Άναυδοι έμειναν οι περισσότεροι με το όνομα του νέου κόμματος Τσίπρα. Το Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ) που παραπέμπει και στον Βελουχιώτη και στην Ελληνική Αστυνομία, σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με το που ακούστηκε από το στόμα του κ. Τσίπρα. Η αλήθεια ότι τόσο τα σχόλια όσο και τα διάφορα memes που κυκλοφόρησαν ήταν αρκετά εύστοχα και με έκαναν να γελάσω. Ομολογώ, πάντως, ότι κλίκαρα και στην πλατφόρμα εγγραφής μελών που δόθηκε στη δημοσιότητα και μου φάνηκε σοβαρή δουλειά.
Στο Θησείο, με φόντο την Ακρόπολη, ο Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε το νέο του εγχείρημα, με έντονη παρουσία κόσμου που επενδύει πολιτικά στην επιστροφή του. Το ενδιαφέρον, ωστόσο, εστίασε στα πρόσωπα που συγκρότησαν τον πρώτο πυρήνα. Στον χώρο εμφανίστηκαν ο Αντώνης Σαουλίδης, ο Γιώργος Βασιλειάδης, η Ελένη Αυλωνίτου και ο Μενέλαος Μαλτέζος, ενώ παρών ήταν και ο Γιώργος Σιακαντάρης, που υπέγραψε το μανιφέστο Τσίπρα.
Η εικόνα συμπληρώθηκε με ονόματα όπως: ο Κώστας Γαβρόγλου, ο Νίκος Μπίστης, ο Μιχάλης Καλογήρου και ο Νίκος Μπελαβίλας έδωσαν το πολιτικό στίγμα. Παρόντες ήταν και οι Γιάννης Σαρακιώτης και Οζγκιούρ Φερχάτ, ενώ στον χώρο βρέθηκαν η Ζανέτ Τσίπρα, η Φωτεινή Μπακαδημα και ο Αντώνης Λιάκος.
Στο ίδιο κάδρο βρέθηκαν οι Διονύσης Τεμπονέρας, Κατερίνα Μπέρδου, Εύα Ρέντζου, Ανδρέας Νεφελούδης, Μαριζέτα Αντωνοπούλου, Ζαχαρούλα Τσιριγώτη, Μάριος Αθανασίου, Αιμίλιος Χειλάκης, Νίκος Μάνιος, Αθηνά Λινού, Γιάννης Μπαλάφας και Δώρα Αυγέρη. Παρών ήταν και ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, μαζί με τον Άρη Στυλιανού, συνθέτοντας πολυεπίπεδη εικόνα στήριξης.
Στην αντίπερα όχθη του ποταμού, στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν περιμένουν τις συνεδριάσεις για να δουν τι θα γίνει. Το παιχνίδι έχει ήδη παιχτεί. Αυτό που ακούγεται συγκεκριμένα είναι ότι δεν είναι λίγοι οι βουλευτές έχουν ανοίξει γραμμή με Τσίπρα και περιμένουν το σήμα. Μην περιμένετε κάθε ημέρα να ανακοινώνεται και μία αποχώρηση. Οι βουλευτές αυτοί, αλλά και τα στελέχη που θα κουβαλήσουν μαζί τους, αναμένεται να φύγουν συντεταγμένα. Βέβαια, υπάρχει ένα δίλημμα που είναι σκέτο πρόβλημα: έδρα ή έξοδος. Γιατί εύκολα λες «πάω», δύσκολα παραδίδεις έδρα.
