Το παρασκήνιο της διαγραφής Φαραντούρη, η ηγουμένη στο πλάι της Καρυστιανού και οι κινήσεις αστυνομίας και εισαγγελέα για το ecstasy του Βαρουφάκη

Διεγράφη ο «φευγάτος»

Εδώ και μήνες γράφαμε πως ο Νικόλας Φαραντούρης είναι «φευγάτος» από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και χτες σας έγραφα πως το μόνο βέβαιο είναι πως ο ευρωβουλευτής όταν αποχωρήσει από την Κουμουνδούρου θα κρατήσει την ευρωβουλευτική του έδρα. Εδώ και καιρό ο Φαραντούρης έπαιζε δική του «γραμμή» σε ουκ ολίγες περιπτώσεις, λαμβάνοντας πρωτοβουλίες και καταθέτοντας προτάσεις που δεν είχαν σχέση με τις επιδιώξεις του κόμματός του. Και επίσης προσπαθούσε να κρατά ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας -όχι πάντα επιτυχημένα- με πολλά κόμματα. Εν τέλει τον «κέρδισε» το «Κόμμα Καρυστιανού» ακόμα κι αν δεν έχει ακόμα ιδρυθεί.

Με συνοπτικές διαδικασίες

Πυρ και μανία ήταν πάντως όλοι στην Κουμουνδούρου, όταν άκουσαν την συνέντευξή του χτες το πρωί, ενώ το προηγούμενο βράδυ είχε μιλήσει μαζί του ο Σωκράτης Φάμελλος για να του ζητήσει να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του. Αν και πολλοί περίμεναν ο Φαραντούρης να ανακρούσει πρύμναν, εκείνος επέμεινε να χαρακτηρίζει «καλοδεχούμενη» την πρωτοβουλία δημιουργίας κόμματος από την Μαρία Καρυστιανού και να λέει ότι συντάσσεται με τον αγώνα της για δικαιοσύνη. Δεν είναι και λίγο ένας υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ το 2024 να λέει ότι η ελπίδα βρίσκεται αλλού. Οπότε η απόφαση για διαγραφή του ήταν ομόφωνη στην Κουμουνδούρου και ελήφθη με συνοπτικές διαδικασίες.

Ο Φαραντούρης στην αρένα των σκιών: Αριστερό άλλοθι ή πολιτική αυτοκτονία;

Ομολογώ πως αν οι φήμες για τη μεταπήδηση του Νικόλα Φαραντούρη στη θέση του αντιπροέδρου στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού ευσταθούν, ανυπομονώ πραγματικά να δω πώς θα εξελιχθεί αυτό το πολιτικό πείραμα. Θα ήθελα πολύ να ήμουν παρών στην πρώτη εσωτερική σύσκεψη, για να παρακολουθήσω πώς ένας άνθρωπος που γαλουχήθηκε στα σαλόνια των Βρυξελλών και την Κουμουνδούρου και υποτίθεται ότι προέρχεται από τον χώρο της Αριστεράς ή της Κεντροαριστεράς θα καταφέρει να συνυπάρξει με τα δίκτυα της «Νίκης», τους διάφορους θρησκόληπτους και μοναχούς, κάποιους ακροδεξιούς και τους ξεχασμένους «Σπαρτιάτες» που περιβάλλουν το νέο κίνημα.

Αναρωτιέμαι ειλικρινά: πώς θα ισορροπήσει ανάμεσα στον προοδευτικό λόγο και τους σκοτεινούς θύλακες της άκρας Δεξιάς; Η υποψία μου είναι πως ο Φαραντούρης προορίζεται για έναν πολύ συγκεκριμένο και κυνικό ρόλο. Φαίνεται πως θα αποτελέσει το βολικό αριστερό άλλοθι της Καρυστιανού, την «προοδευτική βιτρίνα» που θα χρησιμοποιηθεί για να εγκλωβίσει ανυποψίαστους ψηφοφόρους του δημοκρατικού τόξου, την ώρα που στον πυρήνα του κόμματος θα αλωνίζουν παραθρησκευτικές οργανώσεις... μάγισσες και γερόντισσες.

