Είδαμε τα πρώτα επεισόδια από τα «Δύο μαύρα πουκάμισα» πριν από την πρεμιέρα: Κρήτη, μυστικά και ένα αδύναμο σενάριο

Η νέα τηλεοπτική σεζόν έχει μόλις αρχίσει και τα κανάλια βάζουν σταδιακά στη μάχη της prime time τις μεγάλες σειρές στις οποίες έχουν επενδύσει. Το MEGA κάνει τη δική του κίνηση με τα «Δύο Μαύρα Πουκάμισα», τη νέα δραματική παραγωγή που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Μένιου Σακελλαρόπουλου (εκδ. Ψυχογιός) και επιστρέφει στην Κρήτη για να αφηγηθεί μια ιστορία γεμάτη οικογενειακά μυστικά, παλιές πληγές, δυνατές φιλίες, έρωτες και συγκρούσεις.

Στους κεντρικούς ρόλους βρίσκονται ο Βασίλης Μπισμπίκης, ο Αντώνης Μυριαγκός και η Μαριάννα Κιμούλη, ενώ δίπλα τους συναντάμε, μεταξύ άλλων, τη Μαρίνα Ψάλτη, τον Μιχάλη Αεράκη, τη Δανάη Μιχαλάκη, τη Βαλέρια Κουρούπη, την Ελένη Γερασιμίδου και τον Νίκο Βερλέκη. Το σενάριο υπογράφει η Εμμανουέλα Αλεξίου και τη σκηνοθεσία οι Μάριος Καραμάνης και Κώστας Κιμούλης. Η σειρά κάνει πρεμιέρα απόψε, στις 21:00, με διπλό επεισόδιο.

Παρακολουθήσαμε ήδη τα δύο πρώτα επεισόδια και η πρώτη εικόνα που αφήνουν είναι μάλλον άνιση. Από την αρχή υπάρχουν αρκετά στοιχεία που μπορούν να τραβήξουν την προσοχή, από την Κρήτη και το εντυπωσιακό φυσικό της τοπίο μέχρι την επιστροφή στη δεκαετία του ’80 και ένα βαρύ οικογενειακό μυστικό που γίνεται γρήγορα σαφές πως θα επηρεάσει καθοριστικά όσα ακολουθήσουν. Η σειρά διαθέτει, με άλλα λόγια, όλα τα βασικά συστατικά μιας μεγάλης δραματικής τηλεοπτικής παραγωγής. Το πρόβλημα είναι πως, τουλάχιστον στα δύο πρώτα επεισόδια, αυτά τα στοιχεία δεν καταφέρνουν πάντοτε να δέσουν μεταξύ τους με τρόπο που να δίνει στην ιστορία τον ρυθμό, το βάθος και τη δύναμη που υπόσχεται αρχικά.

Η σειρά ξεκινά πιο δυνατά απ’ όσο συνεχίζει. Δημιουργεί μια πρώτη προσδοκία, στήνει έναν κόσμο που έχει ενδιαφέρον και ύστερα, περνώντας στο σήμερα, αρχίζει να κινείται σε πολύ πιο γνώριμα και προβλέψιμα μονοπάτια. Το σενάριο δυσκολεύεται να αποκτήσει ρυθμό, οι διάλογοι σε αρκετές στιγμές μοιάζουν περισσότερο λειτουργικοί παρά φυσικοί και οι χαρακτήρες παρουσιάζονται από νωρίς με πολύ καθαρούς, σχεδόν έτοιμους ρόλους. Κάπως έτσι, ενώ η ιστορία έχει τα στοιχεία για να αποκτήσει δραματικό βάρος, συχνά μένει στην επιφάνεια. Και αυτή είναι, μέχρι στιγμής, η μεγαλύτερη αδυναμία της.

