Ο ακούνητος Γιάννης Παναγόπουλος, η ανησυχία στην αγορά των προγραμμάτων κατάρτισης και το νέο «ματς» στα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ

Δεν κουνιέται με τίποτα

«Είμαι εκλεγμένος πρόεδρος, δε με διώχνει κανείς». Δεν χρειάζεται να αναπαράγω κάποια άλλη φράση του Γιάννη Παναγόπουλου για να καταλάβει κανείς τι στάση θα κρατήσει σε σχέση με την υπόθεση με τα έργα κατάρτισης και τα εκατομμύρια που πετούσαν σαν πουλάκια πάνω από την ΓΣΕΕ, καταλήγοντας σε ιδιωτικές εταιρίες και τραπεζικούς λογαριασμούς φυσικών προσώπων και εταιριών. Ο πρόεδρος της Συνομοσπονδίας αρνήθηκε τα πάντα, όπως ήταν αναμενόμενο, αλλά έφτασε στο σημείο να πει με νόημα πως «δεν είναι τυχαίο όλα άρχισαν όταν ήμουν στη Βουλή και τέθηκε το θέμα για τις συλλογικές συμβάσεις». Σε λίγο θα πει ευθέως ο επί εικοσαετία πρόεδρος πως τον χτυπούν εργοδοτικά συμφέροντα...

Αγωνιστής...

Πέρα πάντως από την προσωπική του υπόθεση, ο Παναγόπουλος δεν δείχνει να έχει την παραμικρή επίγνωση της πλήρους απουσίας του από τα προβλήματα των εργαζομένων. «Ως πρόεδρος οφείλω να προστατεύσω τους εργαζόμενους, τις δομές και την ίδια την οργάνωση, όπως έκανα και την πιο δύσκολη εποχή των μνημονίων» είπε χαρακτηριστικά. Αν τον παίρναμε στα σοβαρά, θα έπρεπε κάποιος να του θυμίσει πως επί των ημερών του οι μισθοί στην Ελλάδα καταβαραθρώθηκαν, τα δικαιώματα των εργαζομένων ξεθεμελιώθηκαν και λόγω αυτού ο συνδικαλισμός ξεφτιλίστηκε ως έννοια. Και πως για όλους αυτούς τους λόγους, θα έπρεπε να έχει φύγει εδώ και χρόνια από τη θέση του. Ας όψεται το κόμμα του και το σύστημα που τον διατηρεί στη θέση του.

Το μήνυμα στη Χαριλάου Τρικούπη

Έστειλε πάντως και σαφές μήνυμα στο κόμμα του. «Η ΠΑΣΚΕ είναι ΠΑΣΚΕ και το ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ. Η ΠΑΣΚΕ είναι μια παράταξη μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, γιατί έχει αυτονομία« είπε σε κάποια φάση. Με άλλα λόγια, ο Παναγόπουλος είπε στην Χαριλάου Τρικούπη πως με τα σημερινά δεδομένα δεν πρόκειται να παραιτηθεί και θα αναμιχθεί ξανά με τα της ΓΣΕΕ και στο επόμενο συνέδριό της. Καλά ξεμπερδέματα, λοιπόν, εύχομαι στο ΠΑΣΟΚ, γιατί ο γραφειοκρατικός μηχανισμός που ελέγχει ο 72χρονος αρχισυνδικαλιστής, έχει αυτονομηθεί πλήρως και είναι ανεξέλεγκτος.

Ανησυχία στην «αγορά»

Μεγάλη αναστάτωση μαθαίνω ότι επικρατεί στην «αγορά» των προγραμμάτων κατάρτισης. Δεν αναφέρομαι μόνο στις εταιρίες που ζουν στον χώρο αυτόν, αλλά και αυτούς που αναθέτουν τέτοια προγράμματα καταβάλλοντας και δημόσια και κοινοτικά εκατομμύρια. Βλέπετε, ανάλογα προγράμματα κάνουν και ένα σωρό φορείς, μεταξύ των οποίων και τα Επιμελητήρια της χώρας, στα οποία εμπλέκονται όλα τα κόμματα. Ορισμένοι επικεφαλής τους, μάλιστα, έχουν ανέκαθεν πολιτικές βλέψεις και δραστηριότητες. Να δούμε πόσο θα επεκταθούν οι έρευνες των αρμοδίων εισαγγελέων...

