Η αμερικανική κρίση: Η κατάρρευση της ηγεμονίας, η βαθύτατη εσωτερική διαίρεση και το καταλυτικό ηθικό τραύμα

Οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέρχονται στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, όχι πλέον ως αδιαμφισβήτητη ηγεμονική δύναμη, αλλά ως μια κοινωνία που αμφισβητεί βαθιά τον ίδιο της τον εαυτό.

Αν ο πόλεμος στο Ιράκ (2003) σηματοδότησε την αρχή μιας κρίσης εμπιστοσύνης, στην ηγεσία και την αξιοπιστία της, οι εντάσεις γύρω από τον πόλεμο με το Ιράν, αποκαλύπτουν τις βαθύτερες δομικές ρωγμές της αμερικανικής κοινωνίας και ηγεσίας.

• Η «μεγάλη αμερικανική διαίρεση» δεν είναι απλώς πόλωση στο πολιτικό επίπεδο… Είναι το αποτέλεσμα μιας ιστορικής αποτυχίας: Είναι το αποτέλεσμα της αδυναμίας του «αμερικανικού μοντέλου» να συμφιλιώσει την παγκοσμιοποίηση, την εθνική συνοχή και την κοινωνική δικαιοσύνη
• Σε αυτό το πλαίσιο, ο πόλεμος στο Ιράν δεν αποτελεί γενεσιουργό αιτία προβλημάτων, στις ΗΠΑ, αλλά αποκαλυπτικό καταλύτη. Έναν καταλύτη μέσω του οποίου επανενεργοποιούνται παλαιές βαθιές αντιθέσειςκαι οξύνονται νέες. Σε μια κοινωνία στην οποία τα φαντάσματα του παρελθόντος στοιχειώνουν την πολιτική ζωή (ρατσισμός, Κου Κλουξ Κλαν-(KKK),απομονωτισμός, δολοφονιες  των Κεννεντυ,1963/1968/ του Λούθερ Κινγκ 1968 ) το αίτημα «America First»-(A.F.), αποκαλύπτει πολλά περισσότερα από όσα φαινομενικά διεκδικεί, πολλά περισσότερα από την άρνηση εμπλοκής στον πόλεμο.
• Η σύνδεσή του, με την ΚΚΚ και τους συμπαθούντες των Ναζί (όπως ο Lindbergh,ο πρωτος υπερ-ατλαντικός πιλότος,λαϊκός ήρωας, υπέρμαχος της μη συμμετοχής των ΗΠΑ στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο) κατέστησε το «Αmerica first, για πολλές δεκαετίες "ταμπού" στην αμερικανική πολιτική σκηνή, μέχρι την πρόσφατη επανεμφάνισή του. Στην αμερικανική πολιτική ιστορία το αίτημα καταγράφεται ως συνεχές και επίμονο
• Η απαρχή του βρίσκεται στον πρόεδρο των ΗΠΑ, Woodrow Wilson .

Ο Wilson στα 1916 χρησιμοποίησε το σύνθημα στην προεκλογική του εκστρατεία για να υπερασπιστεί την ουδετερότητα των ΗΠΑ στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ,πριν τελικά συμμετάσχει σε αυτόν. Στα 1920 η Κου Κλουξ Κλαν χρησιμοποίησε το σύνθημα κατά κόρον, όταν η οργάνωση βρισκόταν στο απόγειο της δύναμής της. Για την ΚΚΚ, το "America First" δεν αφορούσε μόνο την εξωτερική πολιτική, αλλά κυρίως τη φυλετική και θρησκευτική καθαρότητα. για να υποδηλώσουν τον αποκλεισμό όσων δεν θεωρούσαν "πραγματικούς Αμερικανούς" (κυρίως μετανάστες, Καθολικούς, Εβραίους και Αφροαμερικανούς.

-Το αίτημα στρεφόταν απέναντι και σε όσους η αγγλοσαξωνικη ΚΚΚ, θεωρούσε και ονόμαζε «γουρούνια» (P.I.G.S), δηλ..Πολωνούς, Ιταλούς, Έλληνες και Σλάβους. Tο συγκεκριμένο ακρωνύμιο P.I.G.S. άρχισε να αποκρυσταλλώνεται στις αρχές του 20ου αιώνα στους κύκλους της Δεύτερης Κου Κλουξ Κλαν. Χρησιμοποιήθηκε από τους υποστηρικτές του "Νατιβισμού" (Nativism) και της Ευγονικής. Αυτοί οι "παλιοί" Αμερικανοί (Αγγλοσάξονες -Προτεστάντες) θεωρούσαν τους μετανάστες από τη Νότια και Ανατολική Ευρώπη ως φυλετικά κατώτερους, ακάθαρτους και επικίνδυνους για την αμερικανική ταυτότητα και κουλτούρα. Οι Έλληνες, οι Ιταλοί, οι Πολωνοί και οι Σλάβοι θεωρούνταν "μη λευκοί" ή "λιγότερο λευκοί. Η ΚΚΚ εκείνης της εποχής δεν στρεφόταν μόνο κατά των Αφροαμερικανών, αλλά ήταν φανατικά αντι-καθολική και αντι-ορθόδοξη.

