Τα ανεπαρκή μέτρα που δεν θα εμποδίσουν την ακρίβεια στην Ελλάδα, η αλλαγή άποψης του Μητσοτάκη για τα πυρηνικά και το παιχνίδι του Πλεύρη με τις μπούρκες

Δεν υπάρχει ακρίβεια, αλλά «αισχροκέρδεια»

Θα είδατε λογικά τα μέτρα που ανακοίνωσαν οι Κωστής Χατζηδάκης. Σταύρος Παπασταύρου και Τάκης Θεοδωρικάκος και προανήγγειλε χτες ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η πρώτη λεπτομέρεια που βγάζει μάτι είναι πως για τις αυξήσεις των τιμών δεν χρησιμοποιείται ο όρος «ακρίβεια», αλλά η «αισχροκέρδεια». Και αυτό γιατί στο κυβερνητικό στρατόπεδο αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι την λέξη «ακρίβεια», γιατί πλήττει την κυβέρνηση. Θα μου πείτε, δεν θα καταλάβει ο κόσμος τη νέα αφαίμαξη που θα έρθει; Προφανώς θα την καταλάβει, αλλά έστω για λίγο το Μαξίμου θέλει να κερδίσει χρόνο προτού αρχίσει πάλι να καταγράφεται η κοινωνική δυσαρέσκεια.

Η ακρίβεια θα έρθει χωρίς εμπόδια

Στο ουσιαστικό μέρος των μέτρων, το πλαφόν στην κερδοφορία στις εταιρίες καυσίμων και στα σουπερμάρκετ, δεν οδηγεί σε κάποιο ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Για να το εξηγήσω απλά, το πλαφόν στην κερδοφορία είναι τελείως διαφορετικό από το πλαφόν στην τιμή ενός προϊόντος, που για την κυβέρνηση αποτελεί μέτρο... «σοσιαλιστικό». Οι αυξήσεις, δηλαδή, θα έρθουν έτσι κι αλλιώς και η κυβέρνηση απλά βάζει μια πετρούλα στην κοίτη ενός ορμητικού ποταμού. Οι επιχειρήσεις προφανώς θα συνεχίσουν να κερδοφορούν, ενώ οι τιμές αναπόφευκτα θα πάρουν την ανιούσα. Όπως και στο προηγούμενο κύμα ακρίβειας, το Μαξίμου και το οικονομικό επιτελείο καθυστερούν και δεν παίρνουν αυστηρά μέτρα για να μην δυσαρεστήσουν την «αγορά».

Άλλαξε το "trigger point"

Αφήστε, δε, που οι σχετικές πληροφορίες δείχνουν μετακίνηση της κυβέρνηση από τις αρχικές ανακοινώσεις. Στην αρχή η κυβέρνηση έλεγε πει πως αν η τιμή του βαρελιού ξεπεράσει τα 100 δολάρια, θα ενεργοποιηθούν τα μέτρα στήριξης των καταναλωτών, όπως το Fuel Pass. Τώρα λέει πως τα μέτρα θα επιβληθούν αν η τιμή παραμείνει πάνω από τα 100 δολάρια για έναν μήνα. Κοινώς, η ακρίβεια στα καύσιμα και όλα τα προϊόντα θα έρθει και θα μείνει για καιρό. Και τότε το νέο Fuel Pass, που όπως είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα έρθει ως «έσχατη λύση», θα κάνει μια «τρύπα στο νερό» κι αυτήν κατόπιν εορτής.

Τους έχει μπερδέψει ο Τραμπ

Άκουσα πάντως πως στο Μαξίμου πήραν τις αποφάσεις τους με βάση τα σενάρια για το τι θα κάνουν οι Τραμπ και Νετανιάχου με το Ιράν. Το πρόβλημα που έχουν οι κυβερνώντες είναι πως ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν ξεκαθαρίζει ποιο είναι το σημείο στο οποίο θα ανακοινώσει πως ο πόλεμος τελείωσε, ενώ ΗΠΑ και Ισραήλ φαίνεται να έχουν διαφορετικούς στόχους στο Ιράν. Με κείνα και μ' αυτά, δεν είναι σαφές πόσο καιρό θα πάρει να εξομαλυνθεί η παγκόσμια αγορά πετρελαίου μετά τη λήξη του πολέμου, ενώ ουδείς γνωρίζει τι θα έχει μείνει όρθιο στην περιοχή...

