Γιορτή της Μητέρας; Ρε, ρίξε μια φωτογραφία Της στο facebook, γράψε και κάτι που να «πιάνει» και έκανες το χρέος σου - Οι celebrities κάτι ξέρουν περισσότερο...

Αχ, γκρίνια πάλι…

Πόσο φθηνή, πόσο επίπλαστη, προσποιητή και ανυπόστατη εποχή ζούμε; Γιορτή της Μητέρας την Κυριακή που έφυγε και διάσημοι και άσημοι έσπευσαν με περισσή σπουδή να κάνουν αισθητή την παρουσία τους (κυρίως) και όχι να τιμήσουν τις Μάνες!
Τίτλος στο ethnos. gr: «Οι συγκινητικές αναρτήσεις των Ελλήνων celebrities για τη μητρότητα, την αγάπη και τις πιο δυνατές αγκαλιές»… Τι συγκινητικό, αλήθεια, να βλέπεις ανάρτηση της Σταματίνας Τσιμτσιλή με τα παιδιά της ή της Έλενας Τσαβαλιά, που «δημοσίευσε μια τρυφερή φωτογραφία με τον γιο της, εκφράζοντας την απέραντη αγάπη που νιώθει για εκείνον και περιγράφοντάς τον ως ολόκληρο τον κόσμο της»… Αυτές οι αναρτήσεις, αλλά και άλλες, όπως της κυρίας Ντενίση, της Φουρέιρα, της (κάποιας) Τούνη ήταν υστερόβουλη αυτοπροβολή και όχι αγνή θύμηση ή τιμή στη Γιορτή της Μητέρας!

Κι ανάμεσα στους διάσημους και κάποιοι άσημοι-διάσημοι στον μικρόκοσμό τους, που έχουν να δουν τις μητέρες τους μήνες, που βλέπουν την κλήση των γονιών τους στο κινητό τηλέφωνο και το χαμηλώνουν, που έχουν εγκαταλείψει γονιούς σε κυρίες από τη Γεωργία, κάθε χρόνο τέτοια μέρα ανοιξιάτικη, ανθίζουν από συναισθήματα ανασύρουν από τα σκουπίδια της νιότης τους  φωτογραφίες και ανατρέχουν στο Ai για κάτι «έξυπνο και πιασάρικο» που να τους προσφέρει μια «συγκινητική ανάρτηση»...

Πόσο στεγνή από ουσία η εποχή μας! Οι κακόχυμοι καρποί της ανέξοδης δημοσιότητας προκαλούν στυφάδα στη σκέψη, όσων σκέπτονται ακόμα… Η εποχή που ζούμε αγνοεί κάθε μέτρο στο καθετί.
Διαβάζω ανάρτηση «φίλου» στο facebook: «Μανούλα, πάντα θα σε θυμάμαι. Εκεί που είσαι τώρα, να με προσέχεις»… Και (εγώ που) θυμάμαι, τις τελευταίες νύχτες της «μανούλας» εκείνης, στη μονάδα φροντίδας υπερηλίκων (έτσι το έλεγε το γηροκομείο ο φίλος μου, κατ’ ευφημισμό), όταν η ταλαίπωρη, αποζητούσε τον γιό της και μια αγκαλιά του, αλλά εκείνος είχε υποχρεώσεις που τον κρατούσαν στον κόσμο του… Ένα πρωί, μια συγχυσμένη νοσηλεύτρια που είχε κολλήσει ώρα πολύ στη Μεσογείων, έκλεισε με βιάση τα μάτια της «μανούλας» και αγανάκτησε μέχρι να επικοινωνήσει με τον πολυαγαπημένο γιο… Τώρα, σίγουρα, η «μανούλα» του τον προσέχει από ψηλά και σκέπτεται «ας πρόσεχα…»· εκείνος το ανταποδίδει με μια «συγκινητική» ανάρτηση, που η μανούλα δεν θα δει ποτέ, αλλά θα τη δούνε οι άλλοι, οι Followers και θα σκεφτούν: «…μα τι καλό παιδί»…

Τα πάντα στην αυχμηρή εποχή μας είναι στείρα πολιτική που παράγεται από το θέαμα: ένα στιγμιότυπο από τον τάφο της μάνας χαϊδεύει συναισθήματα· κι’ ας έχει να ανάψει καντήλι, στο μνημούρι, χρόνια… Μια παλιά κιτρινισμένη φωτογραφία με το παιδί νήπιο και τη μητέρα στη νιότη αναδεύει το παρελθόν και το νοστιμίζει… Κι’ όλα στη λογική της πολιτικής που εκφράζεται δια της εικόνας και του θεάματος.

Οι αστέρες της εποχής μας, μικροί, μεγάλοι, διάττοντες ή διαρκείς στηρίζουν την απήχησή τους στους ακολούθους τους και τη δημοτικότητά τους, όχι πλέον στις πράξεις και στους σοβαρούς λόγους, αλλά στις εντυπώσεις που θα προκαλέσουν με την αρωγή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Αυτά θα παρουσιάσουν τον «τίποτα» για «κάτι», τον ασήμαντο για σπουδαίο, και θα σερβίρουν την απραξία σαν ευγενική, ιδιοφυή, ευεργετική πράξη· κι΄ όχι απλώς θα μεταλλάξουν την ήσσονα πραγματικότητα σε μείζονα, αλλά θα κρύψουν την απέραντη κενοδοξία με οπτικές ταχυδακτυλουργίες που γρατζουνάνε συνειδήσεις.

Και οι άλλοι, οι απ’ έξω, οι μπουκωμένοι από εικόνες, οι θαμπωμένοι από θεάματα, δεν έχουν παρά ελάχιστες δυνατότητες σκέψης και κρίσης για όσα λαμπερά, συγκινητικά και για όσους φωτοστεφανωμένους τιποτένιους βλέπουν.

«Η μητέρα μου, απ’ τις καλές πλύστρες του καιρού της, έπασχε από αρθριτικά κι ήτανε δύσκολο τώρα να κατέβει. Έπρεπε, λοιπόν, εγώ κάθε νύχτα ν’ ανεβαίνω στον ουρανό»… Ποιος να κατανοήσει και να επηρεαστεί από Τάσο Λειβαδίτη σήμερα· και γιατί;

Γιορτή της Μητέρας, λέει... Πού να τρέχεις τώρα; Πέτα μια φωτογραφία Της στον λογαριασμός σου και θα ‘χεις κάνει το χρέος σου!