Σμύρνη, τέτοιες μέρες του 1922, και φταίχτες κι αθώοι έχουν πια χαθεί στην αχλή της Ιστορίας και των χρόνων· κάποιοι παραμένουν ακόμα ευδιάκριτοι για ό,τι έπραξαν ή δεν έπραξαν εκείνες της μέρες της φωτιάς.
«Ο θάνατος δεν είναι τίποτα· το να ζεις όμως νικημένος και λησμονημένος είναι σαν να πεθαίνεις κάθε μέρα», είχε πει ο Ναπολέων Βοναπάρτης…
«Αποσκοπούν στην καλλιέργεια εχθρότητας μεταξύ των δύο λαών», αναφέρεται στην ανακοίνωση
«...μέσα στην καρδιά κάθε ανθρώπου κοιμάται ένα λιοντάρι...».
Το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας των Ελλήνων που περιελάβανε η ανταλλαγή, κατασχέθηκε από την Τουρκική κυβέρνηση ως «εγκαταλειμμένη».
Κι ακόμα ασχολούμαστε με την οικογέμεια Γλύξμπουργκ· δεν έμαθαν τίποτα, δεν ξέχασαν τίποτα!
«Απ’ άκρου εις άκρον της Ελλάδος ας ηχήση η κραυγή: ΕΚΔΙΚΗΣΙΝ!»
Ανήμερα του Σταυρού, στις 14 Σεπτεμβρίου τα επαναστατικά στρατεύματα μπήκαν στην Αθήνα!
Αποτίει φόρο τιμής στο Κεμάλ σε ανάρτησή του ο Τούρκος πρόεδρος
Θριαμβευτικές αναρτήσεις που, αντί για συναίσθηση, αναδύουν εθνικιστική έπαρση