Μουντιάλ της ζωής μας

Το Παγκόσμιο Κύπελλο ξεκινάει και ανασύρουμε μνήμες από τη γιορτή που μας έμαθε να λατρεύουμε το ποδόσφαιρο

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 8 λεπτά   ┋

AP
AP
Προσθέστε το ΕΘΝΟΣ στη Google

Γράφει ο Γιώργος Τσαντάκης

Θυμόμαστε που ήμασταν όταν ξεκίνησε το πρώτο Μουντιάλ της παιδικής ζωής μας; Θυμόμαστε γιατί επιλέξαμε να υποστηρίζουμε μία άλλη εθνική ομάδα εκτός της Ελλάδας; Θυμόμαστε γιατί αναδείξαμε έναν ποδοσφαιριστή σε ήρωα; Το Μουντιάλ ξεκινάει και ανασύρουμε μνήμες από τη γιορτή που μας έμαθε να λατρεύουμε το ποδόσφαιρο.

Έφτασε ξανά η ώρα. Η ώρα του Μουντιάλ, όπως μάθαμε να το λέμε από μικροί. Και μαζί του εκείνη η γλυκιά προσμονή που μοιάζει με πεταλούδες που ζωντάνεψαν στο στομάχι. Κάθε τέσσερα χρόνια η ίδια ιστορία. Το ίδιο υπέροχο, παιδικό συναίσθημα, και Μουντιάλ με Μουντιάλ σχηματίζεται η νοητή γραμμή της ζωής. Από παιδάκι, έφηβος, και από αντράκι, μεσήλιξ. To 1982, στο «Espana ‘82» ήμουν 5 ετών.

Οι μνήμες είναι αδρές, μιας άλλης εποχής, είναι όμως ανεκτίμητες. Οι τηλεοράσεις ήταν οι συσκευές της ανώτερης τάξης. Όσα ελάχιστα παιδάκια είχαν αυτό το τεράστιο κουτί, που χρειάζονταν τρεις άντρες για να το σηκώσουν, ήταν γιοι ή κόρες ναυτικών ή καπεταναίων, οι οποίοι, μετά από ένα μπάργκο ενός χρόνου και βάλε, έφερναν ως λάφυρο τη μαγική συσκευή από κάποιο μακρινό λιμάνι του πλανήτη. Ωστόσο, για χάρη της ποδοσφαιρικής γιορτής, εκείνο το καλοκαίρι του 1982, πολλά καφενεία στις γειτονιές αγόρασαν τηλεόραση ρεφενέ.

Οι άντρες της γειτονιάς τσόνταραν το μερτικό τους και ο καφετζής τοποθέτησε το θεόρατο κουτί, με τα μεγάλα πατητά κουμπιά, στο τραπέζι, και γύρω του τις ψάθινες καρέκλες που τρυπούσαν τα σορτσάκια των 80’s. Σαν τα σορτσάκια που φορούσε ο Σόκρατες. Κάθε καφενείο έγινε μία μικρή κερκίδα, με τηλεόραση που αγόρασαν όλοι οι πιστοί του ποδοσφαίρου, της μπύρας και του ούζου. Οι μανάδες έτρεχαν στο ημίχρονο και έφερναν όλα τα καλούδια, από το τηγάνι και τον φούρνο τους. Μία πραγματική γιορτή σε κάθε καφενέ. Όλοι οι άντρες χαμογελαστοί, σαν παιδάκια που πήραν στο χέρι τους το γλειφιτζούρι.

1982: Ιταλική μαγεία, γερμανική γοητεία

Αξιόλογη ποδοσφαιρική μνήμη από το «Espana ‘82» δεν έχω. Ωστόσο οι μεγάλοι έλεγαν και έλεγαν, ξανά και ξανά, ότι τέτοιο ποδόσφαιρο δεν θα δουν ξανά. Σε εκείνο το Ιταλία – Βραζιλία, στην μοναδική παράσταση του Πάολο Ρόσι απέναντι σε μία σελεσάο που αρνήθηκε να παίξει για την ισοπαλία και εν τέλει αποκλείστηκε από τα νοκ άουτ, οι άντρες στο καφενείο έκλαιγαν. Αλήθεια, σχεδόν όλοι έκλαιγαν και οι υπόλοιποι στρίγγλιζαν. Τους κοιτούσα και κατάλαβα ότι αυτό το άθλημα είναι κάτι πολύ σημαντικό και πανανθρώπινο.