Θα μιλήσουν για την Μελόνι όπως για τον Σάντσεθ;

Διάβασα χτες τις δηλώσεις της Τζόρτζια Μελόνι για τον πόλεμο των Τραμπ και Νετανιάχου σε Ιράν και Λίβανο και φάνηκε πως η Ιταλίδα πρωθυπουργός θέλει να κρατήσει ισορροπίες τόσο ενός Ιταλίας, καθώς την πιέζει η αντιπολίτευση, αλλά και εκτός. Εντύπωση μου έκανε μια συγκεκριμένη αναφορά της, πως Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες ενήργησαν «εκτός του πλαισίου του διεθνούς δικαίου» και ότι «η Ιταλία δεν βρίσκεται σε πόλεμο ούτε πρόκειται να εμπλακεί σε έναν». Αν κρίνω από το πώς αντέδρασαν οι εν Ελλάδι κυβερνώντες στις δηλώσεις του Πέδρο Σάντσεθ, περιμένω σήμερα στα κανάλια να βγουν όλοι να ουρλιάζουν πως οι Ιταλοί είναι γιουσουφάκια του Ερντογάν. Ή λέτε να το θάψουν το θέμα;

Άλλαξε άποψη για τα πυρηνικά

«Η Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει πυρηνική ενέργεια. Να είμαι απολύτως σαφής σε αυτό». Αυτά δήλωσε τον Οκτώβριο του 2021 ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετά από τη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, δηλώσεις που ανέδειξε ο Κώστας Ζαχαριάδης του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ είχε μιλήσει για τους κινδύνους που ελλοχεύουν από την σεισμικότητα της Ελλάδας. Την Τρίτη όμως ο πρωθυπουργός δήλωσε πως «ήρθε η ώρα να διερευνήσουμε αν η πυρηνική ενέργεια, και συγκεκριμένα οι μικροί αρθρωτοί αντιδραστήρες, μπορούν να έχουν έναν ρόλο στο ελληνικό ενεργειακό σύστημα». Ο Μητσοτάκης και η κυβέρνηση πρέπει να βρουν μια πειστική εξήγηση για την αλλαγή γραμμής για ένα τόσο σοβαρό θέμα.

Πάλι για να προσελκύσουν ακροδεξιούς

Έχω κουραστεί να γράφω πως η κυβέρνηση έχει βάλει στόχο να πιάσει το ακροδεξιό ακροατήριο και πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αφήσει το πεδίο ελεύθερο στα στελέχη που ήρθαν από το ΛΑΟΣ να «παίξουν μπάλα». Χτες λοιπόν ο Θάνος Πλεύρης είπε στη Βουλή πως η κυβέρνηση σχεδιάζει να απαγορεύσει την μπούργκα και το νικάμπ. Πρόκειται για ενδύματα που φορούν γυναίκες μουσουλμάνες και καλύπτουν αντίστοιχα όλο το κεφάλι των γυναικών και το πρόσωπο, με τη διαφορά πως η μπούρκα καλύπτει με πλέγμα και τα μάτια. Πάμε να σας εξηγήσω γιατί πρόκειται περί μιας επικοινωνιακής πολιτικής που χρησιμεύει μόνο για να προσελκύσει τα ακροδεξιά ακροατήρια.

Οι φίλοι του Μητσοτάκη επιβάλλουν το νικάμπ

Πρώτον, όπως παραδέχτηκε η ίδια η υφυπουργός Μετανάστευσης, Σέβη Βολουδάκη, στην Ελλάδα είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις γυναικών που φορούν τα δύο ενδύματα. Δεύτερον, η Βολουδάκη είπε πως στα κέντρα κράτησης μεταναστών ορισμένες γυναίκες υποχρεούνται να φορούν τα συγκεκριμένα ενδύματα. Με αυτό το δεδομένο, το να ανακατευτεί ο νόμος με το θρησκευτικό αίσθημα και παραδόσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο και επικίνδυνο. Τρίτον, δεν υπάρχουν δομές στην Ελλάδα που να εκπαιδεύσουν και να στηρίξουν τις γυναίκες που υφίστανται τέτοιου είδους πιέσεις, ιδίως όταν ο Πλεύρης έχει ανακοινώσει για λογαριασμό της κυβέρνησης πως στόχος είναι να εκδιωχθούν όλοι όσοι εισέρχονται παράτυπα στη χώρα. Τέταρτον και σημαντικότερο: Η μπούρκα φοριέται στο Αφγανιστάν και μόνο, ενώ το νικάμπ σε Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μπαχρέιν, Κατάρ και άλλες χώρες του Κόλπου. Αν καταπιέζουν τις γυναίκες τους σε αυτές τις χώρες, γιατί συνεργάζεται μαζί τους στενά η Ελλάδα;

