Η τραγική ιστορία της Τζόις: Έμεινε 3 χρόνια νεκρή στον καναπέ μπροστά από μια ανοιχτή τηλεόραση

Ήταν 25 Ιανουαρίου του 2006 όταν οι υπάλληλοι μιας στεγαστικής εταιρείας επισκέπτονταν ένα μικρό, υπό κατάσχεση διαμέρισμα μιας κακόφημης συνοικίας του Λονδίνου για να το αδειάσουν.

Κανείς δεν είχε πληρώσει ενοίκιο για πολύ καιρό και φτάνοντας εκεί ήταν σίγουροι ότι θα το έβρισκαν άδειο. Η εικόνα που αντίκρισαν ανοίγοντας την πόρτα στοίχειωσε τόσο τους ίδιους όσο και τη βρετανική κοινωνία συνολικά γιατί άγγιζε ένα θέμα που πολλοί δεν θέλουν να αγγίζουν. Αυτό της κοινωνικής απομόνωσης και της μοναξιάς...

Περνώντας πάνω από έναν σωρό από χριστουγεννιάτικα δώρα και από έναν γεμάτο από άπλυτα πιάτα και ποτήρια νεροχύτη, οι υπάλληλοι της εταιρείας μπήκαν στο σκοτεινό σαλόνι. Μια παλιά τηλεόραση ήταν συντονισμένη στο BBC1 μόνο που κανείς δεν έβλεπε το πρόγραμμα. Στον καναπέ βρισκόταν σε καθιστή θέση ένας σκελετός.

Η απάντηση δόθηκε από το ψυγείο

Στην επόμενη σκηνή, στο μικρό διαμέρισμα στο Wood Green βρίσκονταν δεκάδες αστυνομικοί και ο δρόμος έξω από αυτό ήταν αποκλεισμένος με κίτρινες κορδέλες. Πρώτα στοιχήματα για τις Αρχές ήταν ο χρόνος και τα αίτια θανάτου και βέβαια η ταυτοποίηση. Μια πρώτη απάντηση δόθηκε από το ψυγείο. Όλα τα προϊόντα είχαν ημερομηνία λήξης στο 2023. Ο δε θάνατος αποδόθηκε είτε σε κρίση άσθματος είτε σε επιπλοκές από πεπτικό έλκος.

Ο σκελετός ανήκε σε άνθρωπο που είχε πεθάνει τρία χρόνια πριν. Κι αυτός ο άνθρωπος λεγόταν Τζόις Κάρολ Βίνσεντ, όπως ταυτοποιήθηκε από τα οδοντιατρικά της αρχεία και από μια φωτογραφία που την έδειχνε να χαμογελά σε παλιότερες διακοπές της. Τρία χρόνια πριν κι όμως η τηλεόραση δεν είχε σταματήσει να παίζει και το καλοριφέρ λειτουργούσε ακόμα παρότι κανείς δεν πλήρωνε τους λογαριασμούς. Το σημαντικότερο; Τρία χρόνια κανείς δεν την είχε αναζητήσει.

Ποια ήταν αυτή η Τζόις και πώς γινόταν να είναι τόσο «αόρατη»;.

Η Βίνσεντ εργαζόταν στο τμήμα ταμειακής διαχείρισης της Ernst & Young. Παραιτήθηκε ξαφνικά από τη δουλειά της το 2001 χωρίς κανείς να γνωρίζει τους λόγους και αποχαιρετώντας τους συναδέλφους της είπε ότι φεύγει για ένα μεγάλο ταξίδι. Τους έκανε τότε εντύπωση. Παρότι κανείς δεν είχε ιδέα τι κάνει κάθε απόγευμα που φεύγει από τη δουλειά, παρότι πολύ σπάνια έως ποτέ ακολουθούσε κάποια κοινή έξοδο συναδέλφων, θεωρούσαν ότι είναι ευτυχισμένη. Ότι είχε βρει τον σύντροφο που καιρό έψαχνε και ετοιμαζόταν να κάνει οικογένεια που πάντα ήθελε. Δεν έδωσαν ποτέ μεγάλη σημασία στο ότι χάθηκε κάθε ίχνος της κι ότι επέλεξε να εξαφανιστεί.

Αλλά οι συγγενείς της; Πώς και κανείς δεν την αναζήτησε τρία χρόνια; Η Βίνσεντ είχε επιλέξει να απομονωθεί και από αυτούς μετά τον αρραβώνα της που δεν προχώρησε και τη βοήθεια που αναζήτησε σε καταφύγιο για θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Δεν της είχαν δώσει όση προσοχή χρειαζόταν και απομακρύνθηκε από όλους.

Αλλά οι γείτονες; Πώς δεν κατάλαβαν την απουσία της;

Μιλώντας παλιότερα στον Guardian, ο Μάικλ Ντομπς, ο οποίος είχε μετακομίσει εκεί το καλοκαίρι του 2004, ανέφερε ότι «πάντα πίστευα ότι ήταν ένα άδειο σπίτι. Είναι σοκαριστικό να σκέφτεσαι ότι είχε οικογένεια και κανείς δεν ήρθε.