• Προπολεμικοί Απομονωτιστές και η Επιτροπή (America First Committee)
• H America First Committee, είναι ο πιο διάσημoς φορέας μαζικής και οργανωμένης χρήσης του συνθήματος πριν από τη σύγχρονη εποχή. Η επιτροπή America First Committee (AFC) ήταν η μεγαλύτερη αντιπολεμική οργάνωση στην ιστορία των ΗΠΑ ,με περίπου 800.000 μέλη.Ιδεολογικός εκφραστής, και φωνή της οργάνωσης ο διάσημος αμερικανός αεροπόρος και φιλοναζιστής- ρατσιστής , Τσαρλς Λίντμπεργκ. Το 1938, ο Λίντμπεργκ έλαβε τον Σταυρό του Τάγματος του Γερμανικού Αετού (Order of the German Eagle) από τον Χέρμαν Γκέρινγκ, εκ μέρους του Αδόλφου Χίτλερ.
• Ο Μακαρθισμός, στα τέλη της δεκαετίας 40-50, διατηρεί ζωντανό το αίτημα του (A.F.) στην μεταπολεμική περίοδο και το συνδέει με τον αντικομμουνισμο και την Ρωσοφοβία. Ο όρος Μακαρθισμός, περιγράφει ένα ευρύτερο κλίμα παράνοιας, καταδόσεων και πολιτικών διώξεων, που διήρκεσε περίπου από το 1947 έως το 1956.Κλίμα που δημιούργησε η επικράτηση του Μάο στην Κίνα και η εκ μέρους των Σοβιετικών απόκτηση πυρηνικής βόμβας 29 Αυγούστου 1949. Είναι ως εκ τούτου προφανείς οι βαθύτατες ρίζες του America First στην αμερικάνικη πολιτική ιστορία.

-Όμως πέρα από τις κοινωνικοπολιτικές ιστορικές αντιθέσεις, με τις οποίες είναι «φορτισμένο» το αίτημα, η επανεμφάνιση του σήμερα, στο πολιτικό προσκήνιο, με αφορμή τον πόλεμο στο Ιράν και οι αντιπαραθέσεις που το συνοδεύουν, αποκαλύπτει και μια βαθύτερη πληγή, μια πληγή που δεν επουλώνεται, μια πληγή- απειλή, για την αμερικανική κοινωνία.

Επαναφέρει στην επιφάνεια ένα βαθύτατο «ηθικό τραύμα», καταλυτικό της εθνικής συνοχής, της αξιοπιστίας των θεσμών, της εμπιστοσύνης στους θεσμούς, της εμπιστοσύνης στο σύστημα. Ηθικό τραύμα καταλυτικό του «αμερικανικού αφηγήματος», για το ηθικό και αξιακό πλεονέκτημα των ΗΠΑ, καταλυτικό για τον αμερικανικό μύθο, που θέλει τις ΗΠΑ υπερασπιστή της διεθνούς νομιμότητας, και των Δημοκρατικών αξιών.

Αυτή η κατάρρευση έχει αποτυπωθεί με κινήματα αμφισβήτησης, όπως το «Occupy Wall Street» και «occupy the Fed».Tο occupy Wall Street ήταν η "μήτρα", αλλά το Occupy the Fed, ήταν η εξειδικευμένη «αιχμή του δόρατος», που στόχευσε το νομισματικό σύστημα, την Kεντρική Τράπεζα, ως την πηγή του κακού.

