Το ταμείο της ΕΛΑΣ, η ΔΕΘ ως πρόβα διακυβέρνησης και το 12% που ανησυχεί το Μαξίμου

Το ταμείο της ΕΛΑΣ μπήκε στο κάδρο

Η επίθεση της ΕΛΑΣ για τα δάνεια του ΠΑΣΟΚ αποδείχθηκε μάλλον κακή επιλογή στόχου. Η απάντηση από τη Χαριλάου Τρικούπη ήταν άμεση, σκληρή και καταγγελτική αφού δεν περιορίστηκε στην υπεράσπιση των δικών της ρυθμίσεων, αλλά μετέφερε αμέσως τη συζήτηση στη χρηματοδότηση του κόμματος Τσίπρα. Ποιος πληρώνει τα γραφεία, τις περιοδείες, τις εκδηλώσεις και την πολυδάπανη επικοινωνιακή καμπάνια; Αυτό είναι πλέον το ερώτημα που μπήκε δημόσια στο τραπέζι και είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι το συγκεκριμένο ερώτημα θα τεθεί ξανά και ξανά, και όχι μόνο από την Χαριλάου Τρικούπη. Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν δεν άφησε αιχμές, αλλά μίλησε ευθέως για αδιευκρίνιστους πόρους, ολιγάρχες χορηγούς και πολιτικό όχημα συμφερόντων. Η σύγκρουση, επομένως, πέρασε από τα παλιά κομματικά χρέη στο σημερινό ταμείο της ΕΛΑΣ. Και εκεί η πίεση είναι μεγαλύτερη, επειδή το κόμμα εμφανίζεται να διαθέτει υποδομή, προσωπικό και προβολή που δύσκολα εξηγούνται χωρίς καθαρή εικόνα για τις πηγές χρηματοδότησης. Ο Αλέξης Τσίπρας καλείται τώρα να απαντήσει

Η ΔΕΘ ως πρόβα διακυβέρνησης

Ο Νίκος Ανδρουλάκης θα αντιμετωπίσει τη φετινή ΔΕΘ ως την τελευταία μεγάλη πρόβα πριν από τις εθνικές εκλογές. Στη Χαριλάου Τρικούπη δεν θέλουν μια ακόμη ομιλία με αποσπασματικές εξαγγελίες, αλλά μια συνολική πρόταση διακυβέρνησης για την Ελλάδα του 2030. Στο επίκεντρο θα βρεθεί η καθημερινότητα, τα τρόφιμα, η ενέργεια, τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια και η στέγη, δηλαδή τα μέτωπα όπου η ακρίβεια έχει ήδη εξαντλήσει τα νοικοκυριά. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιμένει ότι η κυβέρνηση διαχειρίστηκε ευρωπαϊκούς πόρους σχεδόν 70 δισεκατομμυρίων ευρώ χωρίς να μετατρέψει αυτή την ιστορική ευκαιρία σε αισθητή βελτίωση της ζωής των πολιτών. Η πολιτική στόχευση είναι καθαρή. Το ΠΑΣΟΚ θέλει να εμφανιστεί όχι απλώς ως δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά ως έτοιμη κυβερνητική επιλογή, ως ο μοναδικός πολιτικός φορέας που παρουσιάζει πρόγραμμα διακυβέρνησης και έχει να προσφέρει συγκεκριμένες λύσεις για τα προβλήματα της κοινωνίας. Η Θεσσαλονίκη, επομένως, δεν θα είναι μόνο βήμα παρουσίασης προτάσεων. Θα είναι η στιγμή κατά την οποία ο Ανδρουλάκης θα επιχειρήσει να αποδείξει ότι διαθέτει σχέδιο, ομάδα και καθαρό δρόμο προς την εξουσία και πολιτική αυτοπεποίθηση απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