Το ραντεβού της Ζωής στο Λουξεμβούργο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ

Τις προάλλες η Ζωή Κωνσταντοπούλου έριξε βόμβα, αφού κατέστησε δηλωτική την πρόθεσή της να περάσει το κατώφλι της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για να καταθέσει όλο τον φάκελο με το υλικό της Εξεταστικής Επιτροπής για τη σκανδαλάρα του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η Ζωή πάει στο Λουξεμβούργο για να βοηθήσει ή να ενεργοποιήσει πιο άμεσα έναν μηχανισμό που δεν δεσμεύεται από... εγχώρια πολιτικά ή εξωθεσμικά κέντρα, από δομημένα συμφέροντα και... γραμμωμένες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Θρίλερ!

Το θρίλερ με την «εγκληματική οργάνωση» και ο τρόμος στη Νέα Δημοκρατία

Το διαρκές σφυροκόπημα από την Προέδρο της Πλεύσης Ελευθερίας για αδικήματα που εμπίπτουν στις διατάξεις περί εγκληματικής οργάνωσης και ξεπλύματος βρόμικου χρήματος έχει προκαλέσει νευρικό κλονισμό στη Νέα Δημοκρατία. Οι πληροφορίες μου πάντως αναφέρουν πως καθώς η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει ήδη στο μικροσκόπιό της τις ροές των αγροτικών επιδοτήσεων, η κατάθεση του νέου υλικού μπορεί να λειτουργήσει ως ο καταλύτης για ραγδαίες εξελίξεις που θα τινάξουν στον αέρα κάθε κυβερνητικό αφήγημα. Και υπάρχει και κάτι ακόμη που προκαλεί μεγαλύτερο τρόμο. Όπως μου λένε, στο Μαξίμου φοβούνται ότι η Ζωή θα καταφέρει να διεθνοποιήσει το σκάνδαλο, την ώρα που βρισκόμαστε ένα βήμα πριν να διεθνοποιηθεί το σκάνδαλο των υποκλοπών. Δύσκολη εξίσωση, για δυνατούς λύτες...

Η ανοιχτή πληγή και η παράκαμψη της εγχώριας ομερτά

Η αίσθηση που αποκομίζω είναι πως η Κωνσταντοπούλου επιδιώκει να εκθέσει την ελληνική δικαιοσύνη και το κοινοβούλιο ως ανεπαρκείς να διαλευκάνουν υποθέσεις που αγγίζουν το δημόσιο χρήμα. Μου λένε πως η στρατηγική της είναι να μεταφέρει το βάρος της απόδειξης στην Ευρωπαία Εισαγγελέα, ποντάροντας στο ότι εκεί οι διασυνδέσεις και οι πολιτικές ισορροπίες της Αθήνας δεν έχουν καμία ισχύ. Η υπόθεση ΟΠΕΚΠΕ παραμένει μια διάπλατα ανοιχτή πληγή και η Ζωή φροντίζει να την κρατά «αιμορραγούσα» εκεί που η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιβάλει τη σιωπή της.

Σε εταιρείες δημοσκοπήσεων και Μαξίμου το τερμάτισαν

Πάμε τώρα σε ένα άλλο θέμα, το οποίο παρακολουθώ με πολύ μεγάλη προσοχή το τελευταίο χρονικό διάστημα και δεν σας κρύβω ότι αρχίζω να εντυπωσιάζομαι από τις νέες... μεγάλες μεγάλες στιγμές της επιστήμης της στατιστικής. Τελευταία, λοιπόν, ασχολούμαι με τις μετρήσεις, με τις πάσης φύσεως μετρήσεις. Με την πρόθεση ψήφου, με την αντιεπιστημονική εκτίμηση ψήφου και με τις τηλεθεάσεις. Ας ξεκινήσουμε με τις δημοσκοπήσεις, για τις οποίες σας έγραφα και τις προάλλες.