Το μόνο που θυμάμαι καλά από το μουντιαλικό καλοκαίρι του 1982, στα ισπανικά γήπεδα, είναι ο τελικός. Πολλά πιτσιρικάκια και φιλαράκια, λίγο μεγαλύτερα από εμένα, έγιναν τότε φανατικοί της Ιταλίας. Όχι εγώ. Αποφασισμένος να αφιερωθώ, όπως όλοι, στα Μουντιάλ της ζωής μας, επέλεξα να ακολουθώ και να παρακολουθώ για μια ζωή τη φιναλίστ εκείνου του τελικού, για να πικάρω τα παιδάκια που λάτρεψαν τον Πάολο Ρόσι και τον Ντίνο Τζόφ. Τη Δυτική Γερμανία, ή Γερμανία μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου. Και μπορώ να πω ότι, τελικά, εκείνη η φιναλίστ ταίριαξε στην ιδιοσυγκρασία μου. Με τις χαρές και τις λύπες της.

Η μεγάλη Ιταλία πάντως το σήκωσε στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου και εγώ θυμάμαι να πρήζω τους μεγάλους να μου πουν τα ονόματα των Δυτικογερμανών που ξεχώρισα, για να τους θυμάμαι στο επόμενο μεγάλο καλοκαίρι της ζωής μου, τέσσερα χρόνια αργότερα, στο Μεξικό. Ξεχώρισα λοιπόν την κολώνα στην εστία μας, Τόνι Σουμάχερ, τον επαναστάτη ποδοσφαιριστή, Πολ Μπράιτνερ και τον αρχηγό μας, Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε. Και τους θυμόμουν ως ήρωες για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, και δεν τους απαρνήθηκα, ακόμη και αν έζησα το μεγαλείο του αθάνατου, Ντιέγκο, τον οποίο, παιδάκι εννέα ετών, έπεσα στα γόνατα να προσκυνήσω, κρατώντας το κεφάλι μου, γιατί δεν ήξερα τι άλλο να κάνω μετά από εκείνο το γκολ που μας χάρισε, όχι το «χεράτο», το άλλο.

1986: Ο φόβος του Τσερνόμπιλ και η λατρεία για Ματέους

To «Mexico ‘86» μας βρήκε με το ραδιενεργό νέφος του Τσερνόμπιλ πάνω από τα κεφάλια μας. Ένα μήνα πριν είχε γίνει το πυρηνικό ατύχημα και το Μουντιάλ ξεκινούσε σε καθεστώς πανικού για τους Έλληνες. Τα νοικοκυριά στοίβαζαν κονσέρβες κάθε είδους, τα λαχανικά και τα φρούτα δεν τα ακουμπούσε κανείς. Θυμάμαι τα δεκάδες γάλατα ΝΟΥΝΟΥ που γέμιζαν ένα ολόκληρο, δίφυλλο ντουλάπι στο δυάρι διαμέρισμα του πρώτου ορόφου. Μαζί με τις κονσέρβες όμως, τα νοικοκυριά είχαν, σχεδόν όλα, πλέον και τηλεοράσεις. Λιγότερο ακριβές από εκείνες προ τετραετίας, αλλά το ίδιο ογκώδεις.

Το σήμα της ΕΡΤ ήταν για πρώτη φορά έγχρωμο, και όσες συσκευές το υποστήριζαν έφεραν στην Ελλάδα τα χρωματιστά, αχανή στάδια του Μεξικού. Οι πεταλούδες ζωντάνεψαν ξανά στο στομάχι, αλλά δεν είχα υπολογίσει τη διαφορά της ώρας. Ο μπαμπάς και η μαμά αδιαφορούσαν για την τρέλα μου για το ποδόσφαιρο, για την ακόρεστη δίψα μου να δω, έγχρωμη πλέον, τη Δυτική Γερμανία, με τον Φραντς Μπεκενμπάουερ ομοσπονδιακό προπονητή και τον νέο ήρωα μου, Λόταρ Ματέους.

Άγρυπνος φρουρός για τον ανεπανάληπτο Ντιέγκο

Τα παιχνίδια ξεκινούσαν ντάλα μεσημέρι, τοπική ώρα, για να τα απολαύσει ο πλανήτης σε μία λογική βραδινή ώρα, ωστόσο οι γονείς μου με είχαν βάλει ήδη στο κρεββάτι μου με τις τυπικές παραινέσεις. «9 χρόνων παιδί δεν μπορεί να ξενυχτάει»! Ότι πείτε! Σκεπαζόμουν με το σεντονάκι μου, έριχνα ένα προσποιητό χασμουρητό, περίμενα τη μαμά να αποκοιμηθεί, σηκωνόμουν σαν τον κλέφτη, και στις μύτες των ποδιών διέσχιζα το μικρό χολ, στεκόμουν όρθιος πίσω από την πλάτη του πατέρα μου, που δεν έχανε ματς, και χωρίς να ανασαίνω, παρακολούθησα από τη «σκοπιά» μου όλο το «Mexico ‘86».

