H απεχθής δολοφονία μιας οικογένειας που μπήκε στα σπίτια εκατομμυρίων ανθρώπων και που έκανε διάσημο έναν συγγραφέα

Ήταν το απεχθές έγκλημα μιας οικογένειας που μπήκε στα σπίτια εκατομμυρίων ανθρώπων και έκανε διάσημο έναν συγγραφέα! Πού; Μα στις Ηνωμένες Πολιτείες φυσικά! Στις Ηνωμένες Πολιτείες, την χώρα όπου το έγκλημα έχει γίνει είδος λαϊκής κουλτούρας: μεταδίδεται από γενιά σε γενιά, αναπαράγεται μέσω της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου, και κάποιες φορές ανάγεται σε υψηλής μορφής Τέχνη και πνευματικής δημιουργίας που απαιτείται εξειδικευμένη γνώση… Το έγκλημα σε όλες τις μορφές του, στις ΗΠΑ είναι τρόπος ζωής!

Ήταν μια νύχτα σαν κι απόψε: 15 Νοεμβρίου του 1959, όταν τέσσερα μέλη της οικογένειας Κλάτερ δολοφονήθηκαν άγρια στο σπίτι τους λίγο έξω από το Χόλκομπ του Κάνσας. Η κατακρεουργημένη οικογένεια Κλάτερ αποτελούνταν από τον Χέρμπερτ 48 χρονών, τη σύζυγό του Μπόνι 45 χρονών και τα έφηβα παιδιά τους Νάνσι 16 χρονών και Κένιον 15.

Ο Χερμπ Κλάτερ ήταν ένας αξιοσέβαστός καλλιεργητής σιταριού και επικεφαλής της κοινότητας, έχοντας μάλιστα και πανεπιστημιακή μόρφωση. Η Μπόνι υπέφερε από χρόνιες ψυχικές και σωματικές παθήσεις, ενώ η Νάνσι και ο Κένιον ήταν δραστήριοι μαθητές Λυκείου με υψηλές επιδόσεις. Δύο μεγαλύτερες κόρες της οικογένειας, η Μπέβερλι και η Εβάνα, κατοικούσαν μακριά από το σπίτι εκείνη την εποχή.

Οι φήμες... σκοτώνουν

Τα άτυχα μέλη της οικογένειας δέθηκαν, φιμώθηκαν και δολοφονήθηκαν στο αγροτόσπιτό τους. Κάθε θύμα είχε δεχτεί από έναν πυροβολισμό- από κοντινή απόσταση- στο κεφάλι, ενώ στον Χερμπ οι φονιάδες είχαν κόψει τον λαιμό. Οι δράστες, οι πρώην κατάδικοι Πέρι Σμιθ και Ρίτσαρντ «Ντικ» Χίκοκ, στοχοποίησαν την οικογένεια πιστεύοντας μια φήμη που είχε διαδώσει πρώην συγκρατούμενος του Χίκοκ, ο Φλόιντ Γουέλς. Ο Γουέλς είχε εργαστεί στο παρελθόν για τον Χερμπ Κλάτερ και έλεγε ότι ο Κλάτερ είχε ένα χρηματοκιβώτιο στο σπίτι του που περιείχε πάνω από 10.000 δολάρια. Η πραγματικότητα ήταν ότι ο Χερμπ Κλάτερ ποτέ δεν φύλασσε μετρητά στο σπίτι και οι συναλλαγές του διεξάγονταν αυστηρά με επιταγές.