Άκουσα χτες το πρωί τον ανεξάρτητο βουλευτή Γιάννη Σαρακιώτη να λέει πως θα πάει στην εκδήλωση της ίδρυσης του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, δείχνοντας πως θέλει να ενταχθεί σε αυτό. Τι θα γίνει όμως με την παραίτησή του που ο πρώην πρωθυπουργός θεωρεί απαραίτητη προϋπόθεση για να ανοίξει τις πόρτες του; Ο βουλευτής Φθιώτιδας είπε ουσιαστικά «κάθε πράγμα στον καιρό του» προοικονομώντας ουσιαστικά πως θα συζητήσει το θέμα με τους αρμόδιους προτού πάρει τις αποφάσεις του. Ο Σαρακιώτης πάντως δεν έχει «απαγορευτικό» από τον Τσίπρα, ενώ λέγεται στη Λαμία πως έχει καλές σχέσεις με τον Μητροπολίτη Φθιώτιδας Συμεών, τον οποίο άλλωστε είχε συναντήσει ο Τσίπρας όταν παρουσίασε την «Ιθάκη» στην πόλη.
Στη Νέα Αριστερά ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης Σακελλαρίδης λέει κάτι πολύ συγκεκριμένο: πρώτα να φύγουν όσοι πάνε Τσίπρα και μετά συζητάμε. Δηλαδή; Δεν θέλουν να μπλέξουν με το χάος της μετάβασης. Θέλουν να δουν τι θα μείνει όρθιο και με ποιον μιλάνε. Αν μείνει κάτι όρθιο, που δεν το βλέπω για να σας πω την αλήθεια...
Κόσμος και κοσμάκης πέρασε χτες από την παρουσίαση του βιβλίου των Αρβανιτόπουλου και Φίλη, όπου κεντρικός ομιλητής ήταν ο Κώστας Καραμανλής (και παρών ο Αντώνης Σαμαράς). Πολλοί από πολλά γαλάζια στρατόπεδα, όπως οι Βαγγέλης Μεϊμαράκης, Ευριπίδης Στυλιανίδης, Κώστας Σκρέκας, Χρήστος Σταϊκούρας και Χαράλαμπος Αθανασίου παρέστησαν (μεταξύ άλλων) στο Μέγαρο Μουσικής, σε μια ένδειξη πως αρκετοί στην παράταξη, που δεν είναι ορντινάντσες του Μαξίμου, θεωρούν σημαντικό παράγοντα τον Καραμανλή. Και καταλαβαίνω πως οι αποστάσεις που τηρεί ο πρώην πρωθυπουργός έχουν δημιουργήσει σε ορισμένους «πεδίο ευκαιρίας» να αντλήσουν ψήφους στις επόμενες κάλπες…
Η νέα χθεσινή παρέμβαση Καραμανλή ήταν άλλο ένα σαφές μήνυμα με συγκεκριμένο αποδέκτη. Και ο αποδέκτης βρίσκεται στο Μαξίμου. Η ευθεία αμφισβήτηση της στρατηγικής των «ήρεμων νερών» δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Ο πρώην πρωθυπουργός κατέστησε σαφές ότι αν η στάση της Αθήνας εκληφθεί ως αδυναμία, τότε το κόστος θα είναι άμεσο.
Ο χαρακτηρισμός «εξωφρενικός» για τη θεσμοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας» δείχνει ότι βλέπει στρατηγική κλιμάκωση από την Άγκυρα. Την ίδια στιγμή, άνοιξε και μέτωπο προς τα έξω. Η σύγκριση με την Ουκρανία και η σιωπή για την Κύπρο ήταν καθαρή αιχμή προς ΕΕ και συμμάχους για επιλεκτική ευαισθησία.
Δεν έμεινε μόνο στα εθνικά ο Κώστας Καραμανλής. Έβαλε στο τραπέζι και τη φθορά των δυτικών δημοκρατιών: ανισότητες, πιέσεις στους θεσμούς, σκιές σε Δικαιοσύνη και ΜΜΕ. Σαφείς οι αιχμές, σε μια εποχή που η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρίσκεται στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τη γενικευμένη διαφθορά, αλλά των και ευρωπαϊκών ΜΜΕ για όλα τα παραπάνω. Η αναφορά στις παρακολουθήσεις και στη διάβρωση της εμπιστοσύνης συνέδεσε το εσωτερικό με το εξωτερικό πεδίο. Το μήνυμα ακούστηκε μέχρι την Ηρώδου Αττικού. Μπορεί και μέχρι τις Βρυξέλλες...