Μου λένε ότι αυτή η κίνηση δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα πολιτικό «πλυντήριο». Αν ο Φαραντούρης δανείσει το όνομά του για να νομιμοποιήσει ένα κράμα λαϊκισμού και εξτρεμισμού, τότε η διολίσθησή του από τη σοβαρότητα στον τυχοδιωκτισμό θα είναι οριστική. Θα είναι το πρόσωπο που θα προσπαθήσει να πείσει τους προοδευτικούς πολίτες ότι η «κάθαρση» περνά μέσα από τα δίκτυα των σκοταδιστών. Μια τέτοια συνύπαρξη δεν είναι συνεργασία, είναι η απόλυτη πολιτική αλλοίωση.

Καμία ανησυχία στο ΠΑΣΟΚ

Εκείνοι που δεν δείχνουν να ανησυχούν για την δημιουργία κόμματος από την Καρυστιανού είναι τα στελέχη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Λένε σε ιδιωτικές συζητήσεις τους πως οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν απώλειες για την Χαριλάου Τρικούπη και θεωρούν πως με την επιμονή στις προγραμματικές επεξεργασίες, το κόμμα τους θα μείνει αλώβητο. Εξ ου και χτες το ΠΑΣΟΚ δημοσιοποίησε τις θέσεις του για την επίλυση των προβλημάτων των αγροτών.

Η ηγουμένη της Μααλούλα

Η απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού να φτιάξει κόμμα, έφερε και το επακόλουθο «ξεψάχνισμα» για το επιτελείο της. Στο επίκεντρο βρίσκεται η γνωστή ιστορία με την «γερόντισσα που μιλάει Αραμαϊκά» και που φέρεται να στηρίζει και να συμβουλεύει την Καρυστιανού, όπως παραδέχτηκε η ίδια σε πρόσφατη συνέντευξή της. Ο πρώτος που αποκάλυψε την ύπαρξη της γερόντισσας ήταν ο Νίκος Καραχάλιος, σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας που παλιότερα θήτευσε δίπλα στους Καραμανλή και Σαμαρά. Ο Καραχάλιος σε χθεσινή του συνέντευξη είπε πως η γερόντισσα είναι η ηγουμένη σε μονή στην Μααλούλα της Συρίας. Πρόκειται για ένα ελληνορθόδοξο χωριό όπου πράγματι ομιλείται ακόμα η διάλεκτος των Αραμαϊκών, ενώ υπάρχει και ένα ελληνορθόδοξο μοναστήρι, αυτό της Αγίας Θέκλας. Ο Καραχάλιος ζήτησε μάλιστα από τους παρουσιαστές να αναζητήσουν έναν γιατρό συγγενή της ηγουμένης που παίζει τον ρόλο του μεταφραστή. Περιμένω το συγκεκριμένο σίριαλ να έχει συνέχεια...

Παράλειψη

Ο Καραχάλιος επίσης είπε και κάτι άλλο ενδιαφέρον: Πως στην συνέντευξη που έδωσε η Καρυστιανού και όπου ανακοίνωσε πως θα ιδρύσει κόμμα, δεν αναφέρθηκε καθόλου στο όνομα του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά επιτέθηκε στον Αλέξη Τσίπρα, τον Νίκο Δένδια και τον Κυριάκο Βελόπουλο, που αποτελούν αντιπάλους του σημερινού πρωθυπουργού. Έτσι ο Καραχάλιος άφησε αιχμές για τα κίνητρα της Καρυστιανού. Δεν γνωρίζω τι κρύβεται πίσω από την παράλειψη της προέδρου του Συλλόγου Συγγενών στα Τέμπη, η έλλειψη εμπειρίας ή κάτι άλλο. Αλλά αν κρίνω από το πώς συγκεντρώνει επιθέσεις από σχεδόν όλο το πολιτικό φάσμα, συμπεραίνω πως πολλοί ανησηχούν για τα ποσοστά και τους ψηφοφόρους που θα αντλήσει.