Το κτίριο ήταν θορυβώδες και σύχναζαν τοξικομανείς. Είχα παρατηρήσει μια δυσάρεστη μυρωδιά όπως και κάποια έντομα που έμπαιναν σπίτι μου, γι αυτό και κρατούσα κλειστά τα παράθυρα. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ τι συνέβαινε μέσα σε αυτό το διαμέρισμα».

Άλλοι είπαν ότι όσες φορές της χτύπησαν την πόρτα, δεν απάντησε και έτσι υπέθεσαν ότι είχε μετακομίσει.

Αόρατη σε μια πόλη 8 εκατομμυρίων

Αυτή η ιστορία ενέπνευσε τη σκηνοθέτιδα Κάρολ Μόρλεϊ να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο Dreams of a Life αφιερωμένο στη Βίνσεντ. Μιλώντας επίσης στον Guardian, η Μόρλεϊ είχε πει παλιότερα ότι «δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που διάβασα στην εφημερίδα την είδηση χωρίς να υπάρχει καμία λεπτομέρεια για τη ζωή της.

Η εικόνα της τηλεόρασης να τρεμοπαίζει πάνω από το αποσυντιθέμενο σώμα της με στοίχειωνε καθώς κατέβαινα από το τρένο στην κατάμεστη πλατφόρμα.

Σε μια πόλη όπως το Λονδίνο, όπου ζουν 8 εκατομμύρια άνθρωποι, πώς γίνεται η απουσία κάποιου να περνάει απαρατήρητη για τόσο πολύ καιρό; Ποια ήταν η Τζόις Βίνσεντ; Πώς ήταν; Πώς μπόρεσε να ξεχαστεί;».

«Μακάρι να είχα ρωτήσει»

Η Μόρλεϊ βρήκε μέσα από την έρευνά της τον Μάρτιν Λίστερ, έναν παλιό φίλο της Βίνσεντ από όταν εργάζονταν μαζί τη δεκαετία του 1980. Οι δύο τους απολάμβαναν τους αγώνες τένις στο Wimbledon, την κλασική μουσική και την όπερα, καθώς και τα δείπνα σε εστιατόρια. Ο Μάρτιν αποκάλυψε ότι η Βίνσεντ είχε όνειρο να γίνει τραγουδίστρια. Η φωνή της ήταν καταπληκτική και είχε μπει σε δίκτυο καλλιτεχνών με αρκετούς να συναναστρέφονται μαζί της όταν η ζωή της δεν ήταν τόσο μοναχική. Αλλά προφανώς, ξαφνικά όλα άλλαξαν.

«Κοιτάζεις πίσω και σκέφτεσαι, μακάρι να είχα ρωτήσει περισσότερα, μακάρι να είχα καταλάβει περισσότερα και να ήμουν εκεί».

Η Μόρλεϊ συνάντησε επίσης παλιούς της συναδέλφους. «Φαίνεται ότι μιλάμε για δύο διαφορετικούς ανθρώπους. Δεν μπορώ να συνδέσω την Τζόις που πέθανε με την Τζόις που ξέραμε», είπαν κάποιοι που δούλευαν σε διπλανά γραφεία συμπληρώνοντας ότι έδινε την εντύπωση ενός χαρούμενου ανθρώπου.

«Είχε υπέροχη φωνή και θα μπορούσε να κάνει επαγγελματική καριέρα στο τραγούδι, ενώ κάποτε βρήκε τρόπο να δειπνήσει με τον Στίβι Γουόντερ, τον οποίο και θαύμαζε».

Η Τζόις Κάρολ Βίνσεντ πέθανε μόνη μπροστά από μια τηλεόραση στο Λονδίνο των 8 εκατομμυρίων κατοίκων, χωρίς κανείς να την ψάξει για τρία ολόκληρα χρόνια.

Η ιστορία της έγινε τραγούδι από την Παλόμα Φέιθ (Lost and Lonely) και υπενθύμιση ότι πάντα πρέπει να νοιαζόμαστε για τους ανθρώπους που ζουν δίπλα μας.

Διαβάστε ακόμη

«Να έχουν λίγη ανθρωπιά»: Ξεσπούν οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών για τις εσπευσμένες εκταφές

El Sapo, La Negra, El Jardinero ή El Pelon: Θα επιβιώσει το καρτέλ στο Μεξικό; Ποιος θα διαδεχθεί τον El Mencho;

Τέσσερα χρόνια μετά: Πώς ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία άλλαξε για πάντα τον κόσμο

Η τραγική ιστορία της Τζόις: Έμεινε 3 χρόνια νεκρή στον καναπέ μπροστά από μια ανοιχτή τηλεόραση