Κυκλοφορεί έντονα στους δημοσκοπικούς κύκλους ένα σενάριο. Αν ο Αντώνης Σαμαράς προχωρήσει σε κόμμα είναι πάρα πολύ πιθανό να κόψει από τη ΝΔ τόσο όσο χρειάζεται για να τη ρίξει κάτω από το 25%. Και εκεί αλλάζει όλο το παιχνίδι. Γιατί κάτω από αυτό το όριο, χάνεται το μπόνους των εδρών και το εκλογικό αποτέλεσμα μεταφράζεται αλλιώς. Σε ένα τέτοιο σενάριο, οι εξελίξεις δεν θα είναι μόνο εκλογικές. Γιατί αν επιβεβαιωθεί αυτό το σενάριο, τότε οι επιπτώσεις δεν θα έχουν να κάνουν μόνο με το πως και με ποιους όρους θα κυβερνηθεί η χώρα με φόντο ένα πολιτικό σκηνικό που θα θυμίζει κινούμενη άμμο. Θα ανοίξει θέμα μέσα στη ΝΔ και μάλιστα κορυφής. Καταλαβαίνετε τι εννοώ...
Ο Αντώνης Σαμαράς δεν ακολουθεί τον ρυθμό Τσίπρα και Καρυστιανού. Δεν καίγεται να εμφανιστεί άμεσα. Αυτό μου μεταφέρουν βαθυγνώστες του παρασκηνίου με τους οποίους συνομιλώ καθημερινά. Αντίθετα, με την εμπειρία που έχει, ξέρει πόσο πρέπει να περιμένει. Στο περιβάλλον του πάντως δηλώνουν ότι βρίσκονται σε πλήρη ετοιμότητα, άρα δεν υπάρχει πίεση χρόνου. Αν ο Αντώνης Σαμαράς αποφασίσει να πατήσει το κουμπί, τότε οι εξελίξεις θα δρομολογηθούν άμεσα. Το ζητούμενο είναι να μην ανοίξει μέτωπα νωρίς και να μην φθαρεί σε μια μακρά προεκλογική περίοδο. Θέλει να εμφανιστεί όταν θα έχει νόημα, την κατάλληλη στιγμή...
Το timing είναι ξεκάθαρο. Αν γίνουν εκλογές το φθινόπωρο, βγαίνει άμεσα και κατεβαίνει χωρίς καθυστέρηση. Αν μετατεθούν για Μάρτιο, κρατά μέχρι τον Φεβρουάριο και ενεργοποιεί το σχέδιο. Ποντάρει στο αιφνιδιαστικό χτύπημα, όχι στη φθορά της προετοιμασίας. Γι’ αυτό και κρατά τα χαρτιά του κλειστά.
Πολλά «ταρατατζούμ» άκουσα στο υπουργικό συμβούλιο και διάβασα σε διάφορες ιστοσελίδες αναφορικά με το νομοσχέδιο της Νίκης Κεραμέως για τη μισθολογική εξίσωση μεταξύ ανδρών και γυναικών. Η υπόθεση αυτή κάτι μου θύμισε και είπα να ψάξω καλύτερα. Και είδα πως στον τίτλο του νομοσχεδίου την απάντηση που έψαχνα: «Ενσωμάτωση Οδηγίας (Ε.Ε.) 2023/970» αναγράφεται χαρακτηριστικά. Η συγκεκριμένη Οδηγία υιοθετήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2023, πριν τρία χρόνια δηλαδή. Τα κράτη – μέλη επίσης έχουν την υποχρέωση να την ενσωματώσουν μέχρι τις 7 Ιουνίου 2026. Τελευταία στιγμή λοιπόν η κυβέρνηση και το Υπουργείο Εργασίας θα ψηφίσουν την χρήσιμη αυτή οδηγία. Και το νομοσχέδιο δεν αποτελεί κεντρική πολιτική της κυβέρνησης, είναι υποχρέωσή της.
Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, λέει ο θυμόσοφος λαός και στην περίπτωση ορισμένων στελεχών του ΠΑΣΟΚ η παροιμία αυτή έχει απόλυτη εφαρμογή. Βγήκαν δυο στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη, ο Γιάννης Μεϊμάρογλου και ο Γιώργος Σακελλίων, αμφότερα μέλη της ΚΠΕ και ακόλουθοι της Άννας Διαμαντοπούλου, και δήλωσαν την αντίθεσή τους με το «παρών» του ΠΑΣΟΚ στην δεύτερη ανανέωση της θητείας του Γιάννη Στουρνάρα στο τιμόνι της Τράπεζας της Ελλάδας. Η ίδια η Διαμαντοπούλου δεν έχει ακόμα τοποθετηθεί, αλλά οι αναρτήσεις των δύο στελεχών καταμαρτυρούν πως ορισμένοι είναι κολλημένοι στο παρελθόν και «ερωτευμένοι» με πρόσωπα που εγκατέλειψαν τον πολιτικό χώρο της Κεντροαριστεράς πολύ νωρίς και έφτασαν να δίνουν συνεντεύξεις στην Ομάδα Αλήθειας…
Μιας και είπα για τον Στουρνάρα, να πω και κάτι ακόμα. Στην κυβέρνηση πάντως με αφορμή την εκδήλωση του Τσίπρα έχουν βαλθεί να παίζουν ατζέντα του… 2015. Έντεκα χρόνια μετά τα γεγονότα εκείνης της περιόδου και με αφορμή τη βολική «ντοκιμαντερίστικη» σειρά «Στο Χιλιοστό», το Μαξίμου κεντρικά άρχισε πάλι να παίζει την κασσέτα για τους εφοπλιστές και τη φορολογία τους. Ήμουνα νιος και γέρασα να ακούω τα ίδια και τα ίδια. Λες και οι προκάτοχοι του Τσίπρα είχαν φορολογήσει τους εφοπλιστές ή τους έχουν ξετινάξει τώρα στους φόρους…
Στην Χαριλάου Τρικούπη ξεκίνησαν με φόρα τις πλαγιομετωπικές επιθέσεις στο κόμμα Τσίπρα τέτοιες μέρες που είναι. Χτες το γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ επιτέθηκε στον Γιώργο Σιακαντάρη, που συνέγραψε το μανιφέστο του κόμματος Τσίπρα, χρεώνοντάς του πως ήταν κάποτε κοντά στον Ανδρέα Λοβέρδο και πως σε συνέντευξή του είπε πως δεν έχουν και πολλή σημασία οι ιδεολογίες αλλά οι λύσεις στα προβλήματα. Το ΠΑΣΟΚ αναρωτήθηκε μάλιστα αν «αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο το νέο ιδιωτικό κόμμα Τσίπρα να συγκυβερνήσει με τη Νέα Δημοκρατία». Ακολούθησε το γνωστό «πινγκ-πονγκ» με τον Σιακαντάρη να λέει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι «όψιμοι σοσιαλδημοκράτες» και παραθέτοντας τι ακριβώς είπε στη συνέντευξή του. Η Χαριλάου Τρικούπη είπε ξανά τα ίδια και κάπως έτσι καταλάβαμε πως στο ΠΑΣΟΚ θα αναζητούν επίμονα «τρωτά σημεία» στο κόμμα του πρώην πρωθυπουργού. Και ο Σιακαντάρης ομολογουμένως είναι ένα από αυτά…Αβεβαιότητα καυσίμων και μπλοκάρισμα επενδύσεων
Η πράσινη μετάβαση της ναυτιλίας προχωρά χωρίς ξεκάθαρη τεχνολογική κατεύθυνση. Δεν έχει ακόμη προκύψει ποιο καύσιμο θα κυριαρχήσει, με αποτέλεσμα οι επενδυτικές αποφάσεις να λαμβάνονται με επιφύλαξη. Κάθε επιλογή -από υδρογόνο και μεθανόλη έως LNG και ηλεκτροκίνηση- απαιτεί διαφορετικές υποδομές και κεφάλαια, δημιουργώντας ένα περιβάλλον όπου ο σχεδιασμός παραμένει κατακερματισμένος και αβέβαιος.