- Σε αυτά τα κινήματα έχει παρατηρηθεί μια επικίνδυνη, για το σύστημα, συν-αντίληψη και συμπόρευση της ριζοσπαστικής αμερικανικής δεξιάς (ο Ron Paul Ρεπουμπλικάνος βουλευτής, με το περίφημο βιβλίο του "End the Fed" -Τελειώστε με την Κεντρική Τράπεζα./2009) και της ριζοσπαστικής αριστεράς, με χαρακτηριστικότατους εκφραστές της, το γνωστό Noam Chomsky, που «προσυπέγραψε» δημόσια, την κριτική του Ron Paul, στην FED, ο Cornel West, εμβληματικός αριστερός ακτιβιστής και φιλόσοφος, που ήταν από τους πρωτεργάτες του Occupy the Fed. Έχει διδάξει στα κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου (Harvard, Princeton, Yale, Union Theological Seminary). Ο πρώτος Αφροαμερικανός στην ιστορία του Princeton, που έλαβε διδακτορικό στη φιλοσοφία, επηρεασμένος από την θεολογία της απελευθέρωσης και τον μη δογματικό Μαρξισμό. Διαθέτει Ακαδημαϊκό κύρος, γνωρίζει τη δυτική φιλοσοφία από τον Πλάτωνα μέχρι τον Καντ, μιλάει με το πάθος μαύρου ιεροκήρυκα, αγγίζοντας τις καρδιές των απλών ανθρώπων..

• Η κοινή κριτική της Ριζοσπαστικής δεξιάς - Ριζοσπαστικής αριστεράς, στον πυρήνα του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος ,την FED, και μάλιστα κριτική που κατεβαίνει στο επίπεδο κοινωνικού κινήματος, αποτελεί απόδειξη της κατάρρευσης της αξιοπιστίας του συστήματος και δυναμίτιδα στα θεμέλια του.

Από την επιθετικότητα στον ηθικό αυτοτραυματισμό

Η άδικη, παράνομη και χωρίς ηθικό έρεισμα βία, όταν ασκείται, δεν περιορίζεται στα θύματα της ,δεν μένει «έξω» από τον κόσμο των ασκούντων την βία . Δεν αποτελεί μονοδιάστατη πράξη που πλήττει τα θύματα (Σερβία, Ιράκ, Λιβύη). Αντίθετα επηρεάζει τους χρήστες της βίας και τον άμεσο περίγυρό τους. Εσωτερικοποιείται στις κοινωνίες των επιτιθεμένων, δηλητηριάζει τη κοινωνικη ψυχολογία και «επιστρέφει» τελικά, ως «ΑΝΤΙΠΕΠΟΝΘΌΣ», κατά την αρχαία ελληνική αντίληψη: Η υπερβολική αλαζονεία (ύβρις) προκαλεί τύφλωση (Άτη), που οδηγείται αναπότρεπτα και αυτοκαταστροφικά στην Νέμεση.

Πώς εσωτερικοποιείται η βία, στις κοινωνίες των επιτιθεμένων

Η σύγχρονη ψυχολογία και κοινωνιολογία στις ΗΠΑ, αναγνωρίζουν και περιγράφουν το φαινόμενο με όρους όπως, «moral injury» (ηθική βλάβη/ηθικό τραύμα), «blowback-injury» επιστρεφόμενο χτύπημα» και κοινωνική αποσύνθεση: Το ηθικό τραύμα { Moral Injury) δεν είναι απλά ένα ψυχολογικό επακόλουθο ενός φυσικού τραύματος (μετατραυματικό στρες), είναι αποτέλεσμα της ευρύτερης και βαθύτερης «αίσθησης προδοσίας» του αποδεκτού ηθικού κώδικα.

Όταν ο στρατιώτης, που ασκεί ή υπερασπίζεται τη βία, όταν μια κοινωνία συνειδητοποιεί ότι συμμετείχε ή στήριξε κάτι που παραβιάζει βαθιά, τις αξίες της συλλογικής ταυτότητας, του πατριωτικού συλλογικού αφηγήματος (ελευθερία ,δικαιοσύνη, αλήθεια, προστασία αμάχων), τότε το τραύμα της βίας επιστρέφει στην πηγή της βίας, στους χρήστες της βίας.

Στον πόλεμο του Ιράκ, χιλιάδες βετεράνοι βίωσαν αυτό το τραύμα, όταν αποκαλύφθηκαν τα ψεύδη για τα απειλητικά όπλα του Σαντάμ, ως αιτία του πολέμου, αλλά και τα οργανωμένα και μεθοδικά βασανιστήρια ( στο διαβόητο κολαστήριο (Abu Ghraib-Αμπού Γκράιμπ),οι θάνατοι αμάχων.

ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ: Μελέτες όπως: Moral injury in the context of war: Case conceptualization, review of evidence, and implications for treatment. Litz et al. 2009, θεμελιώνουν το φαινόμενο και τις διαστάσεις του. Για «συστημικό ηθικό τραύμα» μιλάει μελέτη του Rand Corporation: The Invisible Wounds of War, oι αθέατες πληγές του πολέμου, (RAND Corporation, 2008), μετά από έρευνα σε όσους συμμετείχαν, ή έγιναν μάρτυρες, των διαβόητων βασανιστηρίων στο Αμπού Γκραίμπ. Η άγρια παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως έχει καταγραφεί από διεθνείς οργανισμούς,(Ερυθρός Σταυρός, η Διεθνής Αμνηστία, Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) με βασανισμούς, σεξουαλική κακοποίηση, βιασμούς, σοδομισμούς, πήρε ευρύτατες διαστάσεις στα Αμερικάνικα μέσα και δημιούργησε αποτροπιασμό στην αμερικανική κοινωνία.

Από τις μελέτες σε βετεράνους του πολέμου του Βιετνάμ, μέχρι και μελέτες βετεράνων του πολέμου του Ιράκ το φαινόμενο του βαθύτατου ηθικού τραύματος, στην Αμερικανική κοινωνία και των επιπτώσεων του, έχουν απόλυτα τεκμηριωθεί τα ακόλουθα:

• Υψηλά ποσοστά αυτοκτονιών, κατάθλιψης, κατάχρησης ουσιών, βίας μέσα στην κοινωνία και εγκληματικότητα
• Απώλεια εμπιστοσύνης σε θεσμούς, (κυβέρνηση, μέσα ενημέρωσης, στρατό)
• Πόλωση στην αποδοχή και άρνηση των παρουσιαζόμενων μέσων και σκοπών της πολιτικής
• Κανονικοποίηση της βίας, αποδοχή της βίας, βίαιες διαμαρτυρίες
• Άνοδος ακραίων ιδεολογιών

Η κοινωνία ολόκληρη διαποτίζεται από την αποκαλυπτική αντίφαση και το βασανιστικό ερώτημα « αν είμαστε οι καλοί, πως μπορούμε να κάνουμε τέτοια πράγματα» ;

Το Ιράκ συνέβαλε σημαντικά στην «πόλωση» στις ΗΠΑ, που κορυφώθηκε σταδιακά αργότερα. Κορυφώθηκε με επιπτώσεις που σφράγισαν τόσο την αριστερά όσο και την δεξιά. Η Αριστερά χρησιμοποίησε το ΙΡΑΚ για να καταδικάσει τον «ιμπεριαλισμό» και τα εγκλήματα των ΗΠΑ..Η Δεξιά το βίωσε ως προδοσία, από την πολιτική ελίτ, που «έστειλε τα παιδιά μας να πολεμήσουν για ένα ψεύδος».

Η αποενοχοποίηση της βίας στο εξωτερικό, επέστρεψε ως βία στο εσωτερικό, ( βία στο σχολειό, ως ηλεκτρονική βία, ως υψηλότερη ενδοοικογενειακή βία, βιαιη διεκδίκηση,ριζοσπαστικοποίηση, κατάρρευση του αμερικανικού ονείρου, εθνοφυλετική ένταση.

Από το ΙΡΑΚ στο ΙΡΑΝ. Από την όσμωση στον κατακερματισμό και την διαίρεση

Ο πόλεμος στο Ιράκ δεν ήταν μόνο στρατηγικό λάθος• ήταν και ιδεολογικό σημείο καμπής. Συνέπεσε χρονικά με την κορύφωση της παγκοσμιοποίησης, ως μιας διαδικασίας που είχε την υποστήριξη τόσο των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικανών.
Κατά τις δεκαετίες 1990–2000, διαμορφώθηκε μια σιωπηρή «διακομματική συναίνεση» υπέρ:

• του ελεύθερου εμπορίου
• της αποβιομηχάνισης ως «αναπόφευκτης μετάβασης»
• της μεταφοράς της βιομηχανικής παραγωγής σε χαμηλού κόστους οικονομίες, εκτός των ΗΠΑ

Αυτή η «συναίνεση κορυφής» λειτουργούσε παράλληλα ως γενεσιουργός συντελεστής απαξίωσης της κομματικής ταυτότητας, της πολιτικής ιδεολογίας και τελικά απαξίωσης της πολιτικής.

Η αίσθηση ότι οι «ελίτ» προωθούν μια παγκόσμια στρατηγική, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές της επιπτωσεις, αδιαφορώντας ουσιαστικά και για τα εθνικά συμφέροντα, υπονόμευσε τη νομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος και οι συνέπειες θα είναι μακροπρόθεσμες και πολύ- επίπεδες.

Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί: Α-πολίτικη Σύγκλιση

Η σύγχρονη αμερικανική πολιτική σκηνή χαρακτηρίζεται από μια πρωτοφανή ταξική ανασύνθεση, όπου οι Δημοκρατικοί έχουν μετεξελιχθεί από κόμμα της εργατικής τάξης και των συνδικάτων σε κόμμα της "διευθυντικής ελίτ" (managerial elite) και των κατόχων μεταπτυχιακών τίτλων.

Μετεξέλιξη απολύτως τεκμηριωμένη σε πλήθος μελετών… (Thomas Piketty, Brahmin Left vs Merchant Right, 2018, WID.world / David Shor, The Realignment of the Creative Class, 2020).Παράλληλα οι Ρεπουμπλικάνοι προσελκύουν πλέον τη βάση των λευκών «ανέργων εργατών» της αποβιομηχανοποιμένης ζώνης, της ζώνης της σκουριάς"Rust Belt". Γεγονός επισης σαφέστατα τεκμηριωμένο…. (Justin Gest, The New Minority: White Working Class Politics in an Age of Immigration and Inequality, 2016, Oxford University Press / J.D. Vance, Hillbilly Elegy: A Memoir of a Family and Culture in Crisis, 2016, Harper).

Στρατηγικά, αυτή η όσμωση οδηγεί σε μια παράδοξη σύγκλιση: Παρά την πόλωση, σε επίπεδα διακηρύξεων, και τα δύο κόμματα υποτάσσονται στις ανάγκες του τεχνολογικού-οικονομικού συμπλέγματος, με τους Δημοκρατικούς να εκφράζουν την πολιτισμική ηγεμονία της Silicon Valley και τους Ρεπουμπλικάνους να διοχετεύουν τη λαϊκή οργή σε ένα "America First" αφήγημα, που όμως και αυτό παραμένει δέσμιο της ολιγοπωλιακά υπερσυγκεντρωμένης οικονομικής εξουσίας.

Τόσο η όσμωση μεταξύ των κομμάτων σε θέματα στρατηγικής όσο και οι μετακινήσεις της κομματικής βάσης,( όπως αναλύονται, για παράδειγμα από μελετητές όπως ο Michael Lind στο The New Class War (2020, Portfolio). Saving Democracy from the Managerial Elite (2020, Portfolio), δημιουργούν την πεποίθηση κατάργησης της πολιτικής, όπου η χάραξη στρατηγικής, πχ. για την Κίνα ή την εθνική ασφάλεια χαράσσεται πλέον από μια υπερκομματική τεχνοκρατική γραφειοκρατία. Σε ένα τέτν λαϊκισμό αποτελούν άμυνα.

Το τέλος της Αγγλοσαξονικής ηγεμονίας

Η υποχώρηση του παραδοσιακού Λευκού -Αγγλο-Σαξονικού -Προτεσταντικού κατεστημένου, (WASP) στο αμερικανικό κοινωνιολογικό και πολιτικό λεξιλόγιο, όπως τεκμηριώνεται εμβληματικά στη μελέτη του Jerome Karabel, The Chosen: The Hidden History of Admission and Exclusion at Harvard, Yale, and Princeton (2005, Houghton Mifflin) (2005, Houghton Mifflin), σηματοδοτεί το τέλος της πολιτισμικής ομοιογένειας, σε επίπεδο εθνικής ηγεσίας, που επέτρεπε τη χάραξη μιας συνεκτικής εθνικής στρατηγικής, κατά τον 20ό αιώνα.

Η μετάπτωση-μετάλλαξη της αμερικανικής ηγεσίας από μια κλειστή Αγγλοσαξονική κάστα με κοινή ηθική ,γλώσσα, και παράδοση, σε μια «πολυπολιτισμική» αλλά αποκομμένη από τη βάση, χωρίς κοινούς παρονομαστές, διευθυντική, «αξιοκρατική ελίτ», έχει οδηγήσει σε αυτό που ο Christopher Lasch περιέγραψε στο The Revolt of the Elites (1995, W.W. Norton) ως «προδοσία της δημοκρατίας»: O Lasch τεκμηριώνει ότι: Η υποχώρηση του WASP πυρήνα, στην αμερικάνικη ηγεσία, δεν έφερε περισσότερη δημοκρατία, αλλά μια πιο κυνική και απόμακρη μορφή ολιγαρχίας, η οποία χαράσσει στρατηγική χωρίς να λαμβάνει υπόψη το κοινωνικό κόστος στο εσωτερικό της χώρας.