Πλεύρης όπως IDF

«Η ευθύνη για τον θάνατο των 15 ανθρώπων είναι ενός καθάρματος που τους φόρτωσε σε μια βάρκα και τους μετέφερε στην Ελλάδα» είπε χτες για τη Χίο ο Θάνος Πλεύρης συνεχίζοντας να κατηγορεί την Αριστερά ότι «πιστεύει τους διακινητές και τους παράνομους μετανάστες». Δεν στέκομαι στην ακροδεξιά λογική και ρητορική του υπουργού Μετανάστευσης, το κυβερνητικό παιχνίδι παίζει κι αυτός, ελπίζοντας πως θα ξαναβγεί βουλευτής με τις ψήφους των ακροδεξιών. Απλά αυτές οι φράσεις μου θύμισαν τις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις (IDF), που όταν βομβάρδιζαν παιδάκια στην Παλαιστίνη, έλεγαν ότι φταίει η Χαμάς επειδή κυκλοφορεί στην ίδια περιοχή.

Σύγκρουση χωρίς τέλος

Η κόντρα ανάμεσα στο Μαξίμου και τον Ευάγγελο Βενιζέλο καλά κρατεί και οι δυο πλευρές δεν δείχνουν διάθεση να κάνουν βήματα πίσω. Ύστερα από τις βολές του Βενιζέλου για την Συνταγματική Αναθεώρηση, το πρωθυπουργικό περιβάλλον «σπρώχνει» την άποψη πως ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θέλει να επανακάμψει συγκυβερνώντας με τους Σαμαρά και Καραμανλή, ενώ επισημαίνουν πως εσχάτως ο Βενιζέλος «αγάπησε» τον Κώστα Καραμανλή. Ο Βενιζέλος από τη μεριά του δεν φείδεται εμφανίσεων και συνεντεύξεων και χτες είπε μια βιτριολική ατάκα: «Να κοιτάξει ο κ. Μητσοτάκης τι έχει συμβεί στο κόμμα του και οι δύο πρώην ηγέτες του κόμματός του αντιδρούν». Με τέτοιες ατάκες, παίρνω ποπ κορν να παρακολουθήσω την άγρια κόντρα...

Τα τσίπουρα και τα δώρα

Μιάμιση ώρα κράτησε η συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Κωνσταντίνο Τασούλα, στο πλαίσιο των συναντήσεων που έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με πρώην πρωθυπουργούς. Μπροστά στις κάμερες συζήτησαν για τα τσίπουρα που κερνούσε ο Κάρολος Παπούλιας, για τις ομορφιές της Ηπείρου, απ' όπου κατάγονται και οι δύο, ενώ ο Τασούλας έδωσε και δυο δώρα στον Τσίπρα: Ένα ποίημα του Ευάγγελου Αβέρωφ με τίτλο: «Η Επιστροφή στην Ιθάκη» με ευθεία αναφορά στα μελλοντικά πολιτικά σχέδια του πρώην πρωθυπουργού, αλλά και ένα διήγημα της μητέρας του ΠτΔ για τις διώξεις στο χωριό της από τους Γερμανούς, που του είχε παραγγείλει να δώσει στον Τσίπρα.

«Όχι» Τσίπρα σε συναίνεση

Στα πιο ουσιαστικά οι δυο τους συζήτησαν για τις πολιτικές συνθήκες, τους υψηλούς τόνους της πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά η συζήτηση δεν έφτασε την στο θέμα της ανασύνθεσης και επανίδρυσης της προοδευτικής και δημοκρατικής παράταξης. Όσο για την Συνταγματική Αναθεώρηση, ο πρώην πρωθυπουργός χρησιμοποιεί σε ιδιωτικές συζητήσεις την φράση πως «δεν μπορεί ο λύκος να φυλάει τα πρόβατα», εννοώντας πως δεν μπορεί να υπάρξει καμία συναίνεση με μια κυβερνητική πλειοψηφία που δεν σέβεται και δεν εφαρμόζει το Σύνταγμα, προκειμένου να αναζητηθούν συναινέσεις για την αναθεώρησή του.