Στο Μαξίμου φαίνεται πως έχουν χάσει κάθε επαφή με το έδαφος, τερματίζοντας το κοντέρ της επικοινωνιακής υπερβολής. Δεν φτάνει που οι εταιρείες δημοσκοπήσεων ξεχειλώνουν την εκτίμηση ψήφου όσο μπορούν δείχνοντας το κυβερνών κόμμα να αγγίζει το 35%. Όπως και στις ευρωεκλογές, που είχαμε δημοσκοπικό φιάσκο, από την Ηρώδου Αττικού κάνουν στο καπάκι διαρροές για κυλιόμενες μετρήσεις που εμφανίζουν τη Νέα Δημοκρατία να καλπάζει προς το 36% ή και να το ξεπερνά. Στις διαρροές, οι... τιτάνες της στατιστικής και της επικοινωνίας που κατοικοεδρεύουν στο πρωθυπουργικό μέγαρο χρησιμοποιούν ως εξήγηση για την... άνοδο των ποσοστών τη «συσπείρωσης γύρω από τη σημαία», τώρα που η Μέση Ανατολή φλέγεται και ξαφνικά όλοι θυμήθηκαν να ασχοληθούν με την μαρτυρική Κύπρο. Βέβαια την εξήγηση της... συσπείρωσης κάτω από τη σημαία, την απορρίπτουν αν πρόκειται για τον ιρανικό λαό και τη στήριξή του προς τους μουλάδες, ενώ η πατρίδα του βομβαρδίζεται ανηλεώς, αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία.

Για να σοβαρευτούμε τώρα. Είναι τουλάχιστον προκλητικό να ισχυρίζονται δημοσκόποι και αυτοδίδακτοι μάγοι της στατιστικής ότι ο κόσμος τρέχει να ψηφίσει την κυβέρνηση επειδή φοβάται τον πόλεμο στο Ιράν, την ίδια στιγμή που στα βενζινάδικα και τα σούπερ μάρκετ οι τιμές εκτοξεύονται. Αν συνεχίσουν έτσι, σε έναν μήνα θα μας δείχνουν τη ΝΔ στο 50%. Ωστόσο έχω μία πρόταση. Οι δημοσκόποι ας κάνουν ένα γκάλοπ στα πρατήρια και στις υπεραγορές τροφίμων. Θα έχει ενδιαφέρον. Εσείς τι λέτε;

Οι μετρήσεις της Nielsen

Και μιας και καταπιάνομαι με τις εταιρείες δημοσκοπήσεων μοιραία μου έρχονται στο μυαλό οι άλλες μετρήσεις, εκείνες που σας έγραφα χθες για τις τηλεθεάσεις, εκείνες που διενεργεί η Nielsen που επιμένει σε μεθόδους του περασμένου αιώνα, παίζοντας απροκάλυπτα με την κοινή λογική, με τις επενδύσεις και με τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ. Πρόκειται για μια βιομηχανία που παράγει αποτελέσματα-μακέτες, αποκομμένη από την ψηφιακή πραγματικότητα. Δεν είναι δυνατόν να πιστέψω πως δεν συμβαίνει κάτι ύποπτο εκεί, κάτι που σχετίζεται με τα 400 εκατ. ευρώ της διαφημιστικής πίτας και τον τρόπο που διανέμονται για τηλεοπτικό χρόνο ακόμη και σε μαύρο φόντο. Αλλά ας υποθέσουμε ότι δεν γίνεται μαγείρεμα από κάποιο αόρατο χέρι. Ακόμη και η επιμονή στα απαρχαιωμένα μοντέλα μετρήσεων είναι ύποπτη, καθώς εκείνο που μπορεί να βγάλω ως συμπέρασμα είναι ότι μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για τα αίσχη που συμβαίνουν στο παρασκήνιο.

Στοιχεία-φωτιά και η ώρα της Δικαιοσύνης

Όμως, ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αγαπάει και τον νοικοκύρη και η πληροφόρηση που έχω κρύβει άσχημα μαντάτα για όσους νομίζουν ότι η ασυδοσία θα διαρκέσει για πάντα. Μου λένε πως για τη Nielsen έρχεται η ώρα της κρίσης, καθώς οι μετρήσεις της σε συνδυασμό με την επιρροή που ασκούν στο μοίρασμα της διαφημιστικής πίτας έχουν προκαλέσει εκτεταμένη οργή στην αγορά. Μαθαίνω λοιπόν πως ήδη κυκλοφορούν στοιχεία-φωτιά που εκθέτουν ανεπανόρθωτα την εταιρεία, και η υπόθεση δεν αποκλείεται σύντομα να πάρει το δρόμο για τις δικαστικές αίθουσες. Η «ομερτά» σπάει και η ώρα της Δικαιοσύνης πλησιάζει για έναν μηχανισμό που επί δεκαετίες καθόριζε το τηλεοπτικό και διαφημιστικό τοπίο με όρους ανοιχτής πρόκλησης, με όρους που δεν άντεχαν σε καμία σοβαρή κριτική, σε ένα περιβάλλον ανοχής και υπομονής που έχει εξαντληθεί.