Το διπλωματικό μπλόκο στην Καρυστιανού: Από τις φήμες για την Γκίλφοϊλ στην απομόνωση

Εκτός από τις πολιτικές εξελίξεις εντός της χώρας και την παραπολιτική που οργιάζει για το κόμμα Καρυστιανού, υπάρχει και η διεθνής ή, αν θέλετε, διπλωματική διάσταση του φαινομένου. Όλα ξεκίνησαν με τις έντονες φήμες που καλλιεργήθηκαν εδώ και καιρό συστηματικά για μια επικείμενη, βαρυσήμαντη συνάντηση της Μαρίας Καρυστιανού με την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, την νέα πρέσβη των ΗΠΑ, αμέσως μετά την άφιξή της στην Αθήνα. Το κλίμα που επιχειρήθηκε να διαμορφωθεί προεξοφλούσε υψηλού επιπέδου διπλωματική αναγνώριση για το ρόλο της Μάνας των Τεμπών, αλλά και το νέο κίνημα, όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε αμείλικτη.

Μου λένε ότι Αμερικανική Πρεσβεία έσπευσε να υψώσει ένα αδιαπέραστο τείχος, εκδίδοντας ένα ηχηρό απαγορευτικό για κάθε είδους θεσμική επαφή. Ο λόγος αυτής της κάθετης άρνησης δεν είναι τυχαίος, αλλά βαθιά πολιτικός. Οι αποκαλύψεις που έφτασαν στο επιτελείο της Γκίλφοϊλ για τις υπόγειες επαφές με παραθρησκευτικές οργανώσεις και σκοτεινούς θύλακες της άκρας Δεξιάς σήμαναν αμέσως κόκκινο συναγερμό. Αυτή η «πόρτα» αποτελεί στρατηγικό πλήγμα στην προσπάθεια της κ. Καρυστιανού να προσδώσει διεθνές κύρος στο εγχείρημά της. Η ταύτισή της με δίκτυα που κινούνται στα όρια του πολιτικού περιθωρίου την καθιστά πλέον ανεπιθύμητη για διεθνείς παίκτες. Η πολιτική απελπισία που γεννά αυτός ο αποκλεισμός είναι πλέον ορατή, καθώς οι γέφυρες με θεσμικά πολιτικά και οικονομικά κέντρα γκρεμίζονται, αφήνοντάς την εγκλωβισμένη σε ένα περιβάλλον τοξικότητας και αμφίβολων συμμαχιών.

Καιρίδης κατά Άδωνι, ξανά

Σας έγραφα τις προάλλες πως ο Δημήτρης Καιρίδης έχει πάρει πάνω του την άσκηση αντιπολίτευσης στον... Άδωνι Γεωργιάδη. Λίγες μέρες αφότου στράφηκε κατά του υπουργού υγείας για τις δηλώσεις του για το μεταναστευτικό και τους διεθνείς οργανισμούς, ο πρώην υπουργός και νυν αντιπρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής «άδειασε» τον Γεωργιάδη για τις δηλώσεις του για τον Τραμπ. «Δεν θα έπρεπε να χειροκροτούμε τέτοιες παραβιάσεις» είπε ο Καιρίδης σε τηλεοπτική εκπομπή και ο ΣΥΡΙΖΑ που «τσίμπησε» το θέμα έκανε λόγο για «Δεξιό-ακροδεξιά βαβέλ». Ο Καιρίδης βέβαια θα πρέπει μάλλον να έχει πληροφορηθεί πως αυτός είναι «εκτός γραμμής» και όχι ο Άδωνις, αν κρίνω από τις δηλώσεις Μητσοτάκη για τη Βενεζουέλα και το διεθνές δίκαιο, αλλά και από τις βόλτες που έκοβαν μαζί στην Αθήνα την Πρωτοχρονιά ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Υγείας.