Μου κάνει εντύπωση πάντως που «κύκλοι» του ΠτΔ μάλλον άκουσαν αλλά να βγαίνουν από το στόμα του Τσίπρα, τόσο για το άρθρο 86 όσο και για το αν θα φτιάξει κόμμα...

Το.ειδαμε κι αυτό

Έχω μία ειλικρινή απορία. Γιατί ένιωσε την ανάγκη ο Γιάννης Στουρνάρας να δώσει συνέντευξη στην Ομάδα Αλήθειας; Τι δουλειά έχει ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος να ανακατεύεται με τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της Νέας Δημοκρατίας;

Νέος γύρος αντιπαραθέσεων

Σήμερα θα συνεδριάσει η Πολιτική Γραμματεία της ΚΟΕΣ και όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ αναμένεται να είναι παρόντα. Και μαζί τους θα είναι παρούσα και η ένταση, αν πιάνω καλά το κλίμα που έχει δημιουργηθεί μετά την μέθοδο εκλογής συνέδρων που εγκρίθηκε την Τετάρτη. Γιατί όσα στελέχη μίλησαν τότε έριξαν βέλη κατά των «προεδρικών» στελεχών και βάλλουν παρασκηνιακά κατά του Νίκου Ανδρουλάκη. Ο Χάρης Δούκας αναμένεται να θέσει εκ νέου το ζήτημα του ψηφίσματος για να αποκλειστεί το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με τη ΝΔ, ενώ άλλα στελέχη, όπως η Άννα Διαμαντοπούλου, περιμένει στη γωνία να τοποθετηθεί όταν τεθεί το ζήτημα των προσκλήσεων σε άλλα κόμματα για τον διάλογο στο πλαίσιο του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ.

Δεν θέλουν να πάνε στο συνέδριο

Πρέπει να σας πω πάντως πως η αίσθηση που μου έχει καλλιεργηθεί είναι πως ούτε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ούτε της Νέας Αριστεράς βλέπουν με καλό μάτι το ενδεχόμενο να πάνε στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και να συζητάνε για τη Συνταγματική αναθεώρηση. Βλέπετε, έχουν τα δικά τους προβλήματα, δεν θέλουν να μοιάσουν και με «τσόντα» της Χαριλάου Τρικούπη. Οπότε μπορεί και αυτή η απροθυμία να επηρεάσει τις συζητήσεις στην σημερινή συνεδρίαση της Π.Γ. του ΠΑΣΟΚ.

Το γεωπολιτικό «φλερτ» με την Άγκυρα αναστάτωσε το Ισραήλ

Πρόσεξα κάτι στη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα, το οποίο ελάχιστοι παρατήρησαν ή πρόσεξαν και πολλοί... δεν θέλησαν να προσέξουν. Τι είναι αυτό; Η προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να βρει κοινό τόπο με τον Ταγίπ Ερντογάν στα περιφερειακά ζητήματα. Σε αυτό το πλαίσιο υιοθέτησε μια ασυνήθιστα σκληρή ρητορική για τη Δυτική Όχθη, μία ρητορική που σίγουρα δεν θα άρεσε στους τους Ισραηλινούς, στους οποίους θα ήχησαν περίεργα και οι τοποθετήσεις για... περιφερειακή συνεργασία με την Τουρκία στη Συρία.

Ξέρετε, οι τοποθετήσεις του Έλληνα πρωθυπουργού για το Παλαιστινιακό - με εξαίρεση το θέμα του αφοπλισμού της Χαμάς - συνιστούν κάτι σαν δομική αλλαγή στην ελληνική εξωτερική πολιτική, όπως αυτή ασκείται από την ίδια την κυβέρνηση Μητσοτάκη τα τελευταία χρόνια. Φαίνεται πως η Αθήνα, στην προσπάθειά της να εξευμενίσει την Τουρκία, θυσιάζει το ρόλο του πιστού συμμάχου του Ισραήλ, επιλέγοντας εκφράσεις που στην Ιερουσαλήμ ηχούν ως αδικαιολόγητα απόλυτες. Και ξέρετε και κάτι ακόμη; Τα μαντάτα δεν έφτασαν μόνο στην Ιερουσαλήμ, αλλά και στην Ουάσιγκτον. Ήδη μαθαίνω ότι σε Ισραήλ και ΗΠΑ αυτή η νέα «γενική διάταξη» της Αθήνας αντιμετωπίζεται ως ευθυγράμμιση με την τουρκική στρατηγική στη Συρία και το Παλαιστινιακό, που κλονίζει τα θεμέλια της σύμπραξης «3+1».Κυρίως αυτό που είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης «Να συντονιστούμε και σε προσπάθειες για την ανοικοδόμηση της Συρίας...», πραγματικά δεν ξέρω πως ακούστηκε στο Ισραήλ δεδομένου ότι οι σχέσεις του με την Τουρκία είναι το λιγότερο τεταμένες, αν όχι οριακά πολεμικές.