Η καλύτερη στιγμή της σειράς βρίσκεται στο παρελθόν

Η πλοκή ξεκινά από τα Χανιά, τη δεκαετία του ’80. Ένα μεγάλο κρητικό πανηγύρι, η λύρα, οι χοροί, οι παραδοσιακές φορεσιές και το ορεινό τοπίο του νησιού μας βάζουν αμέσως στον κόσμο της ιστορίας. Αυτά τα πρώτα λεπτά είναι ίσως και τα πιο ολοκληρωμένα των δύο επεισοδίων. Στα πρώτα λεπτά, η Κρήτη λειτουργεί ως κάτι περισσότερο από ένα όμορφο φόντο. Η σειρά μάς βάζει στην κοινωνία της εποχής, στους κώδικές της, στις σχέσεις των ανθρώπων, στις αντιλήψεις και στις συμπεριφορές που καθόριζαν μια μικρότερη και πιο κλειστή κοινότητα. Η ντοπιολαλιά, η μουσική, οι καθημερινές συνήθειες και το ίδιο το περιβάλλον λειτουργούν μαζί και δημιουργούν έναν κόσμο με πιο συγκεκριμένη ταυτότητα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γνωρίζουμε τη νεαρή Δέσπω. Ένα βίαιο περιστατικό έρχεται να διακόψει απότομα το γιορτινό κλίμα και να αλλάξει ολόκληρη τη ζωή της. Η Δέσπω κουβαλά πλέον ένα βαθύ τραύμα, ενώ δίπλα της εμφανίζεται ο Παυλής, ένας άνδρας που θα σταθεί στο πλευρό της και μαζί του θα προσπαθήσει να χτίσει μια καινούργια ζωή. Από εκεί γεννιέται και το μεγάλο μυστικό της ιστορίας.

Οι δυο τους θα δημιουργήσουν οικογένεια, θα προχωρήσουν τη ζωή τους και ταυτόχρονα θα θάψουν κάτι που γνωρίζουμε από νωρίς ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψει. Είναι ένα αρκετά κλασικό δραματουργικό εύρημα, σε αυτό το πρώτο μέρος, πάντως, λειτουργεί. Κυρίως επειδή το παρελθόν δεν παρουσιάζεται μόνο ως ένας μηχανισμός που χρειάζεται η πλοκή για να μας εξηγήσει το σήμερα. Έχει τη δική του ατμόσφαιρα, τη δική του διάρκεια και τη δική του δραματική δύναμη.

Σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζουν και οι δύο νεότεροι ηθοποιοί. Η Τζώρτζια Κουβαράκη ως Δέσπω και ο Γιώργος Νούσης ως Παυλής βρίσκουν μια απλότητα στις σκηνές τους που λειτουργεί υπέρ των χαρακτήρων. Η σχέση τους δεν χρειάζεται πολλές εξηγήσεις. Υπάρχει στα βλέμματα, στις αντιδράσεις, στον τρόπο που στέκονται ο ένας απέναντι στον άλλον. Και παρότι το κομμάτι αυτό της ιστορίας περνά σχετικά γρήγορα, καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια σύνδεση που σε κάνει να θέλεις να μείνεις περισσότερο μαζί τους. Εδώ βρίσκεται και ένα από τα παράδοξα της πρεμιέρας. Τη στιγμή που η σειρά έχει αρχίσει να χτίζει κάτι ενδιαφέρον στο παρελθόν, κάνει το μεγάλο χρονικό άλμα και μας μεταφέρει στη σημερινή Κρήτη. Και μαζί με αυτή τη μετάβαση χάνει ένα μέρος από τη δύναμή της. 

Στο σήμερα, η ιστορία γίνεται πολύ πιο προβλέψιμη

Δεκαετίες αργότερα, η Δέσπω και ο Παυλής έχουν μεγαλώσει. Στους ρόλους τους βρίσκουμε πλέον τη Μαρίνα Ψάλτη και τον Μιχάλη Αεράκη, ενώ στο επίκεντρο περνά σταδιακά ο μεγαλύτερος γιος τους, ο Μανούσος, τον οποίο υποδύεται ο Βασίλης Μπισμπίκης. Και κάπου εδώ η σειρά αλλάζει αισθητά. Δύο άνδρες που έχουν μεγαλώσει μαζί και τους συνδέει μια δυνατή φιλία. Μια γυναίκα που εμφανίζεται ξαφνικά ανάμεσά τους. Ο ένας πιο παρορμητικός και οξύθυμος, ο άλλος πιο ήρεμος και εσωστρεφής. Ένας έρωτας που αρχίζει να γεννιέται και μια σύγκρουση που γνωρίζουμε σχεδόν από την πρώτη στιγμή ότι αργά ή γρήγορα θα έρθει.

Ο Μανούσος και ο Σήφης έχουν σχεδιαστεί εξαρχής ως δύο αντίθετοι χαρακτήρες. Ο πρώτος είναι θερμόαιμος, καχύποπτος, ζηλιάρης, έτοιμος να αντιδράσει πριν σκεφτεί. Ένας άνδρας που εύκολα χάνει τον έλεγχο και που το σενάριο προσπαθεί παράλληλα να παρουσιάσει ως γενναιόδωρο και βαθιά συναισθηματικό. Ο Σήφης, από την άλλη, βρίσκεται στο ακριβώς απέναντι άκρο. Είναι ήρεμος, χαμηλών τόνων, μορφωμένος, περισσότερο κλειστός στον εαυτό του και σαφώς πιο συγκρατημένος στις αντιδράσεις του.

