Ο «αγέλαστος» Βασιλιάς που γλίτωσε οριακά τον θάνατο στη γέννα - Έζησε για να γίνει ο κακός δαίμων της Ελλάδας

Τον είπαν «αγέλαστο» Βασιλιά· γλύτωσε οριακά τον θάνατο στη γέννα και έζησε για να γίνει ο «κακός δαίμων της Ελλάδας». Πρωταπριλιά πριν από 79 χρόνια. Ελλάδα, έτος 1947: τρεις χειμώνες μετά την απελευθέρωση και τα οδυνηρά συμπτώματα του Εμφυλίου ταλαιπωρούν στο κορμί της χώρας· το Δόγμα Τρούμαν έχει προκαλέσει αισιοδοξία στους συντηρητικούς κύκλους (οι Ηνωμένες Πολιτείες θα υποστήριζαν την Ελλάδα και την Τουρκία οικονομικά και στρατιωτικά για να αποτρέψει την ένταξή τους στη σοβιετική επιρροή) και οι Αθηναίοι εκπλήσσονται από ένα... πρωταπριλιάτικο ψέμα- έτσι τουλάχιστον το θεωρούν στο άκουσμά του- που κυκλοφορεί από τις μεσημβρινές ώρες: πέθανε ο Βασιλιάς!

Όμως, η κλασσική-πένθιμη μουσική που μεταδίδεται από τον ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών, βάζει σε σκέψεις τους κατοίκους της πρωτεύουσας: «να είναι αλήθεια;»… Και, ναι, ήταν αλήθεια! Ο βασιλίας Γεώργιος Β’ είχε παραδώσει το πνεύμα του συνεπεία καρδιακής ανακοπής, λόγω αρτηριοσκληρώσεως και θρόμβωσης των στεφανιαίων αρτηριών· αυτό έγραφε, τουλάχιστον, το πιστοποιητικό θανάτου.

Λεπτομέρειες, που έγιναν γνωστές από διηγήσεις όσων ήταν «παρατρεχάμενοι» των Ανακτόρων είναι οι εξής: Ο Βασιλιάς, έπειτα από τις συνηθισμένες πρωινές συνεργασίες και ακροάσεις του, ανέβηκε από το Γραφείο του στον πρώτο όροφο για να πάρει το πρόγευμα του· μπήκε στην Τραπεζαρία, κάθισε και, νοιώθοντας ελαφρά αδιαθεσία- όπως είπε- αντί στερεάς τροφής παράγγειλε ένα ζωμό. Όταν ο επικεφαλής της Τραπεζαρίας κατέφθασε με τον ζωμό, ο Βασιλιάς είχε ήδη αποσυρθεί στον προθάλαμο του υπνοδωματίου και είχε ξαπλώσει. Όσοι βρίσκονταν κοντά του, λένε ότι η δυσφορία παρατεινόταν και ο Γεώργιος ζήτησε από τον θαλαμηπόλο, που επέβλεπε τον καθαρισμό των δωματίων, ένα ποτήρι νερό. Όταν ο θαλαμηπόλος έφερε το νερό στον Βασιλιά, παρατήρησε ότι εκείνος έδειχνε σαν να κοιμάται με γαλήνια όψη· ήταν ξέπνοος! Ο Γεώργιος Β’ είχε ήδη πεθάνει· ήταν πλέον «δεσμώτης» της αυστηρής και αδέκαστης (λέμε τώρα…) Ιστορίας.

Το «υπάκουο παιδί» του πατέρα 

Και τι έχει γράψει, περιληπτικά, η Ιστορία για τον βασιλιά των Ελλήνων Γεώργιο Β’;
Ο Γεώργιος Β΄ υπήρξε από τις πιο δραματικές φυσιογνωμίες της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Ήταν το «υπάκουο παιδί» του πατέρα του για αυτό και ακολούθησε τη μοίρα και τα βήματα του Κωνσταντίνου: υπηρέτησε στο στρατό ως υπασπιστής του, παρέμεινε στο πλευρό του κατά τη διάρκεια της σύγκρουσής του με τον Βενιζέλο και τον ακολούθησε, το 1917, στην εξορία, ενώ παραμερίστηκε στη σειρά διαδοχής από το μικρότερο αδελφό του, Αλέξανδρο, κατόπιν απαιτήσεως της Αντάντ και του Βενιζέλου. Ο Γεώργιος, επέστρεψε από την εξορία το 1920, μετά την εκλογική ήττα του Βενιζέλου και την παλινόρθωση της Βασιλείας.