Η ανησυχία των Ισραηλινών και η στοχοποίηση του Δένδια

Μαθαίνω λοιπόν ότι στο Ισραήλ δεν είδαν απλώς με καχυποψία, τις τοποθετήσεις Μητσοτάκη, αλλά και ως μια μορφή διπλωματικής αναδίπλωσης η οποία σήμανε συναγερμό. Μου λένε πως η Ιερουσαλήμ παρακολουθεί με έντονο προβληματισμό την «υπόκλιση» της Αθήνας στον Ερντογάν, ειδικά όταν αυτή συνοδεύεται από την αποδυνάμωση του Νίκου Δένδια στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Η προσπάθεια του Χακάν Φιντάν να δημιουργήσει ρήγμα μεταξύ των «συνεννοήσιμων» Μητσοτάκη-Γεραπετρίτη και του «σκληρού» υπουργού Άμυνας βρήκε γόνιμο έδαφος, αφήνοντας την ελληνική στρατηγική μετέωρη και επικίνδυνα αμφίσημη στα μάτια των στρατηγικών μας εταίρων.

Το τίμημα της «ανοχής» και ο λογαριασμός των NAVTEX

Τελικά τι συνέβη; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήγε στην Τουρκία για να κινήσει τα νήματα της περιφερειακής πολιτικής, αποδεχόμενη μια α λα καρτ πραγματικότητα που ευνοεί αποκλειστικά τους σχεδιασμούς του Σουλτάνου; Συνομιλητές μου από το εξωτερικό, βαθυγνώστες της κατάστασης στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου και στη Μέση Ανατολή, μου λένε πως η ανοχή στις NAVTEX διαρκείας και η ρητορική υποχώρηση στα θέματα της Εγγύς Ανατολής ενδέχεται θα πληρωθούν ακριβά στη διμερή ατζέντα του Αιγαίου. Δεν ξέρω ακριβώς τι σκέφτονται στο Μέγαρο Μαξίμου και στο Υπουργείο Εξωτερικών. Όταν η Ελλάδα απεμπολεί το πλεονέκτημα του αξιόπιστου κρίκου ασφαλείας για να χαϊδέψει τα αυτιά μιας αναθεωρητικής Τουρκίας, το μόνο που κερδίζει είναι η απαξίωση από το Ισραήλ και μια νέα περίοδο αβεβαιότητας, όπου ο «άνεμος της Τουρκίας» θα πνέει πλέον χωρίς καμία αντίσταση.

Το άλλοθι του «φορτωμένου προγράμματος» και η απουσία από την Ουάσιγκτον

Στα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί και η απουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη από την Ουάσιγκτον στις 19 Φεβρουαρίου, μια απουσία στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα στρατηγικής απόστασης από τις πρωτοβουλίες του Λευκού Οίκου για τη Μέση Ανατολή και απόκλισης από τη γραμμή που μέχρι σήμερα είχε χαράξει η Αθήνα. Στις 19 Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί η πρώτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ειρήνης για τη Γάζα που συγκρότησε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.

Η επίσημη δικαιολογία για την απουσία του Πρωθυπουργού από την παρθενική συνεδρίαση του Συμβουλίου Ειρήνης του Ντόναλντ Τραμπ εστιάζει στις προγραμματισμένες επισκέψεις σε Άμπου Ντάμπι (17/2) και Νέο Δελχί (18-19/2).

