Πώς το όνειρο ενός Κροάτη πλημμύρισε με πετρέλαιο το Τέξας και τον ίδιο με δολάρια

Τα βράδια, στα σαλούν του Τέξας, τον κοίταζαν όλοι και κρυφογελούσαν· κάποιοι τον κερνούσαν και μια μπύρα, έτσι για να κάνουν χάζι ακούγοντας τις ιστορίες του. Κι ο Αντόνιο Λούκιτς, που είχε φύγει από το Σπλιτ (στη σημερινή Κροατία) στα 24 του χρόνια για κυνηγήσει το όνειρό του στον τόπο που τα όνειρα γίνονται συχνά πραγματικότητα, άρχιζε να ιστορεί τις περιπέτειές του· κι όλοι πια άκουγαν και έκαναν πως θαύμαζαν, αλλά με κόπο συγκρατούσαν τα γέλια τους.

Ο Αντόνιο Λούκιτς, που είχε αλλάξει το όνομά του για τις ανάγκες των Ηνωμένων Πολιτειών σε Άντονι Φράνσις Λούκας, πολεμούσε χρόνια τώρα να αποδείξει πως κάτω από τη γη κάτι πολύτιμο υπάρχει κι αυτό δεν ήταν χρυσάφι· το χρυσάφι το είχε αναζητήσει στο Κολοράντο δίχως μεγάλη επιτυχία…

Από το 1899, ο Λούκας επιχειρούσε- άσκοπα- γεωτρήσεις στα εδάφη του Τέξας, εκεί όπου οι υπήρχε δίκτυο από θειούχες θερμές πηγές κι από τρύπες μέσα από το χώμα ανέβλυζε εύφλεκτο αέριο… Έναν χρόνο μετά, ο Λούκας, μετά αλλεπάλληλες αποτυχημένες προσπάθειες, είχε απελπιστεί, έπινε τα βράδια κι έλεγε πως κάποια μέρα θα γίνει πλούσιος και- για την ώρα- σκορπούσε ό,τι χρήματα είχε μαζέψει εργαζόμενος ως μηχανικός που είχε πάρει πτυχίο από το Πανεπιστήμιο του Γκρατς της Αυστρίας.

Και μια μέρα σαν σήμερα, ο Άντονι Λούκας έγραψε την Ιστορία με μαύρο χρυσό... μελάνι: καθώς το γεωτρύπανό του πλήγωνε το έδαφος σε βάθος 347 μέτρων, ξαφνικά από τα σπλάχνα της γης ξεπήδησαν μεγάλες φυσαλίδες από λάσπη. Δεν πέρασαν λίγα λεπτά και οι τεράστιοι σωλήνες γεώτρησης των 6 τόνων τινάχτηκαν στον αέρα και οι εργάτες, που παρακολουθούσαν τρομαγμένοι, έτρεξαν να σώσουν τις ζωές τους. Και έπειτα ήρθε μια δυνατή έκρηξη αερίου και στο τέλος ένας πίδακας από πετρέλαιο ξεπήδησε σαν τεράστιο σιντριβάνι μέσα από το χώμα.

Αλλάζει όψη ο Κόσμος

Ήταν η πρώτη πετρελαιοπηγή στην περιοχή. Από εκείνη την ημέρα το Τέξας δεν θα ήταν ποτέ πια το ίδιο. Χρειάστηκαν να περάσουν 9 μέρες μέχρι ο Λούκας να θέσει την πετρελαιοπηγή υπό έλεγχο. Εκείνοι που τον έκαναν χάζι να ονειροπολεί στα σαλούν τα βράδια, είχαν μαζευτεί και παρακολουθούσαν το εντυπωσιακό θέαμα. Μέσα σε ένα βράδυ το χωριό Μπόμοντ έγινε μαγνήτης κερδοσκόπων. Τα κοπάδια των κτηνοτρόφων του Τέξας άρχισαν σιγά σιγά να εγκαταλείπουν την περιοχή ή να πωλούνται όσο όσο, ακόμα και να χαρίζονται σε κτηνοτρόφους άλλων απομακρυσμένων περιοχών.

Το Τέξας πια δεν είχε χώρο για ζώα παρά μόνο για πετρελαιάδες και δολάρια.
Και ο Άντονι Φράνσις Λούκας, που ξύπνησε με το όνειρό του να τον πνίγει στα εκατομμύρια, έφυγε για να αναζητήσει κι αλλού την τύχη του: πήγε ως σύμβουλος μηχανικός στη Ρουμανία, τη Ρωσία, το Μεξικό, την Αλγερία. Ως επιτυχημένος επιχειρηματίας και ειδικός στα ορυχεία, ο Λούκας ήταν ο δια βίου πρόεδρος της Αμερικανικής Επιτροπής Πετρελαίου και Αερίου. Ο Λούκας πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 1921 και οι άνθρωποι, για να εμποδίσουν τη λησμονιά να σαρώσει το όνομά του, ύψωσαν έναν οβελίσκο από γρανίτη κι έγραψαν πάνω του: «Άντονι Λούκας: σε αυτό το σημείο τη δέκατη ημέρα του εικοστού αιώνα ξεκίνησε νέα εποχή για τον πολιτισμό». Είναι να έχεις όνειρα στη ζωή σου και να τα κυνηγάς…