Οι τεχνολογικές λύσεις υπάρχουν ή βρίσκονται κοντά στην ωρίμανση. Αυτό που λείπει είναι σταθερό χρηματοδοτικό και ρυθμιστικό πλαίσιο. Χωρίς σαφείς κανόνες και πρόσβαση σε κεφάλαια, οι νέες τεχνολογίες δεν μπορούν να εφαρμοστούν σε μεγάλη κλίμακα. Η μετάβαση μετατρέπεται έτσι σε οικονομικό ζήτημα πρώτης γραμμής, όχι απλώς σε τεχνική πρόκληση.
Η χρηματοδότηση της ναυτιλίας αναδιατάσσεται. Οι ελληνικές τράπεζες αυξάνουν τη συμμετοχή τους, καλύπτοντας έως και το 40%-45% της αγοράς, σε μια περίοδο όπου διεθνείς παίκτες έχουν περιορίσει την παρουσία τους. Παράλληλα, το leasing ενισχύεται ως εναλλακτικός μηχανισμός, ειδικά για μικρότερες εταιρείες. Σε αυτό το πλαίσιο, η αναβάθμιση του υφιστάμενου στόλου γίνεται κρίσιμος παράγοντας επιβίωσης και ανταγωνιστικότητας στη νέα εποχή.
Το χρέος προς τα ασφαλιστικά ταμεία έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, αγγίζοντας τα 51,7 δισ. ευρώ μέσα σε μόλις ένα τρίμηνο. Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι η αύξηση αυτή καθαυτή, αλλά η σύνθεσή της: η εκτόξευση προέρχεται κυρίως από προσαυξήσεις και πρόσθετα τέλη, όχι από νέες οφειλές. Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται, αλλά διογκώνεται εσωτερικά, μετατρέποντας παλιά χρέη σε μόνιμη πληγή.
Από το σύνολο, περίπου 10,7 δισ. ευρώ θεωρούνται πρακτικά ανείσπρακτα. Πρόκειται για πτωχευμένες επιχειρήσεις, ανενεργούς εργοδότες και παλαιές υποθέσεις που δύσκολα θα κλείσουν. Με άλλα λόγια, ένα σημαντικό κομμάτι του χαρτοφυλακίου είναι λογιστικό και όχι πραγματικό. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να φουσκώνει»την εικόνα του συνολικού χρέους, χωρίς αντίστοιχη πιθανότητα ανάκτησης.
Η πλειονότητα των οφειλετών έχει χρέη έως 15.000 ή 30.000 ευρώ, όμως το μεγαλύτερο μέρος των συνολικών οφειλών συγκεντρώνεται σε λίγους. Μόλις 2.992 μεγαλο-οφειλέτες κατέχουν σχεδόν το 25% του χρέους. Παράλληλα, η συνεχής είσοδος νέων οφειλετών δείχνει ότι το πρόβλημα δεν ανήκει απλά στο παρελθόν, αλλά αναπαράγεται.
Το 63% των οφειλών προέρχεται από χρέη που δημιουργήθηκαν πριν το 2009, κάτι που αποδεικνύει ότι το σύστημα δεν καταφέρνει να «καθαρίσει» το παλιό στοκ. Την ίδια στιγμή, νέοι οφειλέτες συνεχίζουν να μπαίνουν στο σύστημα, προσθέτοντας νέα βάρη. Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος με παλιά χρέη που δεν εισπράττονται και νέα που δημιουργούνται συνεχώς.