Ανάμεσά τους έρχεται η Μαρκέλλα, με τη Μαριάννα Κιμούλη στον ρόλο. Έχει επιστρέψει από την Αθήνα στο χωριό της, αφήνοντας πίσω της μια διαφορετική ζωή και μια σχέση που ήδη δείχνει να έχει προβλήματα. Ο Σήφης έρχεται πρώτος κοντά της, ο Μανούσος τη συναντά λίγο αργότερα και, πριν ακόμη ολοκληρωθεί ουσιαστικά η γνωριμία των τριών χαρακτήρων, ο θεατής έχει καταλάβει το βασικό σχήμα πάνω στο οποίο θα κινηθεί η συνέχεια.

Και εδώ βρίσκεται ένα από τα πρώτα προβλήματα. Το ερωτικό τρίγωνο από μόνο του φυσικά δεν αποτελεί αδυναμία. Είναι μια από τις παλαιότερες και πιο αποτελεσματικές βάσεις του μελοδράματος και μπορεί ακόμη να λειτουργήσει εξαιρετικά, όταν οι χαρακτήρες έχουν βάθος, οι σχέσεις χτίζονται πειστικά και η ιστορία βρίσκει έναν δικό της τρόπο να αφηγηθεί κάτι που έχουμε ξαναδεί. Στα δύο πρώτα επεισόδια, όμως, τα «Δύο Μαύρα Πουκάμισα» δυσκολεύονται να βρουν αυτό το κάτι παραπάνω.

Αντί να δημιουργηθεί σταδιακά μια αμφιβολία γύρω από τις σχέσεις των προσώπων, σχεδόν όλα είναι από την αρχή ξεκάθαρα. Γνωρίζουμε ποιος θα ερωτευτεί ποια, αντιλαμβανόμαστε ποια φιλία θα δοκιμαστεί και μπορούμε ήδη να υποθέσουμε ποιος χαρακτήρας θα αντιδράσει με θυμό και ποιος θα κρατήσει τα συναισθήματά του μέσα του. Η εξέλιξη, επομένως, μοιάζει περισσότερο αναμενόμενη παρά αναπόφευκτη.

Η Κρήτη είναι παρούσα, η σκηνοθεσία λιγότερο

Αν υπάρχει ένα στοιχείο που δύσκολα μπορεί να απογοητεύσει οπτικά, αυτό είναι η ίδια η Κρήτη. Τα βουνά, τα χωριά, τα καφενεία, οι δρόμοι και τα ανοιχτά τοπία προσφέρουν στη σειρά ένα έτοιμο κινηματογραφικό περιβάλλον. Η παραγωγή το αξιοποιεί, αφήνοντας συχνά την κάμερα να ανοίξει και να δείξει τον τόπο μέσα στον οποίο κινούνται οι χαρακτήρες.

Η εικόνα είναι προσεγμένη και η τοποθεσία λειτουργεί. Το ζήτημα είναι ότι η σκηνοθεσία δεν καταφέρνει, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, να πάει πολύ πιο πέρα από αυτό. Οι Μάριος Καραμάνης και Κώστας Κιμούλης ακολουθούν μια αρκετά κλασική τηλεοπτική γραμμή. Οι σκηνές είναι καθαρές, η ιστορία γίνεται εύκολα κατανοητή, οι χώροι αναδεικνύονται, οι ηθοποιοί έχουν τον χρόνο τους. Αυτό που λείπει είναι ένα πιο ιδιαίτερο βλέμμα. 

Δεν υπάρχει ακόμη μια σκηνή, ένα κάδρο ή ένας τρόπος κινηματογράφησης που να σε κάνει να πεις ότι αυτή η σειρά έχει τη δική της οπτική ταυτότητα. Και αυτό γίνεται περισσότερο αισθητό ακριβώς επειδή το φυσικό περιβάλλον προσφέρει τόσες δυνατότητες. Η Κρήτη έχει ισχυρή παρουσία, η σκηνοθεσία όμως παραμένει περισσότερο παρατηρητής της παρά δημιουργός ενός ξεχωριστού κόσμου γύρω από αυτήν.

Σε μια περίοδο που η ελληνική μυθοπλασία έχει κάνει αισθητά βήματα μπροστά, τόσο στην εικόνα όσο και στον τρόπο με τον οποίο στήνονται οι δραματικές σειρές, η όμορφη φωτογραφία από μόνη της δεν αρκεί. Χρειάζεται να υπηρετεί και μια ιστορία που έχει ρυθμό. Και εδώ επιστρέφουμε ξανά στο βασικό πρόβλημα του σεναρίου.