Μπλεγμένοι

Τα έχουν πάντως μπλέξει οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας για τον Μαδούρο και τους διεθνείς οργανισμούς. Η Σοφία Βούλτεψη σε τηλεοπτική εκπομπή το βράδυ της Τρίτης είπε πως ο πρόεδρος της Βενεζουέλας θα μπορούσε να έχει συλληφθεί εάν υπήρχε ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ενώ επικαλέστηκε εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας για την κατάσταση στη χώρα. Επικαλέστηκε δηλαδή την αξία και τη δράση δύο οργανισμών και οργανώσεων, που έχει καταγγείλει, όμως, ο Άδωνις Γεωργιάδης πολύ πρόσφατα ως όργανα ακροαριστερών. Αφήστε που η κυβέρνηση το ένταλμα σύλληψης του ΔΠΔ για τον Νετανιάχου το έχει πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων, όπως σημείωσε και το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, Άννα Παπαδοπούλου, που βρισκόταν στο ίδιο πάνελ.

Γελοιότητες

Να δώσω πάντως τα συγχαρητήριά μου στο Τμήμα Δίωξης Ναρκωτικών της Ελληνικής Αστυνομίας που έστειλε στον εισαγγελέα το βίντεο με τις δηλώσεις του Γιάνη Βαρουφάκη πως πριν 37 χρόνια είχε πάρει ecstasy. Και να δώσω επίσης συγχαρητήρια στον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών της Αθήνας, που με τη σειρά του έδωσε εντολή για προκαταρκτική εξέταση, ώστε να διαπιστωθεί εάν έχει τελεστεί το αδίκημα της πρόκλησης και διαφήμισης ναρκωτικών ουσιών ή όποιο άλλο. Οι άνθρωποι έχουν λύσει το πρόβλημα της χρήσης ναρκωτικών, έχουν σπάσει τις πιάτσες στο κέντρο της Αθήνας, έχουν συλλάβει όσους σπρώχνουν κοκαΐνη τη νύχτα, έχουν εξαλείψει τις συνθήκες που παράγουν εθισμούς, και είπαν να ασχοληθούν με τα (ούτως ή άλλως βλακώδη) λόγια του επικεφαλής ενός εξωκοινοβουλευτικού κόμματος. Θα πήραν φόρα από τη σύλληψη του Μαδούρο με την κατηγορία πως διηύθυνε καρτέλ ναρκωτικών. Επίσης πιστεύω πως σειρά πρέπει να έχουν όσοι τραγουδούν ρεμπέτικα.

Το «απόλυτο τίποτα» και το ραντεβού στα οδοφράγματα

Η κυβέρνηση επιχείρησε να «σβήσει τη φωτιά» στους κάμπους με μια δέσμη μέτρων που, αντί για ανακούφιση, προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση των ανθρώπων της παραγωγής. Οι εξαγγελίες του Μαξίμου χαρακτηρίζονται από τους εκπροσώπους των αγροτών ως το «απόλυτο τίποτα», μια επικοινωνιακή προσπάθεια απολογίας προς την υπόλοιπη κοινωνία παρά μια ουσιαστική απάντηση στα αιτήματα επιβίωσής τους.

Στη Νίκαια της Λάρισας, η ατμόσφαιρα είναι εκρηκτική. Οι αγρότες δηλώνουν πως δεν πρόκειται να υποχωρήσουν μπροστά σε απειλές και τελεσίγραφα, καθώς πλέον ο αγώνας τους δεν αφορά στην ποιότητα ζωής, αλλά στο δικαίωμα να παραμείνουν στο επάγγελμα. «Δεν δεχόμαστε απειλές από κανέναν», διαμηνύουν, την ώρα που το σενάριο για ένταση στα μπλόκα και «μπούκωμα» όλης της χώρας φαντάζει πλέον ως η μόνη διέξοδος απέναντι στην κυβερνητική αδιαλλαξία.

