Ριζοσπαστική ιδέα: Με αυτό τον απλό τρόπο οι αστροναύτες θα διατηρούνται σε φόρμα στη Σελήνη

«Σεληνιακός τοίχος του θανάτου»

🕛 χρόνος ανάγνωσης: 4 λεπτά ┋ 🗣️ Ανοικτό για σχολιασμό

Καθώς οι άνθρωποι ετοιμάζονται να επιστρέψουν στο φεγγάρι μετά από απουσία μισού και πλέον αιώνα, οι ερευνητές βρήκαν μια ριζοσπαστική προσέγγιση για να κρατήσουν τους αστροναύτες σε φόρμα.

«Σεληνιακός τοίχος του θανάτου»

Για να αποτρέψουν τους εξερευνητές της σελήνης από την εξασθένηση του σώματός τους στο περιβάλλον χαμηλής βαρύτητας, οι επιστήμονες προτείνουν στους αστροναύτες να πηγαίνουν για τρέξιμο. Αλλά, επειδή πρόκειται για το διάστημα, δεν πρόκειται για οποιοδήποτε είδος τρεξίματος - οι ερευνητές συμβούλευσαν τους αστροναύτες να τρέχουν αρκετές φορές την ημέρα γύρω από έναν «σεληνιακό τοίχο του θανάτου».

Χρησιμοποιώντας ένα νοικιασμένο Wall of Death - έναν γιγαντιαίο ξύλινο κύλινδρο που χρησιμοποιείται από κασκαντέρ μοτοσικλετιστές στο νούμερό τους που αψηφά τη βαρύτητα - έναν τηλεσκοπικό γερανό ύψους 36 μέτρων και μερικά κορδόνια bungee, οι ερευνητές έδειξαν ότι ήταν δυνατό για έναν άνθρωπο να τρέξει αρκετά γρήγορα στη σεληνιακή βαρύτητα όχι μόνο για να παραμείνει στον τοίχο, αλλά και για να παράγει επαρκή πλευρική δύναμη για να καταπολεμήσει τη φθορά των οστών και των μυών.

«Εκπλήσσομαι που κανείς δεν είχε αυτή την ιδέα νωρίτερα», δήλωσε ο Alberto Minetti, καθηγητής φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου. «Αυτός θα μπορούσε να είναι ένας βολικός τρόπος για να προπονηθείτε στο φεγγάρι».

Οι άνθρωποι δεν έχουν πατήσει το πόδι τους στο φεγγάρι από το τέλος του προγράμματος Απόλλων το 1972, αλλά η NASA και άλλες διαστημικές υπηρεσίες ετοιμάζονται για μια επιστροφή, με μακροχρόνιες αποστολές σε μόνιμες κατοικίες. Οι αστροναύτες του Artemis της NASA πρόκειται να πετάξουν γύρω από το φεγγάρι το επόμενο έτος με μια επόμενη αποστολή στην επιφάνεια ήδη από το 2026.

Το εχθρικό σεληνιακό περιβάλλον παρουσιάζει αρκετές προκλήσεις, από τη διασφάλιση της παροχής αέρα, τροφής και νερού στους αστροναύτες μέχρι την καλή προστασία τους από τη διαστημική ακτινοβολία. Όμως, χωρίς την κανονική βαρύτητα, οι αστροναύτες χάνουν οστική και μυϊκή μάζα, μαζί με τον λεπτό έλεγχο του νευρικού συστήματος που απαιτείται για συντονισμένες κινήσεις.

Οι υπολογισμοί του Minetti και των συναδέλφων του δείχνουν ότι οι άνθρωποι θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να τρέξουν γύρω από ένα Τείχος Θανάτου στη Γη χωρίς να πέσουν. Αλλά στη σεληνιακή βαρύτητα, η οποία είναι το ένα έκτο της γήινης, το κατόρθωμα είναι πολύ πιο εύκολο. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, το τρέξιμο με ταχύτητα μεγαλύτερη από 8 μίλια/ώρα θα πρέπει να είναι αρκετό.

Για να δοκιμάσουν την ιδέα, δύο ερευνητές έτρεξαν γύρω από έναν τοίχο θανάτου πλάτους 10 μέτρων, ενώ ήταν προσκολλημένοι σε ένα σκοινί bungee που κρεμόταν από τον γερανό. Η διάταξη προσομοίαζε τη σεληνιακή βαρύτητα. Σε συνδυασμό με τα δεδομένα του διαδρόμου, οι επιστήμονες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το τρέξιμο για μερικά λεπτά στην αρχή και στο τέλος κάθε ημέρας, θα πρέπει να παράγει αρκετή πλευρική δύναμη ή «τεχνητή βαρύτητα» για να διατηρούνται τα οστά και οι μύες ισχυρά και να διατηρείται ο καλός έλεγχος του νευρικού συστήματος.

Αντί να μεταφέρουν ένα πραγματικό Τείχος του Θανάτου στο φεγγάρι, οι αστροναύτες θα μπορούσαν να στεγαστούν σε κυκλικούς χώρους διαβίωσης, επιτρέποντάς τους να τρέχουν γύρω από τους τοίχους των σεληνιακών οικισμών, γράφει η ομάδα στο Royal Society Open Science.

«Ένας οριζόντιος κύλινδρος τρεξίματος υπόσχεται σίγουρα να είναι ένα χρήσιμο αντίμετρο για την πρόληψη της αποκατάστασης σε συνθήκες μειωμένης βαρύτητας στο φεγγάρι», δήλωσε η Μαρία Στόουκς, καθηγήτρια νευρομυοσκελετικής αποκατάστασης στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον. Όμως, πρόσθεσε η ίδια, θα εξακολουθούσε να απαιτείται ειδική εκπαίδευση για τις καθημερινές δραστηριότητες διαβίωσης και εργασίας, ώστε να διατηρηθούν συγκεκριμένες δεξιότητες και να διασφαλιστεί ότι οι αστροναύτες θα λειτουργούσαν με ασφάλεια στην επιφάνεια.