Η δικαστική δικαίωση και η αντεπίθεση του Ανδρουλάκη

Πάμε τώρα σε εξελίξεις που επηρεάζουν το πολιτικό σκηνικό με τρόπο που τα... ραντάρ των δημοσκόπων αδυνατούν να πιάσουν. Η καταδικαστική απόφαση για το σκάνδαλο των υποκλοπών φαίνεται να λειτουργεί ως πολιτικός καταλύτης με το ΠΑΣΟΚ να ευνοείται στην παρούσα συγκυρία. Η δικαστική δικαίωση του Νίκου Ανδρουλάκη έχει προσδώσει μια νέα, επιθετική δυναμική στη Χαριλάου Τρικούπη. Οι δικαστικές εξελίξεις στο σκάνδαλο των υποκλοπών έχουν ήδη γίνει η αφετηρία για την αντεπίθεση. Την ίδια ώρα οι εσωτερικοί αμφισβητίες, βλέποντας το ρεύμα να αλλάζει, επιλέγουν σιγά-σιγά την τακτική της σιωπής ή της προσεκτικής ρητορικής, αναγνωρίζοντας, επί της ουσίας πως ο Πρόεδρος δύσκολα θα υπονομευτεί στο δρόμο προς τις κάλπες. Η ηγεσία του Κινήματος πάντως φιλοδοξεί το Συνέδριο στο τέλος του μήνα να μην γίνει πεδίο εσωστρέφειας, αλλά η αφετηρία της μεγάλης σύγκρουσης με το σύστημα εξουσίας του Μαξίμου, με τον Ανδρουλάκη να κρατά το τιμόνι πιο γερά από ποτέ...

Το Στρασβούργο ως εφαλτήριο κάθαρσης

Η παρουσία του Νίκου Ανδρουλάκη στο Στρασβούργο είναι πράξη υψηλού πολιτικού συμβολισμού. Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, έχοντας στις αποσκευές του την καταδικαστική απόφαση του Πρωτοδικείου, μετέτρεψε την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σε διεθνές βήμα καταγγελίας για τις «μαύρες τρύπες» του ελληνικού κράτους δικαίου. Η πρωτοβουλία των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών να φέρουν το θέμα στην κορυφή της ατζέντας αποδεικνύει ότι ο Ανδρουλάκης διαθέτει πλέον το κύρος και τις συμμαχίες για να εκθέσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη στην καρδιά της Ευρώπης.

Predator και Μαξίμου: Το «κατηγορώ» για την εθνική ασφάλεια

Στη Χαριλάου Τρικούπη λένε ότι το βίντεο που ανήρτησε ο Νίκος Ανδρουλάκης με τίτλο «Έτσι, για την αλήθεια», στοχεύει απευθείας στην «αυλή του Μαξίμου», υπογραμμίζοντας ότι η εθνική ασφάλεια έγινε έρμαιο σε παιχνίδια εξουσίας με προσωπική ευθύνη του Πρωθυπουργού. Ένα είναι σίγουρο. Το ΠΑΣΟΚ δεν σκοπεύει να αφήσει το Predator να ξεχαστεί, αλλά θα το χρησιμοποιήσει ως κεντρικό επιχείρημα και προεκλογικό σύνθημα για την ανάγκη πολιτικής αλλαγής.

Η πορεία προς τις εκλογές και το σπάσιμο του επικοινωνιακού αποκλεισμού

Η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ για το επόμενο διάστημα είναι πλέον «πολεμική». Η αίσθηση που αποκομίζω είναι πως ο Ανδρουλάκης θα μετατρέψει τη Βουλή σε πεδίο ανάδειξης της θεσμικής και δημοκρατικής εκτροπής, έχοντας ως ισχυρό όπλο τις δικαστικές εξελίξεις στο θέμα των παρακολουθήσεων. Παρά τον ασφυκτικό έλεγχο των Μέσων Ενημέρωσης από την κυβέρνηση, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα ποντάρει εκτός των άλλων στην απευθείας επαφή με τους πολίτες και τα προβλήματα της καθημερινότητας. Στη Χαριλάου Τρικούπη λένε ότι το Συνέδριο θα αποτελέσει το εφαλτήριο δυναμικής πορείας που θα κορυφωθεί στις επόμενες κάλπες, με το Κίνημα να διεκδικεί πλέον με αξιώσεις το ρόλο του μοναδικού αξιόπιστου αντιπάλου απέναντι στη γαλάζια κυριαρχία. Ο Ανδρουλάκης, λένε, δεν θα περιμένει ως παθητικός παίκτης τις εξελίξεις, αλλά θα επιχειρήσει να τις επιβάλλει, αναγκάζοντας το Μαξίμου να αμύνεται σε ένα γήπεδο που μέχρι πρότινος θεωρούσε δικό του.