Η κριτική επικεντρώνεται σε τρία βασικά μέτωπα:

Αγροτικό ρεύμα: Η υπόσχεση για 8,5 λεπτά ανά κιλοβατώρα χαρακτηρίζεται «για γέλια», καθώς με τα πάγια και τις προσαυξήσεις το κόστος θα εκτοξευθεί στα 12-13 λεπτά. Επιπλέον, ο αποκλεισμός όσων έχουν χρέη δημιουργεί αγρότες δύο ταχυτήτων.
Εμμονή στην ΕΕ: Η επίκληση των ευρωπαϊκών κανονισμών για την απόρριψη αιτημάτων ακούγεται ως φτηνή δικαιολογία, ειδικά όταν πέρυσι βρέθηκαν τρόποι χρηματοδότησης χωρίς εθνικούς πόρους.
Αποζημιώσεις-ψίχουλα: Τα 80 εκατομμύρια ευρώ για το βαμβάκι και το σιτάρι μεταφράζονται σε περίπου 10 ευρώ ανά στρέμμα, ποσό που δεν καλύπτει ούτε στο ελάχιστο την κατάρρευση των τιμών.

Την ίδια στιγμή, οι κτηνοτρόφοι και οι μελισσοκόμοι αισθάνονται πλήρως παραγκωνισμένοι, με την ανασύσταση του ζωικού κεφαλαίου και τον εμβολιασμό των αιγοπροβάτων να παραμένουν στα αζήτητα. Αν η κυβέρνηση επιλέξει τη σύγκρουση και την εικόνα των ΜΑΤ στις εθνικές οδούς, οι αγρότες προειδοποιούν πως η ευθύνη θα βαρύνει αποκλειστικά το επιτελικό κράτος. Ο διάλογος που ζητούν εδώ και 40 ημέρες παραμένει το ζητούμενο, όμως με τις τωρινές συνθήκες, ο δρόμος της επιστροφής στα χωράφια περνά μόνο μέσα από την ικανοποίηση των πραγματικών τους αναγκών.

Γαλάζιος εμφύλιος πάνω από τα τρακτέρ: Η κωλυσιεργία που φέρνει τη ρήξη

Η κυβέρνηση δείχνει να βαδίζει σε μια επικίνδυνη τροχιά ανοιχτής σύγκρουσης με τον αγροτικό κόσμο, με τη «σκληρή γραμμή» του Μαξίμου να προκαλεί πλέον σοβαρούς τριγμούς στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Ενώ η ηγεσία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και το επιτελείο του Πρωθυπουργού επιδίδονται σε ένα παιχνίδι επίρριψης ευθυνών - με το Μαξίμου να κατηγορεί το ΥΠΑΑΤ για τις καθυστερήσεις στις πληρωμές και το Υπουργείο να δείχνει την κωλυσιεργία των συμβούλων -, οι «γαλάζιοι» βουλευτές της περιφέρειας βλέπουν το πολιτικό τους μέλλον να απειλείται.

Η δυσφορία στην Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι πλέον διάχυτη. Πολλοί βουλευτές επισημαίνουν με νόημα πως ζητήματα όπως το αγροτικό ρεύμα και το πετρέλαιο θα έπρεπε να έχουν διευθετηθεί από το καλοκαίρι ή το φθινόπωρο. Αντ' αυτού, φτάσαμε στην καρδιά του χειμώνα με τα μπλόκα στη Νίκαια και τα Μάλγαρα να κλιμακώνονται.

Η ανησυχία των κυβερνητικών στελεχών εστιάζεται στη μόνιμη διάρρηξη των σχέσεων με την παραδοσιακή βάση της παράταξης. Όπως τονίζουν έμπειρα στελέχη, σε μια τέτοια μετωπική σύγκρουση δεν υπάρχουν πραγματικοί νικητές. Η κυβέρνηση είναι εκείνη που θα εισπράξει τη μεγαλύτερη φθορά, καθώς οι αγρότες αισθάνονται πλέον πως δεν παλεύουν για προνόμια, αλλά για την επιβίωσή τους στο επάγγελμα.

Ο κίνδυνος του τεχνητού κοινωνικού αυτοματισμού, που επιχειρείται μέσω δηλώσεων περί «παράνομων μπλόκων», φαίνεται να γυρίζει μπούμερανγκ. Με την κοινωνία να βράζει και τους αγρότες να αρνούνται τους «διαλόγους-φιέστες» στο Μαξίμου χωρίς απτές λύσεις, η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν πολιτικό εφιάλτη: να χάσει οριστικά το έρεισμά της στην ύπαιθρο, την ίδια ώρα που οι δημοσκοπικές της επιδόσεις βρίσκονται ήδη υπό αμφισβήτηση.

