Μια μέρα σαν σήμερα ουδέν αξιόλογο συνέβη στον Κόσμο, απλά περιμένοντας την επόμενη χρονιά χάθηκε ένα τέταρτο του αιώνα…

Βαραίνει το «μέσα» μας με έναν χρόνο ακόμα… Άσε το «έξω» μας... Πότε ήταν που γιορτάζαμε το Millenium; Πότε; 25 χρόνια μετά κι ακόμα δεν λύσαμε το πρόβλημα: από το μηδέν μετράμε ή από το ένα; Το 2025 καταχωρείται απόψε στο βιβλίο πεπραγμένων της Ιστορίας. Και τι έχουμε να θυμόμαστε; Τίποτα! Γιατί να θυμάσαι άλλωστε; Θα χαρείς αν πισωγυρίσεις; Και πόσο πίσω να στείλεις το νου;
Παραμονή Πρωτοχρονιάς σήμερα και τα γεγονότα παγώνουν μέχρι να ανοίξει την πόρτα της ζωής μας ο νέος χρόνος…

Κι’ από αύριο, όλα τα ίδια. Τι κι’ αν γράφουν οι αποδείξεις, τα ημερολόγια, οι αιτήσεις, τα δημόσια έγγραφα «2026»; Σαν να 'ναι 2000 νοιώθουμε…
Ζούμε στον τόπο των βαλτωμένων χρόνων. Κι’ εφέτος το ίδιο αφελείς και άμυαλοι, το ίδιο μοιραίοι και άβουλοι και δειλοί θα απαντέχουμε ένα θαύμα… Και ο χρόνος χάνεται στο λασπωμένο βυθό της βορβορώδους στασιμότητας των υδάτων της ξηρασίας μας… Τα θαύματα αναζητούνται από την ανάσταση του Λαζάρου κι' έπειτα...

Τι να θυμηθούε από τα «πριν»; Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1994 οι τηλεοπτικοί δέκτες μας, ξεχείλισαν από τη σύλληψη του πατρός Δουρή που (είπε ότι) είχε σκοτώσει το 6χρονο αγοράκι του. Σήμερα, εξάχρονα νήπια θωπεύουν στήθη δασκάλας με ερωτικές διαθέσεις· τα λίγο πιο μεγάλα παιδιά μαχαιρώνουν συμμαθητές τους, και οι νέοι των καιρών μας, με πυξίδα το κινητό τους τηλέφωνο, ανακαλύπτουν τη βία του Κόσμου μας…

Το 2019 μια μέρα σαν τη σημερινή ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ο γνωστός μας ΠΟΥ) ενημερώθηκε για πρώτη φορά για ξέσπασμα σοβαρής πνευμονίας- αγνώστου αιτιολογίας- στην πόλη Γουχάν, στην επαρχία Χουμπέι της Κίνας. «Μην ανησυχείτε», είπε ο ΠΟΥ, είναι χαμηλής μεταδοτικότητας»… Και περάσανε χρόνια πολλά μέσα σε νύχτες και σιωπή. Κι’ ακόμα ψάχνουμε να δούμε αν ο Σαράντος αναλήφθηκε στους ουρανούς από τα εμβόλια, αν όλα όσα μας είπαν ήταν υπερβολές που μας εμβολίασαν με τον τρόμο ή αν ήταν μια μπόρα ξαφνική που τώρα έχει περάσει, αλλά θα ξαναγυρίσει πιο δυνατή, κάποτε…

Κάθε που προσπαθώ να βγω από τέτοιους λαβύρινθους σκέψεων θυμάμαι τη μητέρα μου: «Μην ασχολείσαι» μου έλεγε ψιθυριστά, «ό,τι και να κάνεις άλλοι θα αποφασίσουν για σένα»… Όχι, μητέρα, εγώ αποφάσισα για μένα· οι άλλοι με βοήθησαν να τελειώσω σωστά τα χρόνια μου. Κι’ ακόμα ψάχνω την τελευταία λέξη του σταυρόλεξου…

Το 2025, ο πόλεμος Ρωσίας Ουκρανίας δεν τελείωσε, όπως ρέκαζε ο Ντόναλντ…
Το 2025, η Ελλάδα δεν άλλαξε, όπως παραμύθιαζε ο Κυριάκος…
Το 2025, ο Κόσμος δεν έκανε ούτε ένα βήμα μπροστά στον χρόνο… Σημειωτόν στο βάλτο!

Και τα χρόνια σταλάζουν σαν το ψιλόβροχο. Κι εμείς- κάποιοι τελοσπάντων από εμάς- μείναμε έξω από τα τραίνα (ευτυχώωως), χάσαμε κάθε πίστη (εδώ και πολύ καιρό) στους ταγούς μας, στη χώρα μας και- το πιο οδυνηρό- στον εαυτό μας… Οι λαοί που δεν πιστεύουν σε κανέναν βυθίζονται στην απάθεια, στην αδράνεια, στο τίποτα… Τέτοιοι είμαστε.
Και όλα ήρθαν απολύτως φυσικά. Κι’ έτσι φθάσαμεν εδώ, 25 κλεισμένα χρόνια στον αιώνα τον 21ο! Και αυτό το «φυσικά» είναι τόσο αφύσικα τερατώδες για μας τους αμνούς του Κόσμου και τόσο αρμονικό για τους λυμεώνες του…
2026, λοιπόν και όσοι απαντέχουν τα καλύτερα ας βολευτούν με το παρελθόν τους… Πόσες ελπίδες εξανεμίστηκαν στο ένα τέταρτο του αιώνα που χάθηκε; Πόσο μικροί γέροντες, τρεκλίζουμε στο «υπόλοιπο» που μας απομένει;
Να ‘χουμε κι’ εμείς το τέλος των γιών του Οιδίποδα, που η «αστραφτομάτα Ερινύα, βάζοντάς τους να αλληλοσκοτωθούν, αφάνισε το γένος τους»;

Μια ξεχασμένη παροιμία μας λέει: «Κάλλιο λάχανα με ομόνοια, παρά μέλι με διχόνοια». Εμείς, χρόνια τώρα, βαυκαλιζόμαστε πως γευόμαστε μέλι, ενώ στο πιάτο μας αχνίζουν φαρμακερές λαχανίδες…
Κάτι ακούγεται στο βάθος… Κρυώνω… Να ‘ναι οι πρώτες δροσερές πνοές του ερχόμενου χρόνου; Και δεν ζει πια κι’ η μητέρα μου που τα βράδια ερχότανε σιγανά σιγανά να δει αν είχα γυρίσει από το όνειρό μου… Κάτι αλλάζει; Ένας αριθμός μονάχα, κουτοί!

Υ.Γ.: Η ζωή μας είναι λίγη, τόσο λίγη, που σαν όνειρο θα φύγει και θα σβηστεί... 

Επίσης σαν σήμερα…

1965: Ο Ζαν-Μπεντέλ Μποκάσα, αρχηγός του στρατού της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, και οι στρατιωτικοί αξιωματικοί του πραγματοποιούν πραξικόπημα εναντίον της κυβέρνησης του προέδρου Νταβίντ Ντακό. Μετά άρχισε το φαγοπότι. Ο Ζισκάρ ντ’ Εστέν ψήθηκε με διαμάντια στο φούρνο…
1999: Ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν αναλαμβάνει προσωρινά και την προεδρία της χώρας μετά την παραίτηση του Μπόρις Γέλτσιν. Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού…
2010: Ο Βαγγέλης Μαρινάκης είναι και επίσημα ο νέος πρόεδρος του Ολυμπιακού. Πώς κατρακυλήσανε τόσα χρόνια;