Η ισραηλινή καχυποψία και το «ρήγμα» στην εμπιστοσύνη

Η κίνηση αυτή της Αθήνας έρχεται σε μια στιγμή που το Ισραήλ νιώθει ήδη εκτεθειμένο από τη σύνθεση του Συμβουλίου, στην οποία δεσπόζουν η Τουρκία και το Κατάρ. Μου λένε πως στην Ιερουσαλήμ η απουσία του Μητσοτάκη ερμηνεύεται ως μια ακόμη ένδειξη της «αμφισημίας» που επέδειξε ο Πρωθυπουργός πρόσφατα στην Άγκυρα. Το γεγονός ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου έσπευσε να επικυρώσει την ένταξη του Ισραήλ στο Συμβούλιο, την ώρα που η Ελλάδα «στρίβει» προς την Ασία, δημιουργεί ένα ανησυχητικό κενό.

Η «πρεμιέρα» της Γκίλφοϊλ και ο φόβος του απρόβλεπτου

Πάμε τώρα και στα ελληνοαμερικανικά. Η αποκάλυψη της Αμερικανίδας πρέσβειρας πως ο Ντόναλντ Τραμπ ετοιμάζει βαλίτσες για την Αθήνα, προκάλεσε αιφνιδιασμό, συναγερμό, ανησυχία και ανασφάλεια. Μου λένε πως στη γυάλινη σφαίρα του Μαξίμου η αισιοδοξία συγκρούεται με τον ωμό ρεαλισμό. Ενώ οι «πιστοί» του Πρωθυπουργού βλέπουν μια ευκαιρία επιβράβευσης για τη στάση του «δεδομένου συμμάχου», ο στενός πυρήνας τρέμει τις επιθετικές παρεκκλίσεις του Τραμπ. Ο φόβος ότι ο ένοικος του Όβαλ Γραφείου θα μπορούσε να ανοίξει το «κουτί της Πανδώρας» για το Αιγαίο με τον δικό του, απρόσμενο τρόπο, μετατρέπει την επικείμενη επίσκεψη σε μια άσκηση ισορροπίας πάνω σε τεντωμένο σχοινί.

Το «κλινικό τέλος» της Νίκης και η δημοσκοπική άπνοια του Νατσιού

Η εικόνα που εκπέμπουν οι τελευταίες πανελλαδικές μετρήσεις για τη Νίκη παραπέμπει σε πολιτικό επιθανάτιο ρόγχο. Οι πληροφορίες μου λένε πως οι δημοσκόποι σηκώνουν τα χέρια ψηλά, καθώς το κόμμα του Δημήτρη Νατσιού δυσκολεύεται πλέον να εντοπιστεί ακόμη και με τη μέθοδο της στάθμισης, μένοντας κάτω από το 1%.

Ο «κανιβαλισμός» από το εγχείρημα Καρυστιανού

Η χαριστική βολή για τη Νίκη φαίνεται πως ήρθε από την ανάδυση του νέου πόλου της Μαρίας Καρυστιανού. Δημοσκόποι και αναλυτές με τους οποίους συνομιλώ τακτικά μου λένε πως η νέα αυτή κίνηση έχει λειτουργήσει ως ισχυρός μαγνήτης για τους υπερσυντηρητικούς ψηφοφόρους της Νίκης, απορροφώντας τους πλήρως. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο πολιτικός θάνατος του κόμματος φαντάζει προδιαγεγραμμένος, με το «μαγαζάκι» του.Νατσιού να ετοιμάζεται να κατεβάσει οριστικά ρολά.

Ο «δούρειος ίππος» του Πεκίνου και η ανησυχία του Μαξίμου

Η αποκάλυψη ότι ανώτατο στέλεχος της Πολεμικής Αεροπορίας διοχέτευε ευαίσθητα δεδομένα στο Πεκίνο έχει προκαλέσει ψυχρολουσία στο Μέγαρο Μαξίμου. Η αίσθηση που αποκομίζω είναι πως η κυβέρνηση παρακολουθεί έντρομη τις εξελίξεις, καθώς το ρήγμα αυτό δίνει το τέλειο πρόσχημα στην Ουάσινγκτον και σε διάφορα αμερικανικά συστήματα να επιβάλουν καθεστωτική επιτήρηση. Οι επιτελείς φοβούνται πως η διαχείριση της υπόθεσης έχει ήδη γλιστρήσει από τα ελληνικά χέρια, με τους συμμάχους να απαιτούν πλέον ωμές εκκαθαρίσεις σε κάθε θύλακα που εμφανίζει έστω και υπόνοια κινεζικής διείσδυσης, ανατρέποντας τις λεπτές διπλωματικές ισορροπίες.

