Μάτι, μετά 8 χρόνια: οι «εμπρηστές» μάς νίκησαν! Η απάθεια, μια απέραντη πυριτιδαποθήκη που απειλεί το μέλλον μας

Για μας τους «απομακριά» πέρασαν «κιόλας...» οκτώ χρόνια. Για ‘κείνους, όμως, τους χαροκαμένους, πόσοι χειμώνες απουσίας έχουν φυλακιστεί σε τούτα τα οκτώ καλοκαίρια; Οι μέρες έχουν αρχίσει να παλιώνουν, αλλά...

Ο Ανδρέας θα ήταν σήμερα 19 χρονών, η Εβίτα 21· η Σοφία και η Βασιλική θα ήταν 17· δεν είναι, όμως. Μια χούφτα στάχτη όλοι τους είναι, και ένας πυκνός καπνός οργής πλανάται στον αέρα για όσους έμειναν.

Τι να γράψεις σήμερα, οχτώ χρόνια μετά; Για τα σκουπίδια που σέπονται στους δρόμους του δήμου Μαραθώνα; Για τα κλαδέματα που μαραζώνουν ολόκληρες γειτονιές από το Γραμματικό μέχρι τον Νέο Βουτζά; Για την απέραντη «πυριτιδαποθήκη» του Ζουμπεριού με τα ακαθάριστα οικόπεδα; Για τους «εμπρηστές» κατοίκους που ωχαδερφικά πετάνε ό,τι άχρηστο βαραίνει τη ζωή τους στους δρόμους έξω και το φορτώνονται όλοι οι υπόλοιποι; Για το μεγάλο έργο της αρπαχτής- συγγνώμη, ανάπλασης- που εδώ και μήνες έχει κάνει τη Νέα Μάκρη (και όχι μόνο) να συναγωνίζεται με το Ιράν σε εικόνες από βομβαρδισμένα τοπία; Για τους δρόμους που δεν άνοιξαν ποτέ, για το σχέδιο που δεν εφαρμόστηκε και ούτε πρόκειται; Για την απαξίωση του πολίτη; Για τις αυθαίρετες αυξήσεις των τελών ύδρευσης; Για την οίηση και την αλαζονεία των «αρχόντων»; Και για πόσα ακόμα;

Τίποτα δεν έχει αλλάξει αυτά τα οχτώ χρόνια, τίποτα δεν είναι όπως πριν το 2018 για πάνω από 100 οικογένειες!
Μια σπίθα να ξεπεταχτεί στον οικισμό Προβάλινθος από ασυνείδητο γέροντα που λαχτάρησε να ανάψει κάρβουνα, η φωτιά θα γίνει πυρκαγιά και θα σβήσει στο δάσος του Σχινιά! Τίποτα δεν έχει αλλάξει! Από τύχη συνεχίζουμε να γκρινιάζουμε και μόνο να γκρινιάζουμε… Και τι να γράψεις σήμερα, οχτώ χρόνια μετά τη συμφορά;

Να γράψεις πως κλαίμε για τις μάνες τις αρπίστριες του άφατου πόνου, που τις ορφάνεψε ο θάνατος στυγνά, αφήνοντάς τες να αγναντεύουν σαλονιών φωτογραφίες και να θρηνούν.
Να γράψεις για εκείνους που έμειναν «αταυτοποίητοι» και ρίχτηκαν τα απομεινάρια τους σε τάφο ομαδικό, άκλαυτοι κι αστόλιστοι-αποκαΐδια παρανάλωμα της ανευθυνότητας και της εγκληματικής αμέλειας.
Να γράψεις για εκείνους που δεν πρόφτασαν να μεγαλώσουν κι έμειναν ακαλημέριστοι από τα χρόνια που ήρθαν μετά.
Να γράψεις για τον τρόμο που έπνιξε ψυχές· για τη Δευτέρα εκείνη που κάηκε ανάμεσα σε πεύκα και κυπαρίσσια, τη Δευτέρα που βυθίστηκε σε θάλασσα μαύρη και σκοτεινή.
Να γράψεις για τα παιδιά που δεν κράτησαν ξανά τη σάκα τους, που δεν έπαιξαν ξανά υπό των καλοκαιρινών ουρανών τη σκέπη· που η εφηβεία τους έγινε θλιβερή ανάμνηση…
Γράψε, ότι, οχτώ χρόνια μετά, κλαίμε γιατί πάνε χαμένα όσα κραυγάζουμε.
Κλαίμε γιατί σερνόμαστε σε έρημο, που για Παράδεισο περνιέται.
Κλαίμε επειδή κάποιοι δεν έχουν άλλο δάκρυ να καταθέσουν.
Κλαίμε γιατί κάποιοι δεν ξανάκουσαν εκείνη, την ξερή «καληνύχτα» που άνθιζε τις μέρες τους.
Κλαίμε γιατί νοιώθουμε πως κανείς πια δεν δίνει σημασία…
Κλαίμε, τέλος, επειδή το καταλάβαμε βαθιά πως νικηθήκαμε από τους ολίγιστους που τους επιτρέψαμε να σεργιανίζουν θρασέως στη ζωή μας και να την «καίνε» ασύστολα κι’ αδιάντροπα. Οι «εμπρηστές» μας συνέτριψαν!

Οχτώ καλοκαίρια από την Τραγωδία στο Μάτι. Μας προσπέρασαν τα Τέμπη λίγα χρόνια μετά και ποιος ξέρει τι μας ξημερώνει… Οι υπεύθυνοι προήχθησαν! Ένοχοι, κοιμούνται δίχως τις ερινύας το σφιχταγκάλιασμα. Οι τοπικοί άρχοντες εισπράττουν... ό,τι μπορούν και οι απανταχού Φαρισαίοι τούτου του τόπου, είτε πρωθυπουργοί, είτε δημάρχοι, είτε υπουργοί, είτε γραμματείς, είτε ευνοημένοι του συστήματος, θα εκφωνήσουν πύρινους λόγους πάλι σαν ιεροκήρυκες της αρετής και της αλήθειας, καμένοι (θέλουμε να πιστεύουμε) στη συνείδηση των πολιτών που δεν ξεχνούν, αλλά κάτι πάντα λησμονούν σαν έρθει η ώρα της κρίσης...
Όσοι ζουν οφείλουν να θυμούνται! Εμείς οι «απέξω» νοιώθουμε τον πόνο και πονάμε. Οι άλλοι, όμως; Κι' όποιος πιστεύει πως τα πένθη τακτοποιούνται από τον καιρό, έχει ακατάστατη συνείδηση, αλλά και έναν επονείδιστο ρόλο: πολιτικός!