Το στοίχημα της κάλπης μέσα από τον καθρέφτη των αναγωγών

Η τρέχουσα πολιτική συγκυρία φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη συζήτηση για την αξιοπιστία των δημοσκοπήσεων, με τις μετρήσεις να κινούνται σε ένα οριακό σημείο μεταξύ επιστημονικής καταγραφής και επικοινωνιακής διαχείρισης. Το κύριο σημείο τριβής εντοπίζεται στη χρήση της εκτίμησης ψήφου, η οποία συχνά παρουσιάζει μια εικόνα ισχύος που απέχει σημαντικά από την πρωτογενή πρόθεση ψήφου.

Ενώ τα καθαρά στοιχεία της πρόθεσης τοποθετούν τη Νέα Δημοκρατία σε μια ζώνη πέριξ του 20%, οι τελικές αναγωγές εκτινάσσουν το ποσοστό κοντά στο 30%. Η μέθοδος αυτή, που βασίζεται στην υποθετική κατανομή της «γκρίζας ζώνης» των αναποφάσιστων, αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό από αναλυτές που βλέπουν μια προσπάθεια τεχνητής συντήρησης του αφηγήματος της πολιτικής κυριαρχίας. Η κοινωνική πίεση από την ακρίβεια και την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου δημιουργεί ένα κλίμα που δύσκολα χωράει στις αισιόδοξες προβλέψεις των στατιστικών μοντέλων.

Η εμπειρία των Ευρωεκλογών λειτουργεί ως υπενθύμιση των κινδύνων που εγκυμονούν οι υπερβολικές προσδοκίες. Τότε, οι προβλέψεις ακόμη και για 35% διαψεύστηκαν παταγωδώς από το τελικό 28%, αποκαλύπτοντας το χάσμα μεταξύ των επιθυμιών του Μεγάρου Μαξίμου και της πραγματικής διάθεσης του εκλογικού σώματος.

Αν η απόκλιση μεταξύ των «φουσκωμένων» εκτιμήσεων και της καθημερινής εμπειρίας των πολιτών συνεχίσει να διευρύνεται, η προσγείωση στην πραγματικότητα της κάλπης θα είναι ανώμαλη. Το εικονικό οικοδόμημα της σταθερότητας, χτισμένο πάνω σε αμφίβολες αναγωγές και τη στήριξη των μέσων ενημέρωσης, βρίσκεται πλέον υπό αμφισβήτηση, καθώς η κοινωνία αναζητά καθαρές απαντήσεις και όχι επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Ο μαύρος χρυσός της Βενεζουέλας και το κλιματικό έγκλημα

Η πτώση του Νικολάς Μαδούρο και η επιχείρηση «Absolute Resolve» αποκαλύπτουν πλέον το πραγματικό τους κίνητρο: τον απόλυτο έλεγχο των 300 δισεκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου που κρύβει το υπέδαφος της Βενεζουέλας. Ο Ντόναλντ Τραμπ, πιστός στο δόγμα των ορυκτών καυσίμων, ονειρεύεται επενδύσεις δισεκατομμυρίων, όμως η πραγματικότητα πίσω από τον «μαύρο χρυσό» του Ορινόκο είναι πολύ πιο σκοτεινή και τοξική από όσο αφήνουν να εννοηθεί οι θριαμβολογίες του Λευκού Οίκου.

Δεν πρόκειται απλώς για πετρέλαιο, αλλά για το πιο ρυπογόνο αργό του πλανήτη. Με υφή που θυμίζει μελάσα, το «βαρύ όξινο» αυτό υλικό απαιτεί τεράστιες ποσότητες ενέργειας μόνο και μόνο για να εξορυχθεί, ενώ η διύλισή του εκλύει διπλάσιους ρύπους από τον παγκόσμιο μέσο όρο. Οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου: η Βενεζουέλα ήδη εκπέμπει εξαπλάσιο μεθάνιο από ό,τι ο υπόλοιπος κόσμος λόγω των διαλυμένων υποδομών της. Η εμπλοκή των αμερικανικών κολοσσών μπορεί να εκσυγχρονίσει τις εγκαταστάσεις, αλλά η φύση του πετρελαίου παραμένει κλιματικός εφιάλτης.