Σμήνος πρακτόρων από το Λάνγκλεϊ και οικονομικό «ξεσκόνισμα»

Ειδικά κλιμάκια της CIA έχουν ήδη εγκατασταθεί στην Αθήνα με εντολή να «σαρώσουν» την επικράτεια. Βαθυγνώστες του παρασκηνίου μου λένε πως στο μικροσκόπιο μπαίνουν στρατηγικές υποδομές, από τα λιμάνια μέχρι τα δίκτυα τηλεπικοινωνιών, όπου η κινεζική παρουσία είναι έντονη. Η έρευνα επεκτείνεται και σε επιχειρηματικά σχήματα με «άρωμα» Πεκίνου, με τους Αμερικανούς πράκτορες να αναζητούν περαιτέρω διαβρωμένους θύλακες σε ένα «κυνήγι» που θυμίζει εποχές ψυχροπολεμικής έντασης, απειλώντας να παγώσει ζωτικές επενδυτικές ροές.

Η Αθήνα στις δαγκάνες των υπερδυνάμεων

Η Αθήνα βρίσκεται πλέον παγιδευμένη σε μια γεωπολιτική τανάλια, με το Πεκίνο να εκφράζει, στο παρασκήνιο, την έντονη δυσαρέσκειά του για την αμερικανική απόβαση. Η εκτίμηση που κυριαρχεί είναι πως η ζημιά στο επενδυτικό προφίλ της Ελλάδας μπορεί να αποβεί ανυπολόγιστη, καθώς η χώρα μετατρέπεται σε πεδίο επιβολής ξένων συμφερόντων. Η κυβέρνηση πασχίζει αμήχανα να βαδίσει σε ένα τεντωμένο σχοινί, φοβούμενη πως η βίαιη αναπροσαρμογή της εξωτερικής πολιτικής, υπό την καθοδήγηση του Λάνγκλεϊ, θα οδηγήσει σε ένα διπλωματικό αδιέξοδο με απρόβλεπτες οικονομικές συνέπειες.

Το στοίχημα του «Made in Europe» και η ελληνική ναυπηγική αντεπίθεση

Η Ένωση Ελληνικών Ναυπηγείων παρεμβαίνει δυναμικά στον ευρωπαϊκό διάλογο, υπογραμμίζοντας πως η ναυπηγοεπισκευή δεν είναι απλώς ένας βιομηχανικός κλάδος, αλλά ο στρατηγικός πνεύμονας της οικονομικής ασφάλειας της ΕΕ. Σε μια εποχή που το «Made in Europe» αναζητά ταυτότητα, η δημιουργία ενός ολοκληρωμένου παραγωγικού ιστού υψηλής τεχνολογίας θεωρείται μονόδρομος. Η διασύνδεση των ναυπηγείων με την παραναυτιλιακή βιομηχανία παράγει προστιθέμενη αξία και κρίσιμη τεχνογνωσία, θωρακίζοντας την εφοδιαστική αλυσίδα απέναντι στις γεωπολιτικές αναταράξεις που απειλούν τη σταθερότητα της Γηραιάς Ηπείρου.

Η μέγγενη του ανταγωνισμού και το «πράσινο» ρίσκο

Παρά τις προοπτικές, η βιομηχανία βρίσκεται αντιμέτωπη με ασφυκτικές πιέσεις που απειλούν τη βιωσιμότητά της. Οι ασύμμετρες κρατικές ενισχύσεις από τρίτες χώρες, το δυσβάσταχτο ενεργειακό κόστος και ο δαίδαλος των κανονιστικών πλαισίων συνθέτουν ένα ναρκοθετημένο περιβάλλον. Η πράσινη και ψηφιακή μετάβαση, αν και αναγκαία, προσθέτει νέα βάρη στις επενδύσεις, καθιστώντας επιτακτική την πρόσβαση σε γενναία χρηματοδοτικά εργαλεία. Χωρίς μια συνεκτική ευρωπαϊκή πολιτική που θα διασφαλίζει δίκαιους όρους ανταγωνισμού, η ευρωπαϊκή παραγωγική βάση κινδυνεύει με μόνιμη συρρίκνωση.