Ο Γεώργιος, το 1921, ακολούθησε τον άρρωστο πατέρα του, Κωνσταντίνο, στη Σμύρνη- κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία- με το βαθμό του συνταγματάρχη. Ο Κωνσταντίνος, για να προστατεύσει τον γιο του, τον κρατούσε στα Γραφεία του στρατηγείου, 500 χιλιόμετρα πίσω από την πρώτη γραμμή· ήταν τότε 31 χρόνων. Ο Γεώργιος είχε οριστεί λοχαγός με βασιλικό διάταγμα σε ηλικία 23 χρονών, όταν άλλοι αξιωματικοί έμειναν στο βαθμό του λοχαγού 7 χρόνια και έπαιρναν το βαθμό του συνταγματάρχη μετά 30 χρόνια και ας είχαν τελειώσει όλες τις Σχολές και ας είχαν δοκιμαστεί σε όλα τα κλιμάκια της ιεραρχίας. Αυτοί βλέπετε ήταν κοινοί θνητοί!
Στις 25 Μαρτίου του 1924 ανακηρύχθηκε η Αβασίλευτη Δημοκρατία στην Ελλάδα με ψήφισμα της Δ΄ Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης και η δυναστεία κηρύχθηκε έκπτωτη. Το ζήτημα τέθηκε στο Δημοψήφισμα της 13ης Απριλίου 1924 και εγκρίθηκε με το 69% της λαϊκής ψήφου.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο εξωτερικό, ο Γεώργιος, αρνήθηκε να αναγνωρίσει το νέο πολίτευμα, χαρακτηρίζοντάς το προϊόν βίας από την επαναστατική κυβέρνηση και το στρατό. Σύμφωνα με τα αρχεία του Φόρεϊν Όφις, ο τέως βασιλιάς είχε πεισθεί να διεκδικήσει εκ νέου το θρόνο με τη βοήθεια των διεθνών διασυνδέσεων του ελευθεροτεκτονισμού.

Κολώνα της 4ης Αυγούστου

Ο Γεώργιος Β’ ορκίστηκε βασιλιάς στις 14 Σεπτεμβρίου του 1922 μετά την υποχρεωτική αποπομπή του πατέρα του Κωνσταντίνου από την Ελλάδα. Με τον ερχομό του, αποκάλυψε το βασιλικό του πρόσωπο που σκιαγραφείται με την αντίθεση: «ο βασιλιάς κυβερνά δεν βασιλεύει». Παράδειγμα: αντικατέστησε τον υπουργό Στρατιωτικών Αλέξανδρο Παπάγο με τον Ιωάννη Μεταξά, χωρίς να ενημερώσει καν τον Πρωθυπουργό-καθηγητή Κωνσταντίνο Δεμερτζή· ασπάστηκε τη δικτατορία Μεταξά και παρακολουθούσε αμέτοχος τις πράξεις του δικτάτορα προς την πολιτική ηγεσία και το λαό, προφανώς για να μην διακινδυνεύσει το θρόνο του.
Είναι, τουλάχιστον, θετικό το στοιχείο ότι στην κρίσιμη περίοδο του 1940 δεν παρουσιάστηκε το (συχνό) φαινόμενο της διχογνωμίας βασιλιά- πρωθυπουργού.
Ο Γεώργιος αγαπούσε περισσότερο την Αγγλία με τη συγγενική του βασιλική οικογένεια και αυτό φάνηκε κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου: είχε το στρατηγείο του στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία», αφού εκτός και από Βασιλιάς ήταν και αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων.

Στην περίοδο της Κατοχής, που ο λαός περνούσε αφόρητα δεινά, πού ήταν ο Γεώργιος; Τι έκανε;
Στα τέλη του 1941 είχε ήδη καταλύσει στο Λονδίνο και έναν μήνα αργότερα, με υπόδειξη των Άγγλων, είχε κηρύξει το τέλος της δικτατορίας... Τι θεαματικός ελιγμός για την Ελλάδα, αφού τότε οι Ναζί είχαν μπει στην Αθήνα, κυβερνούσε κατοχικό καθεστώς και ο Μεταξάς είχε ήδη πεθάνει.