Πέρα όμως από το περιβάλλον, το εγχείρημα του Τραμπ μοιάζει με οικονομική αυτοκτονία. Για να επιστρέψει η παραγωγή στα επίπεδα του παρελθόντος, απαιτούνται πάνω από 183 δισεκατομμύρια δολάρια την επόμενη 15ετία. Σε μια αγορά που ήδη ασφυκτιά από την υπερπροσφορά και τις χαμηλές τιμές, η εμμονή σε ένα τόσο ακριβό και ενεργοβόρο προϊόν φαντάζει ως γεωπολιτικός αναχρονισμός.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι μόνο οι πετρελαιοκηλίδες ή οι εκπομπές άνθρακα. Είναι η επιστροφή σε λογικές συγκρούσεων του 20ού αιώνα, που τορπιλίζουν την ενεργειακή μετάβαση και τη διεθνή συνεργασία. Ο Τραμπ φαίνεται διατεθειμένος να θυσιάσει το κλίμα στον βωμό της ενεργειακής κυριαρχίας, εγκλωβίζοντας τον πλανήτη σε μια νέα εποχή «βρόμικης» ανάπτυξης που θα πληρώσουν ακριβά οι επόμενες γενιές.

Το «λάφυρο» του Τραμπ: 50 εκατομμύρια βαρέλια και το αμερικανικό προτεκτοράτο στο Καράκας

Ο Ντόναλντ Τραμπ, μέσω του Truth Social, ανακοίνωσε την παράδοση 30 έως 50 εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου από τις προσωρινές αρχές της Βενεζουέλας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρόκειται για πετρέλαιο που υπόκειτο σε κυρώσεις, το οποίο τώρα θα πωληθεί σε τιμές αγοράς, με τον Αμερικανό Πρόεδρο να δηλώνει απερίφραστα: «Τα χρήματα θα ελέγχονται από μένα... για να εγγυηθώ ότι θα χρησιμοποιηθούν εις όφελος των λαών της Βενεζουέλας και των ΗΠΑ».

Η κίνηση αυτή σφραγίζει την πρόθεση του Τραμπ να εγκαταστήσει ένα ιδιότυπο «αμερικανικό προτεκτοράτο», διεκδικώντας τον πλήρη έλεγχο των μεγαλύτερων αποθεμάτων πετρελαίου στον κόσμο.

Μάρκο Ρούμπιο: Ο «νέος Κίσινγκερ» του Τραμπ και ο εφιάλτης της Αβάνας

Ο Μάρκο Ρούμπιο, το παιδί της κουβανικής εξορίας που κάποτε χλευαζόταν από τον Τραμπ ως «μικρός Μάρκο», μεταμορφώθηκε στον ισχυρότερο άνδρα της αμερικανικής διπλωματίας. Αναλαμβάνοντας διπλό ρόλο ως Υπουργός Εξωτερικών και Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας - στα πρότυπα του Χένρι Κίσινγκερ - ο Ρούμπιο αποτελεί πλέον τον αρχιτέκτονα της επόμενης μέρας στη Βενεζουέλα. Με τον Μαδούρο αιχμάλωτο, ο Ρούμπιο ξεκαθαρίζει πως είναι «πρόωρο» να μιλάμε για εκλογές, δίνοντας προτεραιότητα στο στήσιμο της χώρας και, φυσικά, στην εκμετάλλευση του πετρελαίου. Το βλέμμα του, όμως, στρέφεται ήδη στην Κούβα. Με την Αβάνα να χάνει το ζωτικό πετρέλαιο του Ορινόκο, ο Ρούμπιο δηλώνει προκλητικά πως «αν ζούσα στην Αβάνα, θα ανησυχούσα».