Το βράδυ της 14ης Νοεμβρίου 1959, ο Χίκοκ και ο Σμιθ οδήγησαν περισσότερα από 640 χιλιόμετρα στην πολιτεία του Κάνσας, κατευθυνόμενοι προς την κατοικία των Κλάτερ για να εκτελέσουν το σχέδιό τους. Νωρίς το πρωί της 15ης Νοεμβρίου, οι δυο δολοφόνοι, οπλισμένοι με ένα μαχαίρι και ένα κυνηγετικό όπλο, έφτασαν στο Χόλκομπ , εντόπισαν το σπίτι των Κλάτερ και εισέβαλαν από ξεκλείδωτη πόρτα ενώ η οικογένεια κοιμόταν. Αφού ξύπνησαν τους Κλάτερ, έσπρωξαν την Μπόνι, τη Νάνσι και τον Κένιον σε ένα μπάνιο στον δεύτερο όροφο του σπιτιού και στη συνέχεια οδήγησαν τον Χερμπ στο γραφείο του στον πρώτο όροφο· έκαναν άνω κάτω το σπίτι για να βρουν το χρηματοκιβώτιο, οι δύο άντρες κι όταν δεν το βρήκαν- αφού δεν υπήρχε- περιορίστηκαν στο να κλέψουν ελάχιστα πράγματα αξίας όπως ένα φορητό ραδιόφωνο, ένα ζευγάρι κιάλια και λιγότερα από 50 δολάρια.

Μίλησε εκείνος που μιλούσε πολύ...

Οι δυο ληστές αποφάσισαν ότι δεν μπορούσαν να αφήσουν πίσω τους κανέναν ζωντανό αφού θα ήταν εύκολο να τους αναγνωρίσουν· και προχώρησαν στην εκτέλεση της οικογένειας. Ο Σμιθ, αργότερα, ισχυρίστηκε κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων ότι εμπόδισε τον Χίκοκ να βιάσει τη 16χρονη Νάνσι… Οι Αρχές με επικεφαλής τον πράκτορα του Γραφείου Ερευνών του Κάνσας, Άλβιν Ντιούι, βρέθηκαν σε αδιέξοδο και η υπόθεση όδευε προς το αρχείο ως ανεξιχνίαστη μέχρι που μίλησε μέσα από τη φυλακή ο Φλόιντ Γουέλς: είπε στους ερευνητές της υπόθεσης για την εμμονή του Χίκοκ με τη ληστεία στο σπίτι των Κλάτερ. Σε συνδυασμό με φυσικά στοιχεία: ένα ευδιάκριτο, ματωμένο αποτύπωμα μπότας που είχε απομείνει στον τόπο του εγκλήματος, οι Αρχές εντόπισαν τους δολοφόνους.

Ο Σμιθ και ο Χίκοκ συνελήφθησαν στο Λας Βέγκας στις 31 Δεκεμβρίου 1959, ενώ οδηγούσαν ένα κλεμμένο αυτοκίνητο· και οι δύο άνδρες δεν πιέστηκαν πολύ για να ομολογήσουν· δικάστηκαν και καταδικάστηκαν για φόνο πρώτου βαθμού στο Γκάρντεν Σίτι του Κάνσας, καταδικάστηκαν σε θάνατο.

Το έγκλημα στην υπηρεσία της λογοτεχνίας...

Και εδώ εισβάλλει η υψηλή κουλτούρα… Η υπόθεση της δολοφονίας της οικογένειας Κλάτερ έμεινε ως ορόσημο στην αμερικανική ιστορία του εγκλήματος χάρη στον συγγραφέα Τρούμαν Καπότε, ο οποίος ταξίδεψε στο Κάνσας για να ερευνήσει την υπόθεση.
Πριν συλληφθούν οι δολοφόνοι, ο Τρούμαν Καπότε έμαθε για τις δολοφονίες της οικογένειας Κλάτερ από ένα απόκομμα εφημερίδας, ενθουσιάστηκε με την ιδέα και αποφάσισε να ταξιδέψει στο Κάνσας και να γράψει για το έγκλημα· συνοδευόταν από την παιδική του φίλη και επίσης συγγραφέα, Χάρπερ Λι· μαζί, πήραν συνεντεύξεις από κατοίκους της περιοχής και ερευνητές που είχαν αναλάβει την υπόθεση και κράτησαν χιλιάδες σελίδες σημειώσεων.

Ο Καπότε αφιέρωσε έξι χρόνια δουλεύοντας πάνω στο βιβλίο του. Όταν τελικά εκδόθηκε το 1966, το «Εν Ψυχρώ» (In Cold Blood) σημείωσε τεράστια επιτυχία. Από το 2016, είναι το δεύτερο σε πωλήσεις βιβλίο (έχει πουλήσει περισσότερα από 100 εκατομμύρια αντίτυπα) που καταπιάνεται με έγκλημα στην ιστορία των εκδόσεων, πίσω από το βιβλίο του Βίνσεντ Μπουγκιόζι «Helter Skelter», που αφορά τις δολοφονίες του Τσαρλς Μάνσον.