Το καλοκαίρι του ’42, ο Γεώργιος, πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το μόνο που απασχόλησε τον Γεώργιο όλο αυτό το διάστημα, ήταν η επιστροφή στο θρόνο. Στις 8 Νοεμβρίου του 1943 δήλωνε επίσημα ότι: «Κατά τη στιγμή της απελευθερώσεως θέλω εξετάσει εκ νέου το ζήτημα της επιστροφής μου εις την Ελλάδα από συμφώνου μετά της κυβερνήσεως».
Σχεδόν όλες οι αντιστασιακές οργανώσεις, μετά την απελευθέρωση, έθεταν το ζήτημα του πολιτεύματος και του Βασιλιά εξαιτίας της δράσης του Γεωργίου Β' κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας.
Στο δημοψήφισμα που διεξήχθη, και το οποίο, όπως και τα προγενέστερά του, αμφισβητήθηκε έντονα για το αδιάβλητο των διαδικασιών και πολλοί «φώναζαν» για εκτεταμένη νοθεία, «υπερψηφίστηκε» η επιστροφή του βασιλιά Γεωργίου Β', που γύρισε περιχαρής τον Σεπτέμβριο του 1946.
Ο Γεώργιος, σοβαρά άρρωστος, δεν ευτύχησε να απολαύσει επί πολύ την πολυτέλεια του θρόνου. Σχεδόν έξι μήνες μετά, την Πρωταπριλιά του 1947, ανακοινώθηκε ο θάνατός του από καρδιακή προσβολή. Αυτό ανακοινώθηκε, αυτό κατέγραψε η Ιστορία!

15 ενδιαφέροντα γεγονότα της ζωής του Γεωργίου

Και κάποια γεγονότα που δεν είναι ευρέως γνωστά για τον Γεώργιο Β’.

1. Ο Γεώργιος, παραλίγο να πεθάνει στη γέννα αφού ο γιατρός-μαιευτήρας που προσπάθησε να τον φέρει στο φως ήταν βουλευτής, που είχε εγκαταλείψει την μαιευτική, πριν από χρόνια και ήταν ανεπαρκής στο να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε επιπλοκή· ο ομφάλιος λώρος ήταν τυλιγμένος γύρω από τον λαιμό του και η γιαγιά του, η γερμανίδα αυτοκράτειρα Βικτώρια, έστειλε εσπευσμένα εξειδικευμένη μαία για να τον βοηθήσει. τον διέσωσε η γερμανίδα μαία!

2. Εκπαιδεύτηκε στη αυστηρή στρατιωτική πειθαρχία της Γερμανίας· ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β’ ήταν θείος του.

3. Ο Γεώργιος Β΄ είχε νυμφευθεί την Ελισάβετ της Ρουμανίας, από την οποία χώρισε, ενώ δεν απέκτησε απογόνους, με αποτέλεσμα να τον διαδεχθεί στον θρόνο ο αδελφός του, Παύλος.

4. Πριν παντρευτούν, η μέλλουσα σύζυγός του, η πριγκίπισσα Ελισάβετ της Ρουμανίας, έγραψε με νόημα γι' αυτόν: «Ο Γεώργιος είναι ένας πρίγκιπας που ο Θεός ξέχασε να τον ολοκληρώσει»…

5. Ο Γεώργιος Β’ έμεινε γνωστός και ως ο «αγέλαστος βασιλιάς» λόγω της αυστηρής και απόμακρης στάσης του·΄θεωρείτο, και ήταν, κλειστός, απόμακρος και ψυχρός χαρακτήρας.

6. Η Δίκη και η εκτέλεση των Έξι έγινε επί των ημερών του· η αντιβενιζελική παράταξη δεν του συγχώρησε ποτέ ότι δεν αντέδρασε αλλά παρέμεινε παθητικός θεατής διασώζοντας (με την αρωγή των Βρετανών) μόνο τον θείο του, πρίγκιπα Ανδρέα από το εκτελεστικό απόσπασμα.

