Ο Αθανάσιος Διάκος δεν είναι ιστορικό πρόσωπο… Ο ήρωας, που ήταν τα πάντα!

Ο Αθανάσιος Διάκος δεν είναι μόνο ιστορικό πρόσωπο… Ο Αθανάσιος Διάκος είναι σύμβολο! Ο Αθανάσιος Διάκος έχει αποκοπεί από τον ομφάλιο λώρο της Ιστορίας που τον γέννησε και περιπλανιέται στον θρύλο.

Ο Αθανάσιος Διάκος είναι το άλλοθι των «ηρώων» της Ελληνικής Επανάστασης για τα εγκληματικά τους λάθη· είναι ο ενωτικός φάρος μπρος στην ομίχλη των Εμφυλίων…

Από το σεπτό-τυραννισμένο σκήνωμα του Αθανασίου Διάκου ο Έλληνας ανατέμνει αυτό που θα τον προκαλέσει και θα τον ξεσηκώσει για να ριχτεί στη μάχη. Ο Αθανάσιος Διάκος υψώνει μπαϊράκι ελευθερίας ναι κραυγάζει το σύνθημα της ανάστασης του γένους, μιας ανάστασης κυριολεκτικής ή μεταφορικής που γίνεται λειτουργικό όργανο στα οπλισμένα χέρια των Επαναστατών.
Ο Αθανάσιος Διάκος είναι ο «Λεωνίδας», και η Αλαμάνα οι «Θερμοπύλες». Η θυσία-το μαρτυρικό τέλος του Αθανάσιου Διάκου είναι το σύμβολο που εξεγείρει συνειδήσεις, είναι το φυτίλι που ανατινάζει ψυχές, είναι η Ελλάδα, που ολοένα τρεκλίζει στο ακρόφρυδο της ζωής και του χαμού και δια μιας θυσίας ξαναπατάει σταθερά και δυνατά (για πόσο;).
Η Μάχη της Αλαμάνας, είναι το παράδειγμα του ηρωισμού και της αυτοθυσίας. Ο θάνατος του Αθανασίου Διάκου είναι η απόδειξη πως ακόμα υπάρχουν ήρωες στον τόπο που κάποτε απαύγαζε η Ελλάδα· και που θα ξαναλάμψει...

Μια μέρα σαν σήμερα, ο Αθανάσιος Διάκος αφήνει την τελευταία ανάσα του υπό μαρτυρικές συνθήκες: ανασκολοπιζόμενος!
Πέρα από την αλήθεια της Ιστορίας, ο θρύλος και η υπερβολή κίνησαν τις μυλόπετρες της εθνικής συνείδησης.
Τα: ««Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι» ή το «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω» είναι αποκυήματα του θρύλου και της ποίησης που συνοδεύει το ξόδι των ηρώων.
Η ουσία; Η Ελληνική Επανάσταση χρειάζεται το οξυγόνο των ηρώων για να ανασάνει ελευθερία και ο Διάκος ανοίγει διάπλατα τη στρόφιγγα.

Ήταν μια μέρα σαν σήμερα, 24 Απριλίου του 1821. Οι Επαναστάτες καλπάζουν στην ομίχλη· στα σκοτεινά… Ο Διάκος έγινε ο φωτοδότης.
«Έσκυψ’ ο Διάκος ώς τη γη, έσφιξε με τα χείλη
κι εφίλησε γλυκά γλυκά το πατρικό του χώμα.
Έβραζε μέσα του η καρδιά, και στα ματόκλαδά του
καθάριο, φωτοστόλιστο, ξεφύτρωσ’ ένα δάκρυ…
Χαρά στο χόρτο πο'λαχε να πιει σε τέτοια βρύση!». Αυτός ήταν ο Διάκος.

Μετά ήρθαν οι άπληστοι Κωλέττηδες, οι δόλιοι Μαυροκορδάτοι, οι κίβδηλοι Μακρυγιάννηδες, οι καιροσκόποι Λόρδοι Βύρωνες, οι τυχοδιώκτες «φιλέλληνες» και «λέρωσαν» την αγιοσύνη του Αθανασίου Διάκου… Αλλά δεν την χάλασαν! Η διπρόσωπη Εκκλησία απόφυγε την αγιοκατάταξή του· τι θα γύρευε ένας αναμάρτητος Διάκος ανάμεσα στους χρυσοκάνθαρους Μητροπολίτες που αγίασαν αμαρτάνοντας;

Δεν είχε ανάγκη τις βλοσυρές εικόνες για να τον ασπαστούν οι πιστοί, ο Διάκος ήταν το πεισματικό μειδίαμα του Έλληνα, που ξεψυχάει «ήκα παρακλίνας κεφαλήν, μείδησε δε θυμώ σαρδάνιον μάλα τοίον»…
Είναι ο «Διάκος» του Θεόφιλου, ο «Διάκος» του Βαλαωρίτη, ο «Διάκος» του Καρυωτάκη, του Παρθένη, του Κόντογλου, του Σπαθάρη· το γέννημα της Αρτοτίνας, της Μουσουνίτσας, της Ελλάδας!

Ο Διάκος δεν ανήκει στην Ιστορία, δεν είναι ιστορικό πρόσωπο με τη στενή έννοια· είναι ο άγιος που βασανίστηκε, είναι ο επαναστάτης που απαξίωσε τον τύραννο, είναι ο μύθος που σκίασε την Ιστορία, είναι ο θρύλος που νίκησε τον χρόνο· πλάσμα της φαντασίας, ιστόρημα για τους μεγάλους, παραμύθι για τους μικρούς, σύμβολο, μπροστάρης, νεφεληγερέτης· με μια μονάχα λέξη: Έλλην· εις τους αιώνας των αιώνων!

Επίσης σαν σήμερα…

1821: Μαρτυρικό θάνατος για τον Αθανάσιο Διάκο.
1827: Ήττα των ελληνικών δυνάμεων από τον Κιουταχή στην περιοχή του Αναλάτου, τον σημερινό Νέο Κόσμο.
1935: Εκτελείται ο στρατηγός Αναστάσιος Παπούλας- παρόλο που είχε δοθεί χάρη- για συμμετοχή στο βενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτίου του ’35.
1877: Η Ρωσική Αυτοκρατορία κηρύσσει τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία· είναι ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος.
1915: Οι Νεότουρκοι συλλαμβάνουν 200 εξέχοντες Αρμένιους της Κωνσταντινούπολης· αρχή της γενοκτονίας των Αρμενίων.
1918: Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και στο Βιλλέρ Μπρετονέ της Γαλλίας, λαμβάνει χώρα η πρώτη μάχη αρμάτων εναντίον αρμάτων.
1967: Ο σοβιετικός κοσμοναύτης Βλαντίμιρ Κομαρόφ σκοτώνεται όταν συντρίβεται το διαστημόπλοιο Σογιούζ 1· είναι ο πρώτος άνθρωπος που χάνει τη ζωή του κατά τη διάρκεια διαστημικής αποστολής.