Κατά τον Lasch oι νέες ελίτ δεν αισθάνονται εθνική δέσμευση, oι νέες ελίτ είναι κινητικές, παγκοσμιοποιημένες και ταυτίζονται περισσότερο με τους ομοίους τους σε άλλες μητροπόλεις (Λονδίνο, Τόκιο, Παρίσι), παρά με τους συμπατριώτες τους στην ενδοχώρα.

Συμπερασματικά:

Το αποτέλεσμα είναι η στρατηγική παράλυση στο εσωτερικό και η αδυναμία δημιουργίας ενός οικουμενικού αφηγήματος, καθώς η απουσία ενός συμπαγούς εσωτερικού πολιτισμικού πυρήνα, καθιστά την αμερικανική ηγεσία, μια μηχανιστική, «στεγνή» τεχνοκρατική κυριαρχία, που αδυνατεί να εμπνεύσει κοινωνική συναίνεση, εθνική στρατηγική, ή να διαχειριστεί τις ανταγωνιστικές πιέσεις του αναδυόμενου πολυπολικού κόσμου.

Η ανομοιομορφία των επιπτώσεων της παγκοσμιοποίησης στην αμερικανική επικράτεια και η διαμόρφωση μιας κατακερματισμένης πολιτικοκοινωνικής «γεωγραφίας».

Οι «εργατο-αγροτικές» πολιτείες, θύματα της παγκοσμιοποίησης μετατράπηκαν στις πολιτείες που συνέβαλλαν καθοριστικά στην εκλογή του Τράμπ. Η αποβιομηχανοποίηση στις ΗΠΑ, καρπός της παγκοσμιοποίησης, που μετέτρεψε την καρδιά της βιομηχανικής ζώνης των ΗΠΑ στην αποκαλούμενη «Ζώνη της Σκουριάς», περιλαμβάνει τις πολιτείες Ohio, Pennsylvania, Michigan, Indiana, Illinois, Wisconsin.Ονομάστηκε έτσι επειδή τα εργοστάσια (κυρίως χάλυβα, αυτοκινήτων, μηχανημάτων) έκλεισαν μαζικά, αφήνοντας πίσω τις σκουριασμένες βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Ήταν η βιομηχανική καρδιά της Αμερικής (βιομηχανική επανάσταση 2ης γενιάς)… Και η κρίση στον αγροτικό τομέα που επηρέασε την λεγόμενη «ζώνη του καλαμποκιού και της σόγιας» στις οποίες περιλαμβάνονται κυρίως οι Iowa, Illinois, Indiana, Nebraska….οι πολιτείες μαζί με Ohio, Minnesota και Missouri αποτελούν τις πολιτείες που επηρεάστηκαν περισσότερο.Βέβαια και στην κρίση στον αγροτικό τομέα, οι βασικές «συνιστώσες» της παγκοσμιοποίησης είναι οι Αμερικανικές τράπεζες, hedge funds και μεγάλες εταιρείες (όπως BlackRock, institutional investors) έχουν αυξήσει σημαντικά την παρουσία τους, αγοράζοντας γη, μέσω δανείων και συμβολαίων.

Αυτό οδήσε σε συγκέντρωση της γης σε λιγότερα χέρια (μεγάλες εταιρικές φάρμες) και μείωση των οικογενειακών μικρομεσαίων αγροτικών εκμεταλεύσεων. Πολλοί μικροί αγρότες αναγκάστηκαν να πουλήσουν γη ή να νοικιάσουν σε μεγάλους παίκτες για να επιβιώσουν.

Αυτές οι εξελίξεις δημιούργησαν μια νέα ταξική γεωγραφία. Οι περιοχές που επλήγησαν περισσότερο στράφηκαν προς πιο «ριζοσπαστικές» πολιτικές επιλογές, αμφισβητώντας το ίδιο το σύστημα.

Διάφορες αναλύσεις στις ΗΠΑ, (όπως η ανάλυση της Batya Ungar-Sargon, « Second Class: How the Elites Betrayed America's Working Class, 2024 Encounter Books…πως οι Ελίτς πρόδωσαν την Αμερικανική εργατική τάξη», δείχνει ότι η σύγκρουση στις ΗΠΑ δεν είναι πλέον μόνον ιδεολογική, αλλά και βαθιά ταξική: Μια σύγκρουση μεταξύ « μιας Ελίτ της γνώσης» και παραγωγικών τάξεων, υπερεθνικών-αεθνικών συμφερόντων και εθνικών συμφερόντων, με γεωγραφική και κοινωνική ταυτότητα.