Η αυτονομία γίνεται πολιτικό διαβατήριο

Σε πολιτικό επίπεδο η ουσία βρίσκεται σε όσα έχει επιλέξει να λέει ο Νίκος Ανδρουλάκης για την πολιτική αυτονομία. Η αναφορά ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει χορηγούς, παρασκηνιακά στηρίγματα ή χαρακτηριστικά «κόμματος Ι.Χ.», εννοώντας το κόμμα Τσίπρα, δεν ήταν τυχαία. Αποτελεί δήλωση ταυτότητας, αλλά και σαφή γραμμή άμυνας απέναντι στις πιέσεις που θα αυξηθούν όσο πλησιάζουν οι κάλπες. Στη Χαριλάου Τρικούπη γνωρίζουν ότι κάθε συζήτηση για συνεργασίες, μεταγραφές ή νέες πολιτικές συμμαχίες θα συνοδεύεται από ερωτήματα για εξαρτήσεις και ανταλλάγματα. Γι’ αυτό ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να κατοχυρώσει από τώρα ότι το κόμμα θα κινηθεί χωρίς εξωθεσμικά κέντρα και χωρίς δεσμεύσεις προς ισχυρά συμφέροντα. Το μήνυμα απευθύνεται ταυτόχρονα προς τη Νέα Δημοκρατία, προς τις δυνάμεις της κατακερματισμένης Κεντροαριστεράς και προς όσους θα επιδιώξουν να επηρεάσουν την επόμενη ημέρα. Ο Ανδρουλάκης δεν υπόσχεται απλώς αυτονομία, αλλά θέλει να την μετατρέψει σε βασικό κριτήριο αξιοπιστίας για τη διεκδίκηση της εξουσίας. Σε αυτήν θα κριθεί αν μπορεί να πείσει πέρα από τους ήδη πεισμένους.

Οι διαρροές προς τον Σαμαρά

Στο Μαξίμου, τώρα, έχουν τις δικές τους ανησυχίες. Εκεί, τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούν περισσότερο τον προορισμό των ψηφοφόρων της Μαρίας Καρυστιανού παρά την ίδια την πτώση της στις δημοσκοπήσεις και τα σημάδια διάλυσης στο νέο κόμμα. Ο φόβος στην Ηρώδου Αττικού είναι ότι σημαντικό κομμάτι ψηφοφόρων που εγκαταλείπει γρήγορα τον πολιτικό φορέα της Καρυστιανού θα στραφεί προς το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, η ίδρυση του οποίου αναμένεται να ανακοινωθεί, ενισχύοντας έναν ανταγωνιστικό πόλο στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Οι μετακινήσεις στελεχών και οι παρασκηνιακές επαφές εξετάζονται πλέον με ιδιαίτερη προσοχή. Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» μπορεί να χάνει δύναμη, αλλά το ποσοστό της δεν εξαφανίζεται και δύσκολα ένα τμήμα αυτού του ποσοστού θα καταλήξει στη Νέα Δημοκρατία. Στο κυβερνητικό επιτελείο γνωρίζουν ότι, αν μεταφερθεί μαζικά προς τον Μεσσήνιο, η ζημιά θα είναι πολύ μεγαλύτερη από την απλή εμφάνιση ενός ακόμη μικρού κόμματος.

Οι επικοινωνιολόγοι πήραν τα κλειδιά

Και μιας και αναφέρθηκα στο κόμμα Καρυστιανού θα πρέπει να σας πληροφορήσω ότι την ανακοπή της πτώσης έχει αναλάβει πλέον εταιρεία επικοινωνίας, η οποία οργανώνει την επανεμφάνιση της Μαρίας Καρυστιανού στα μέσα ενημέρωσης. Όμως, σε αυτό το σημείο, υπάρχει και άλλο παρασκήνιο, αφού οι πληροφορίες κάνουν για παράλληλο μηχανισμό προβολής, που λειτουργούσε χωρίς πλήρη συνεννόηση με το επίσημο γραφείο Τύπου. Κάπου εκεί άρχισαν και οι εσωτερικές συγκρούσεις που οδήγησαν στην παραίτηση του Θανάση Αυγερινού. Η παραίτηση του δημοσιογράφου φέρεται να συνδέεται με την αυξανόμενη επιρροή των εξωτερικών συμβούλων στη λειτουργία του κόμματος. Οι επαγγελματίες της επικοινωνίας ανέλαβαν δήθεν να διορθώσουν τη δημόσια εικόνα, αλλά η κρίση πλέον δεν είναι μόνο επικοινωνιακού χαρακτήρα. Όταν ένα κόμμα χάνει στελέχη, ψηφοφόρους και εσωτερικό έλεγχο, καμία καμπάνια δεν αρκεί από μόνη της. Οι αποχωρήσεις πλέον είναι καθημερινό φαινόμενο και οι καταγγελίες όσων εγκαταλείπουν το καράβι είναι, αν όχι ίδιες, τότε πανομοιότυπες.

