Το «δυσαναπλήρωτο κενό» μιας είδησης που έμεινε χωρίς οξυγόνο… Ένας Άγιος και 57 σταυρωμένοι δίχως Ανάσταση!

Όχι το «δυσαναπλήρωτο κενό» δεν έχει να κάνει με την απώλεια 95χρονου ιερέα που «εκοιμήθει» πλήρης ημερών. Όχι, επ’ ουδενί το επίθετο «αναντικατάστατος» δεν θα ‘πρεπε να συνοδεύει το κύριο- αλλά πολύ ουσιαστικό- όνομα «Αναστάσιος».

Το δυσαναπλήρωτο κενό παραμένει δυσαναπλήρωτο- όσο κι αν η φύση απεχθάνεται τα κενά- για τις μάνες και τους πατέρες και τους φίλους και τους οικείους όλων όσοι έφυγαν και δεν γύρισαν εκείνο το σκοτεινό βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου του 2022.
«Αναντικατάστατα» είναι τα παιδιά που εξαϋλώθηκαν στην κρατική υψικάμινο της αδιαφορίας!

Κλαίω για τις μητέρες, που σέπονται μπροστά σε σαλονιού φωτογραφίες των παιδιών τους, που τα πήρε απρόφταστα ο θάνατος. Κλαίω για τους φίλους που χάνονται αγναντεύοντας με τη σκέψη σ’ εκείνους που δεν γυρίζουν πια. 

Κλαίω για τα παιδιά που δεν έζησαν· που έμειναν με τη σάκα των εμπειριών αδειανή και τον δρόμο της γνώσης αδιάβατο· που δεν πρόφτασαν να ερωτευθούν και πάνω στην πιο λευκή τους νιότη έντυσαν στα μαύρα τους δικούς τους…

Κλαίω για όσα βλέπω: 3η είδηση στο κρατικό κανάλι η παλαιική μάζωξη για τους «εκτελεσθέντες» των Τεμπών! Πρώτα ενημερωθήκαμε για το λαϊκό προσκύνημα στο πάνσεπτο σκήνωμα του Αναστασίου και τα όσα τρισάγια τελέστηκαν υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του. Ένας Άγιος δεν έχει ανάγκη από τρισάγια αμαρτωλών, ο Αναστάσιος ήταν τρισάγιος από μόνος του! Ήταν Άγιος ο Αναστάσιος και οι 57 των Τεμπών εσταυρωμένοι δίχως Ανάσταση…

Κι έπειτα- 2η είδηση- οι αναρτήσεις του Πρωθυπουργού στο διαδίκτυο! Σημαντικό… Και η Ελλάδα, πάνδημος στους δρόμους, με φωνή παντάνασσα απαιτούσε «οξυγόνο»… Πού να βρεθεί σε μια χώρα οξυγόνο, όταν τα δηλητηριώδη αέρια της εξουσίας μολύνουν την ατμόσφαιρα; Κι οι μάνες και οι πατέρες, δυο χρόνια μετά, απαιτούν Δικαιοσύνη. Πού να βρεθεί Δικαιοσύνη σε έναν τόπο που οι βιαστές απολαμβάνουν κατ’ οίκον ποινές και οι άρπαγες βολεύονται σε χρυσοποίκιλτους θώκους;

Δυο Ελλάδες χθες ξεχύθηκαν σε μια παλιοΚυριακή: από τη μια οι έχοντες ενσυναίσθηση και ευαισθησία – κάποιοι υστερόβουλοι, δεν λέω- και από την άλλη οι κατατρυχόμενοι από καταναλωτική μανία· περισσότεροι «διαδήλωσαν» παρόντες στα εμπορικά κέντρα του Μαρουσιού και των Σπάτων από ό,τι στο κέντρο της Αθήνας! Α, και μια Τρίτη Ελλάδα, εκείνη της ενημέρωσης: θλίψη για την είδηση που χάθηκε πίσω από το εφήμερο… Η «φωνή λαού» έχει γίνει φωνή βοώντος εν τη ερήμω…
Πέρασε ακόμα μια θλιμμένη Κυριακή. Στις πλατείες, τώρα, ερημιά· στις ταβέρνες μαζεύουν τα λιγδιασμένα μαχαιροπήρουνα, στους δρόμους έξω σιωπή, στα δωμάτια ειδήσεις κατευθυνόμενες, σβησμένα τσιγάρα στα τασάκια οι προσμονές… Κι είχε και ντέρμπι το βράδυ…

Τα ερειπωμένα σπίτια, τα καμμένα απ’ τα παιδιά που έσβησαν σε μια έκρηξη αναλγησίας, έτσι έμειναν: ερειπωμένα και καμμένα, σκοτεινά. Μόνο οι αναμνήσεις, με βλέμματα - φωτιά να σπιρουνίζουν οργή.
Καταιγίδες Κυριακής ηλιόλουστης. Μπόρες μοναξιάς πολύβουης. Άρρωστες ειδήσεις για υγιείς αδιάφορους. Και οι βδομάδες φεύγουν απειλητικές: κάτι να αλλάξει επιτέλους.
Πόση οργή να στριμωχτεί σε μια πλατεία; Πόση καθημερινότητα να φωνάξει για περισσότερη Κυριακή; Πόσο διοξείδιο της πολιτικής να κάψουμε για λίγο περισσότερο οξυγόνο δικαίωσης; Καλή βδομάδα…