Το «Εν Ψυχρό» θεωρείται αμφιλεγόμενο κυρίως επειδή δεν αποσαφηνίζει τα όρια μεταξύ αυστηρής δημοσιογραφίας και μυθοπλασίας· επίσης «εκμεταλλεύεται την τραγωδία της πραγματικής ζωής για εμπορικό κέρδος». Ενώ ο Καπότε διαφήμιζε το βιβλίο ως 100% «αληθινή αφήγηση», οι κριτικοί και οι μεταγενέστερες έρευνες αποκάλυψαν ότι επινόησε σκηνές, άλλαξε διαλόγους και τροποποίησε γεγονότα για να ενισχύσει την αφηγηματική πλοκή.

Ο Καπότε, επίσης, ανέπτυξε μια έντονη, οικεία και ηθικά περίπλοκη σχέση με τους δολοφόνους, Ρίτσαρντ Χίκοκ και Πέρι Σμιθ, ενόσω περίμεναν να εκτελεστούν στην πτέρυγα των μελλοθανάτων (πέθαναν στην κρεμάλα στις 14 Απριλίου του 1965) . Οι κριτικοί σημείωναν ότι ο Καπότε δεν μπορούσε να ολοκληρώσει το βιβλίο μέχρι να εκτελεστούν ο Χίκοκ και ο Σμιθ, πράγμα που σήμαινε ότι η λογοτεχνική του επιτυχία συνδεόταν με τους θανάτους των δολοφόνων. Επίσης, ο Καπότε, δημιούργησε έναν βαθύ συναισθηματικό δεσμό με τον Σμιθ- τον οποίο εξανθρωπίζει εκτενώς στο κείμενο- ενώ τελικά επωφελήθηκε από την κατακρήμνισή του. Το βιβλίο πρωτοστάτησε στο σύγχρονο είδος αληθινού εγκλήματος, εγείροντας ηθικά ερωτήματα σχετικά με την εμπορευματοποίηση της βίας στην πραγματική ζωή και τη μετατροπή του φρικτού τραύματος μιας μικρής πόλης του Κάνσας σε ψυχαγωγία!

Ένιωθαν ότι είχαν χρησιμοποιηθεί...

Οι ντόπιοι στο Χόλκομπ του Κάνσας ένιωθαν ότι είχαν χρησιμοποιηθεί και αγανακτούσαν με τον τρόπο που ο Καπότε απεικόνιζε την κοινότητά τους, πακετάροντας την τραγωδία τους με μια κομψή αφήγηση όπου το κακό διαχεόταν στην ατμόσφαιρα εύκολα και βολικά για τον συγγραφέα και τον εκδοτικό οίκο.
«Μερικές φορές όταν σκέφτομαι πόσο καλό θα είναι το βιβλίο μου, δεν μπορώ να αναπνεύσω» είχε πει ο Καπότε αναφερόμενος στη συγγραφή του «Εν Ψυχρώ». Και οι αναγνώστες υποδέχτηκαν το βιβλίο με κομμένη την ανάσα, όπως λένε κατά κόρον στα δελτία των ειδήσεων...

Και έτσι το έγκλημα πέρασε θριαμβευτικά (και) στην αμερικανική λογοτεχνία κι έπειτα στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και γενικώς στο κύτταρο των Αμερικανών… «Από τους 22 πολιτισμούς που έχουν εμφανιστεί στην Ιστορία, οι 19 κατέρρευσαν όταν έφτασαν στο ηθικό επίπεδο που είναι σήμερα η Αμερική», έχει πει ο βρετανός ιστορικός Άρνολντ Τόουνμπι και σα να έχει δίκιο.
Στην Αμερική, τελικά, πρέπει ή να είσαι δολοφόνος ή να πεθάνεις από βαρεμάρα...