Άγρυπνος φρουρός στον μικρό διάδρομο είχα ήδη προλάβει να σχηματίσω άποψη για τον 25χρονο αρχηγό της Αργεντινής, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, από τα παιχνίδια των ομίλων, και στις 22 Ιουνίου 1986, έχοντας πλήρη άγνοια για τη σκληρή πολιτική διάσταση του προημιτελικού, στάθηκα ξανά, σαν τον κλέφτη, πίσω από τον πατέρα μου γιατί ξεκινούσε το Αργεντινή – Αγγλία. Που να ήξερα ότι γινόταν σέντρα σε ένα παιχνίδι που θα έμενε για πάντα στην ιστορία; Που να ήξερα ότι θα έβλεπα το ομορφότερο και το πιο πονηρό γκολ σε όλα τα Μουντιάλ; Που να ήξερα ότι στο στάδιο Αζτέκα μεγαλουργούσε αυτός που έμελλε να σταθεί δίπλα στον Θεό, ακόμη και μετά τον θάνατο του.

Τι έβαλε ο Θεός;

Στο «Γκολ του Αιώνα» ήταν η πρώτη φορά που κουνήθηκα από τη στάση προσοχής στη «σκοπιά» μου. Ακολουθούσα μάλλον το κορμί του τεράστιου κοντού, και όταν εκείνος πέρασε την μπάλα και από τον Σίλτον, γονάτισα, προσκύνησα και έβγαλα έναν παιδικό αναστεναγμό. Ο πατέρας μου γύρισε ξαφνιασμένος, με είδε και κατάλαβε τα πάντα για την πλεκτάνη μου, αν δεν τα ήξερε ήδη. Αλλά ήταν κι εκείνος αλλοπαρμένος. Με πήρε αγκαλιά ψελλίζοντας «Τι έβαλε ρε Γιώργο ο Θεός;» Στην αγκαλιά του είδα, μετά από λίγα λεπτά, την ομορφότερη αλητεία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου «Το Χέρι του Θεού» και στο φινάλε του προημιτελικού, τον «Αυχένα του Θεού», την απόκρουση με τον αυχένα του Ολαρτικοετσέα στην κεφαλιά του Λίνεκερ, ο οποίος, πεσμένος μέσα στην εστία, δεν πίστευε ότι η Αγγλία δεν ισοφάρισε.

Ήξερα ήδη ότι παρακολούθησα κάτι που δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Μετά από εκείνη τη βραδιά δεν χρειάστηκε να κάνω άλλη «σκοπιά». Ο μπαμπάς με έβαλε δίπλα του, στον παλιό καναπέ, ισότιμο φίλαθλο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Η Δυτική Γερμανία μου έφτασε ξανά μέχρι τον τελικό. Απίθανος τελικός, με πολύ και παλιακό ξύλο. Χάσαμε πάλι, αλλά παλέψαμε μέχρι τελικής πτώσης, σε σημείο που, στο επόμενο Μουντιάλ, ο Γκάρι Λίνεκερ ξεστόμισε την αθάνατη ατάκα του. Οι πεταλούδες ζωντανεύουν ξανά μετά από νάρκη τεσσάρων ετών.

Καλή απόλαυση στα Μουντιάλ της ζωής μας...

Διαβάστε ακόμη

Γυναικοκτονία στην Καλαμάτα: Αμετανόητος ο δολοφόνος της Βασιλικής - Η προκλητική απολογία και η ομολογία για τον κοριό

Ο ΣΥΡΙΖΑ χτυπά και επίσημα την πόρτα του Τσίπρα: Εγκρίθηκε με ευρεία πλειοψηφία η πρόταση του Φάμελλου

Εξαφάνιση επιστημόνων στις ΗΠΑ: Τι αποκαλύπτει η κόρη της 53χρονης που βρέθηκε νεκρή σε δάσος

Ο παράξενος ιπτάμενος θηρευτής που κυνηγούσε πουλιά - Στο φως απολίθωμα 120 εκατ. ετών

Ακολούθησε το Έθνος στο Google News!
Live όλες οι εξελίξεις λεπτό προς λεπτό, με την υπογραφή του www.ethnos.gr