Ένα ακόμη κρίσιμο στοιχείο της ιδεολογικοπολιτικής αποξένωσης των κομμάτων από την κοινωνική τους βάση είναι η μετατόπιση τους σε θέματα ήσσονος σημασίας για τον μέσο πολίτη, όπως η μετατόπιση των Δημοκρατικών προς ζητήματα ταυτότητας και δικαιωματισμού. Αν και αυτά τα ζητήματα είναι ουσιαστικά, η μονοδιάστατη έμφαση σε αυτά, αποξένωσε τμήματα της εργατικής τάξης, ενίσχυσε την αίσθηση πολιτισμικού χάσματος μεταξύ της ευρύτερης κομματικής βάσης και της κομματικής ηγεσίας. Το αποτέλεσμα υπήρξε διπλό. Οι Δημοκρατικοί χάνουν την παραδοσιακή κοινωνική τους βάση και οι Ρεπουμπλικάνοι δεν αποκτούν συνεκτική εναλλακτική κοινωνική βάση. Έτσι, και τα δύο κόμματα απαξιώνονται ταυτόχρονα.

Η αποτυχία του melting pot (1890-1960) και η επιστροφή της εθνοτικής, μειονοτικής ταυτότητας

Το κρατικό ιδεολόγημα του «melting pot» ( της ομογενοποιητικής χοάνης του λιωσίματος των εθνοτήτων) σε ένα ενιαίο εθνικό αμάλγαμα, υποσχόταν ότι οι ενθοτικές και φυλετικές διαφορές θα ενσωματώνονταν σε μια κοινή εθνική ταυτότητα. Μια ταυτότητα στηριγμένη στο Αμερικάνικο όνειρο, την αγγλόφωνη κουλτούρα, τις ίσες ευκαιρίες, τις δημοκρατικές άξιες… Η δεκαετία του1960, το κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτέλεσε το σημείο καμπής όπου το ιδεολόγημα αυτό ως ανεφάρμοστο, άρχισε να καταρρέει..

Οι Αφροαμερικανοί και άλλες μειονότητες υποστήριξαν ότι το Melting Pot ήταν στην πραγματικότητα ένα ιδεολόγημα στην στρατηγική της αγγλοσαξονικής αφομοίωσης και επικυριαρχίας, που έσβηνε την ιδιαιτερότητά τους. Ιδεολογήματα, όπως του «Μωσαϊκού»των πολιτισμικών εθνοφυλετικών, εθνοθρησκευτικών κοινοτήτων έχουν χρησιμοποιηθεί για την κάλυψη του κενού που έχει αφήσει η κατάρρευση του Melting Pot και η παρακμή της αγγλοσαξονικής ηγεμονίας . Μιας ηγεμονίας που εκτείνονταν από το επίπεδο των “πανεπιστημίων ηγεσίας” μέχρι το επίπεδο του C.F.R, του υπερκομματικού πανίσχυρου συμβούλιου εξωτερικής πολιτικής, του think tank, που ιδρύθηκε στα 1921 και διαμόρφωσε τον αιώνα της Αμερική ηγεμονίας.

Σήμερα, η κατάρρευση του Melting Pot έχει αφήσει ένα ιδεολογικό κενό. Χωρίς μια κοινή πολιτισμική «χοάνη», η Αμερική δυσκολεύεται να βρει τους συνεκτικούς ιστούς, που θα υπερβαίνουν τις φυλετικές, εθνοτικές και ταξικές της ταυτότητες, οδηγούμενη στον κατακερματισμό που παρατηρούμε σήμερα. Το ΜΑGA «Φτιάξε την Αμερική, Ξανά Τρανή» του Τράμπ, και το «Πρώτα η Αμερική» συγκρούεται με το πολλαπλά ανατρεπτικό σύνθημα, «αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας».

Σήμερα σύμφωνα με έρευνα του Pew Research Centar(Μάρτιος του 2026), 59% των Αμερικανων θεωρούν ότι ο πόλεμος με το Ιράν ήταν λάθος και 61% αποδοκιμάζουν την διαχείριση του .Σύμφωνα με έρευνα του Ιpsos/Reuters (αρχές Απριλίου 2026) / Reuters (τέλος Μαρτίου – αρχές Απριλίου 2026), 66% θέλουν γρήγορη αποχώρηση από τον πόλεμο ,60% απορρίπτουν τα στρατιωτικά χτυπήματα, 60% συνολικά αντιτίθενται στον πόλεμο.

Σήμερα οι ΗΠΑ ,σε μια κρίσιμη καμπή του διεθνούς ανταγωνισμου ισχύος καταγράφονται ως μια χώρα χωρίς ισχυρούς συνεκτικούς ιστούς, τόσο σε επίπεδο ηγεσίας, όσο και σε επίπεδο κοινωνίας.