Απορίες και για ορισμένες επιλογές στο κάστινγκ

Στα δύο πρώτα επεισόδια, ούτε ο Βασίλης Μπισμπίκης ούτε ο Αντώνης Μυριαγκός καταφέρνουν να δώσουν κάτι που να ξεχωρίζει ιδιαίτερα. Ο Μπισμπίκης κινείται σε γνώριμο ερμηνευτικό έδαφος και παραμένει αποτελεσματικός, χωρίς κάποια στιγμή που να αιφνιδιάζει ή να προσθέτει μια διαφορετική διάσταση στον Μανούσο. Ο Μυριαγκός, από την πλευρά του, επιλέγει μια πολύ συγκρατημένη ερμηνεία, η οποία ταιριάζει στον Σήφη, σε αρκετές σκηνές όμως καταλήγει υπερβολικά επίπεδη. Και στις δύο περιπτώσεις, βέβαια, σημαντικό μέρος του προβλήματος βρίσκεται στο ίδιο το σενάριο, που μέχρι στιγμής δεν τους προσφέρει αρκετές ευκαιρίες για να ξεφύγουν από το αναμενόμενο.

Ένα ακόμη ζήτημα αφορά τις ηλικίες κάποιων χαρακτήρων. Από τη στιγμή που η σειρά στηρίζεται σε ένα μεγάλο χρονικό άλμα από τη δεκαετία του ’80 στο σήμερα, το κάστινγκ πρέπει να κάνει αυτή τη μετάβαση απόλυτα πειστική. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτό λειτουργεί, σε άλλες όμως οι ηλικιακές αποστάσεις, κυρίως ανάμεσα σε γονείς και ενήλικα παιδιά, δημιουργούν απορίες και σε βγάζουν για λίγο από την ιστορία. Και επειδή το πέρασμα του χρόνου αποτελεί βασικό στοιχείο της πλοκής, αυτή η λεπτομέρεια αποκτά μεγαλύτερη σημασία.

Η πρώτη εικόνα δεν ενθουσιάζει, η συνέχεια μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα

Δύο επεισόδια δεν είναι αρκετά για να κρίνουν οριστικά μια σειρά που έχει ακόμη μεγάλη διαδρομή μπροστά της. Είναι, όμως, αρκετά για να δώσουν μια πρώτη εικόνα για τον κόσμο που θέλει να δημιουργήσει, τους χαρακτήρες στους οποίους θα στηριχθεί και κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία της. Και αυτή η πρώτη εικόνα των «Δύο Μαύρων Πουκαμίσων» δεν ενθουσιάζει.

Η σειρά έχει υλικό για να εξελιχθεί. Υπάρχει ένα δυνατό μυστικό από το παρελθόν, χαρακτήρες που μπορούν να αποκτήσουν μεγαλύτερο βάθος και σχέσεις που μόλις αρχίζουν να δοκιμάζονται. Εκείνο που λείπει προς το παρόν είναι ο παλμός που θα ενώσει όλα αυτά σε μια ιστορία που θα σε κάνει πραγματικά να θέλεις να συνεχίσεις.

Για την ώρα, λοιπόν, τα «Δύο Μαύρα Πουκάμισα» ξεκινούν με περισσότερες υποσχέσεις παρά με πραγματικά δυνατές στιγμές. Και μετά τα δύο πρώτα επεισόδια, το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται τόσο στο τι πρόκειται να συμβεί στη συνέχεια, όσο στο αν η σειρά θα καταφέρει να το αφηγηθεί με περισσότερο ρυθμό, μεγαλύτερη δύναμη και χαρακτήρες που θα ξεφύγουν από το αναμενόμενο. Το υλικό υπάρχει. Μένει να φανεί αν στα επόμενα επεισόδια θα βρει και τον τρόπο να γίνει πραγματικά καλή τηλεόραση.

Διαβάστε ακόμη

Εκλογές στη Γερμανία: Ήττα Μερτς σε Βερολίνο και Μεκλεμβούργο δείχνουν τα exit poll

Οι δημοσκοπήσεις μετά τη ΔΕΘ: Καθαρό προβάδισμα ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ πλησιάζει την ΕΛΑΣ και η ουρά μένει ανοιχτή

Ο Σταμάτης Σπανουδάκης υπέστη ελαφρύ εγκεφαλικό - Αναβλήθηκε η συναυλία του στο Μεσολόγγι

Σου τραγουδά ακόμα και στην αυλή σου: Ποιου πουλιού το κελάηδισμα συναρπάζει περισσότερο τον άνθρωπο