Γιατί Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας στο CODA – Οι προκλήσεις των Αμερικάνων φέρνουν πόλεμο στην Ουκρανία… λάθος, από τον Will Smith

Ο «Σκύλος» ακόμα ιχνηλατεί για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Και το είχε τόσο κοντά του. Πόντα – φέρμα το πήγαινε, που λένε για τα σκυλιά τα κυνηγετικά, αλλά… Αντί για Εξουσία του Σκύλου λοιπόν, CODA!

Μια ταινία που την είδαμε, μας είχε συγκινήσει και κλείνοντας είπαμε: «Να μια ανθρώπινη ματιά, απλή, κατανοητή, εύπεπτη με happy end, που ο κόσμος θα αγαπήσει»… Και την αγάπησε – τουλάχιστον όσοι ψήφισαν για το πιο χρυσό από τα Χρυσά Αγαλματάκια. Γιατί;
Γιατί ήταν αισιόδοξη: Σε μια κοινωνία που είναι δεμένη στον κορμό της πανδημίας επί δυο χρόνια και μαστιγώνεται από ειδήσεις θανάτου, κρουσμάτων, μεταλλάξεων, αβέβαιου μέλλοντος, εμβολίων και αντιεμβολιαστών, ε, αυτή η κοινωνία θέλει λίγο χαμόγελο και δάκρυ συγκίνησης. Η ταινία CODA του τα έδωσε. Απλά, χωρίς συμβολισμούς, δίχως έρεβος και σκοτεινές ψυχές να την κατατρύχουν…

Ο κινηματογράφος είναι μια ψευδαίσθηση. Μην μας λερώνετε τις ψευδαισθήσεις με αδέσποτους άγριους Σκύλους σε νουάρ λαβυρίνθους… Ο κόσμος θέλει να τελειώνει μια ταινία και να είναι ανάλαφρος, όχι όπως η ζωή του: άχθος δυσβάστακτο.

Και πλάι στις κορώνες του κορονοϊού, να και οι απόμακροι ήχοι του πολέμου, να και οι ψίθυροι: «δεν μας φτάνουν τα ευρώ για ηλιέλαιο», να και οι κραυγές: «θα πούμε το ψωμί – ψωμάκι» και το βουβό: «μην ανοίξεις θα φέρανε τον λογαριασμό της ΔΕΗ»… και το αγχωτικό: «το παιδί δεν βρίσκει δουλειά…» και πού πάμε και πού θα φτάσουμε;
Όλα αυτά, θέλεις με κάποιο μαγικό να τα ξορκίσεις. Και το ξόρκι σου - κάποιες φορές -  είναι ο κινηματογράφος: Βλέπεις CODA, που σημάινει child of deaf adults (παιδί κωφών ενηλίκων) και μέσα από τον κόσμο της σιωπής των κωφαλάλων αφουγκράζεσαι τα όνειρά τους. Αλιεύεις πλάι τους την αισιόδοξη πλευρά της ζωής και στο τέλος μαθαίνεις τη γλώσσα της επιτυχίας τους: Προσπάθησε το όνειρό σου να κρατήσει περισσότερο από μια νύχτα. Και κλείνεις τα μάτια και ονειρεύεσαι κι εσύ, που ακούς και μιλάς, ένα κόσμο που σπάει την ένοχη σιωπή της αποτυχίας με μια κραυγή. Χαμογελάς και γυρίζεις πλευρό.

Από την άλλη βλέπεις την «Εξουσία του Σκύλου». Καταπιεσμένα πάθη. Τα έχεις. Εσωστρέφια! Σε τυλίγει… Αποφορά αποτυχίας. Την οσμίζεσαι. Απειλητικά σκυλιά. Παντού γύρω σου. Θάνατος που τρίζει τα σπιρούνια του. Και στον ξύπνιο και στον ύπνο σου… Θρησκοληψία: «Ελευθέρωσε την ψυχή μου από τη ρομφαία, τη μοναδική μου ψυχή από την εξουσία του σκύλου». Φθάνει πια. Ο Θεός ο δικός μας, μας θυμάται πού και πού…
Κλείνεις τα μάτια κι ακούς αλυχτίσματα. Όχι, δεν θα πάρω! Προτιμώ κωφάλαλη εικονική πραγματικότητα και κραυγαλέα αισιόδοξο ύπνο, από μια άψογα δομημένη σκηνοθετικά αναπαράσταση της καθημερινότητάς μας ντυμένη καουμπόικα…
Να γιατί ην CODA κι όχι τον Σκύλο, λοιπόν.

Και για να πάμε στο άλλο θέμα της βραδιάς των Όσκαρ: Ο Γουίλ Σμιθ (Will Smith) προκλήθηκε, εισέβαλε στη σκηνή, χτύπησε κι έφυγε χωρίς να σκεφτεί το κόστος και τις συνέπειες.
Τα κρυόκωλα αμερικάνικα «αστεία» τις περισσότερες προκαλούν… πόλεμο.

Κάπως έτσι δεν γίνεται και στην ζωή πίσω από τα φώτα των Όσκαρ; Προκλήθηκε, με τον τρόπο που νόμιζε, ο Τσάρος, εισέβαλε και χτύπησε κι όποιον ο θάνατος διαλέξει… Τώρα, αν θα ζητήσει στο τέλος συγγνώμη κι αν θα του απονεμηθεί το Όσκαρ Καλύτερου Ανδρικού Ρόλου (Νόμπελ Ειρήνης το λένε οι κρατούντες τα γκέμια του κόσμου…), αυτό θα το μάθουμε στο μέλλον. Για την ώρα ο Γουίλ Σμίθ εισβολέας για μια πρόκληση α λα αμερικέν, δάκρυ μετάνοιας και Χρυσό Αγαλματάκι στο τέλος. Αυτό είναι το Χόλιγουντ και μη μας το βομβαρδίζετε! Και του χρόνου.