7. Για τις πράξεις και την ανυπακοή του εναντίον των ναζιστικών δυνάμεων κατά τη Μάχη της Κρήτης, ο Γεώργιος τιμήθηκε από τους Βρετανούς με το μετάλλιο του Τάγματος Διακεκριμένων Υπηρεσιών (Distinguished Service Order) , καθιστώντας τον μόνο μονάρχη στην Ιστορία που τιμήθηκε με αυτό το μετάλλιο.

8. Ο Γεώργιος έχει κάποιες ξεχωριστές... επιδόσεις: ήταν ο βασιλιάς που ανέβηκε τρεις φορές στον θρόνο, ο πρώτος βασιλιάς των Ελλήνων που απομακρύνθηκε με δημοψήφισμα και ο πρώτος που πέθανε από φυσικά αίτια ενώ βασίλευε· επίσης ήταν ο μοναδικός που πήρε διαζύγιο χωρίς να αποκτήσει διάδοχο.

9. Όταν ο Γεώργιος, επέστρεψε στην Ελλάδα το 1935, το Παλάτι ήταν άδειο, καθώς η δημοκρατική κυβέρνηση είχε πουλήσει τα όλα τα έπιπλα και την οικοσκευή. Μη έχοντας κυβερνητικά κεφάλαια, όπως λέγεται, ο Γεώργιος χρησιμοποίησε δικά του χρήματα και έψαξε σε δημοπρασίες και αγορές για να ανακαινίσει τα παλάτια. Αργότερα, το ελληνικό δημόσιο τον αποζημίωσε με το παραπάνω…

10. Ενώ ζούσε στο Λονδίνο, ο Γεώργιος έμαθε από τις εφημερίδες ότι η σύζυγός του, Ελισάβετ, είχε καταθέσει αίτηση διαζυγίου στο Βουκουρέστι, κατηγορώντας τον για «παραμέληση συζυγικών καθηκόντων». Ο Γεώργιος δεν προσκλήθηκε καν να παραστεί στη διαδικασία.

11. Αμφισβητήθηκε πολλές φορές και με ειρωνείες η πολιτική ευφυΐα του Γεωργίου.

12. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης εξορίας του στο Λονδίνο, ο Γεώργιος μυήθηκε στον Τεκτονισμό στις 16 Σεπτεμβρίου 1930, και τελικά έγινε ο Σεβάσμιος Διευθυντής της Στοάς Γουέλγουντ το 1933.

13. Λόγω των πολυάριθμων εξοριών του- κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, μετά το πραξικόπημα του 1923 και τέλος κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου- οι κακόγλωσσοι έλεγαν ότι «το πιο σημαντικό εργαλείο για έναν βασιλιά της Ελλάδας είναι η βαλίτσα».

14. Καθ' όλη τη διάρκεια της δεύτερης βασιλείας του και της τελευταίας εξορίας του, ο Γεώργιος είχε μακροχρόνιο δεσμό με την Τζόις Γουάλαχ , μια Βρετανίδα που είχε χωρίσει τον σύζυγό της για τα μάτια του Βασιλιά...

15. Σε αντίθεση με τον συνονόματο παππού του (Γεώργιο Α'), ο Γεώργιος Β΄ δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα δημοφιλής στον ελληνικό λαό.
Συνοπτικά να τονίσουμε ότι, ο Γεώργιος Β’ έχει χαρακτηριστεί από τους ιστορικούς ως «κακός δαίμων» της Ελλάδας λόγω της εμπλοκής του σε κρίσιμες πολιτικές συγκρούσεις.

Ο Γεώργιος, θεωρείται πως, είχε κάποια ποιοτική δομή ως άνθρωπος. Θα ήταν ίσως, με τη φιλομάθεια του, ένα αξιόλογο άτομο της κοινωνίας, αν δεν είχε γαλουχηθεί με την ουτοπιστική θεωρία των μοναχικών οίκων παραγωγής γαλαζοαίματων. Δεν είχε μικρότητες και εμπάθεια όπως ο πατέρας του, Κωνσταντίνος· αγάπησε, όμως, την Αγγλία περισσότερο από την Ελλάδα. Με λίγα λόγια ήταν ένας αργόμισθος-κηφήνας-μονάρχης ενός φτωχού λαού, εξαρτημένος από τους ισχυρούς προστάτες του. Ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει στους λόφους του Τατοΐου…