ΜΑΖΙΚΑ ΜΟΝΑΧΙΚΟΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ:

Επαρκής ενοποιητική δύναμη δεν μπορεί να είναι ο αρνητικός αυτοπροσδιορισμός, ο κίνδυνος της Κίνας και της Ρωσίας. Δεν μπορεί να είναι η υποταγή της κοινωνίας σε ένα αλγοριθμικό πλέγμα . Ο καπιταλισμός του ηλεκτρονικού έλεγχου δεν προάγει, ούτε συνοχή, ούτε ικανοποίηση των ελεγχομένων. Μια κοινωνία μαζικά μοναχικών καταλωτών, αλγοριθμικά τηλεδιαχειριζομένων, δεν μπορεί να σταθεί ουτε αμυντικά ουτε επιθετικά σε ένα σκληρό μακρόχρονο διεθνή ανταγωνισμό. Ένας κενός περιεχομενου καταναλωτισμός, χωρίς προοπτική κοινωνικής κινητικότητας και ανέλιξης, χωρίς ελπίδα και πίστη για ένα καλύτερο μέλλον, δεν αποτελεί ανθεκτικό θεμέλιο κοινωνικής συνοχής μιας ηγεμονικής δύναμης. Η εναπόθεση της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής ειρήνης στην καθολική κοινωνική υποταγή στην σύγχρονη τεχνολογία, είναι προφανές ότι καθιστά και την μια και την άλλη απόλυτα ευάλωτο έρμαιο «κυβερνοεπιθέσεων» του είδους .

Σε αυτό το κλίμα ο αμερικανικός ανταγωνισμός στο διεθνές επίπεδο, με χώρες όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, δεν προβλέπεται εύκολος.

• Με την Κίνα που μπορεί να συνδυάζει κρατικό καπιταλισμό, πολιτισμικό εθνικισμό, και μακροχρόνιο δεσμευτικό προγραμματισμό,
• Με την Ρωσία μια χώρα με ιδεολογία πατριωτισμού, πέρα από συστήματα διακυβέρνησης, με νικηφόρους
• πατριωτικούς πολέμους καθοριστικούς στην ευρωπαϊκή ιστορία, με παράδοση συγκεντρωτικής εξουσίας, με ηγεσία εθνικοθρησκευτικής ταυτότητας
• Με την Ινδία μια χώρα με συνείδηση μακραίωνης συνέχειας, ενδογενή πολιτισμική ταυτότητα, και εθνικά προσανατολισμένη ηγεσία
• αλλά και με μικρότερες χώρες ασιατικές χώρες οικονομικού εθνικισμού και πολιτισμικής συνοχής, όπως η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα, τα πράγματα φαίνονται δύσκολα

Απέναντι σε αυτόν τον ανταγωνισμό το αμερικανικό πολιτισμικο, πολιτικο, κοινωνικό πολεμικό οπλοστάσιο δεν φαίνετε επαρκές.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο πόλεμος με το Ιράν λειτουργεί ως συντελεστής επιτάχυνσης και ενδυνάμωσης των εσωτερικών συγκρούσεων στις ΗΠΑ αλλά και της υποχώρησης-παρακμής της ηγεμονίας της σε διεθνές επίπεδο. Ο πόλεμος στο Ιράν δεν δημιουργεί τις αντιθέσεις, τις αποκαλύπτει και τις εντείνει. Τα ηθικά τραύματα από τις βαθύτατα υβριστικές παρεμβάσεις των ΗΠΑ, σφραγίζουν τις αμερικανικές εξελίξεις.

Η αρχαιοελληνική αντίληψη για τον «νόμο» του αντιπεπονθότος, και της Νέμεσης ως ενδελέχειας της ύβρεως, αποδεικνύουν την ισχύ τους.

Διαβάστε ακόμη

Συνελήφθη διαιτητής αγώνων τάε κβον ντο για «στήσιμο» αγώνων - Πιάστηκε επ' αυτοφώρω

Χειμερινό μοτίβο μετά την Πρωτομαγιά: Ψυχρή εισβολή φέρνει ο Μάιος - Η ανάρτηση Κολυδά

Αυξάνουν φρούτα και λαχανικά τον κίνδυνο καρκίνου του πνεύμονα; Τι αποκαλύπτει σοκαριστική έρευνα

Ένοπλες ληστείες από ανήλικους στα Νότια Προάστια: Βίντεο ντοκουμέντα και καταδίωξη πριν συλληφθούν