Η κάλπη μπορεί να αποκτήσει νέο κοινό

Η εμφάνιση νέων πολιτικών σχημάτων αρχίζει να μεταβάλλει τη συμπεριφορά πολιτών που μέχρι σήμερα παρακολουθούσαν τις εξελίξεις από απόσταση. Πρέπει να γνωρίζετε ότι οι δημοσκόποι εξετάζουν πλέον σοβαρά το ενδεχόμενο να επιστρέψουν στην κάλπη ψηφοφόροι που το 2023 είχαν επιλέξει την αποχή, είτε από απογοήτευση είτε επειδή δεν έβρισκαν πολιτική πρόταση που να τους εκπροσωπεί. Η διεύρυνση των επιλογών μπορεί να αυξήσει τη συμμετοχή και να ανατρέψει ισορροπίες που σήμερα εμφανίζονται παγιωμένες. Το νέο στοιχείο δεν είναι μόνο η κατανομή των ήδη ενεργών ψηφοφόρων, αλλά η πιθανή είσοδος ενός ακροατηρίου που απουσίαζε από τις προηγούμενες μετρήσεις.

Το άγνωστο ποσοστό της συμμετοχής

Κανείς, πάντως, δεν μπορεί ακόμη να γνωρίζει ποιος θα κερδίσει από μια πιθανή επιστροφή εκείνων που απείχαν. Η απάντηση θα εξαρτηθεί από την κοινωνική και ηλικιακή τους σύνθεση. Διαφορετικά θα επηρεαστεί το αποτέλεσμα αν κινητοποιηθούν νέοι ψηφοφόροι και διαφορετικά αν επιστρέψουν πολίτες από λαϊκά ή μεσαία στρώματα που απομακρύνθηκαν από τα παραδοσιακά κόμματα. Η αύξηση της συμμετοχής δεν μοιράζεται ισόποσα ούτε λειτουργεί μηχανικά υπέρ της αντιπολίτευσης ή της Νέας Δημοκρατίας. Μπορεί να ενισχύσει νέα σχήματα, να επαναφέρει παλιούς ψηφοφόρους ή να αλλάξει τις μεταξύ τους αποστάσεις. Γι’ αυτό οι δημοσκόποι κρατούν χαμηλά την μπάλα στις προβλέψεις τους, όταν συνομιλούν στο παρασκήνιο

Ο Σαμαράς διάλεξε το ρήγμα

Ο Αντώνης Σαμαράς βρήκε και πάλι την ευκαιρία, με αφορμή δηλώσεις της Δόμνας Μιχαηλίδου για την οικογένεια, που προκάλεσαν θύελλα σε συντηρητικούς κύκλους, ακόμη και εντός -έχω να σας πληροφορήσω- Νέας Δημοκρατίας. Εκείνο που θα πρέπει να καταστεί απολύτως κατανοητό είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν επιτέθηκε στην υπουργό. Ο στόχος είναι άλλος. Χτύπησε ευθέως τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο πεδίο όπου θέλει να χτίσει τη δική του πολιτική επιστροφή: οικογένεια, δημογραφικό, ταυτότητα και σύγκρουση με τη λεγόμενη woke ατζέντα. Οι δηλώσεις της Δόμνας, που είπε μεταξύ άλλων ότι «δεν μπορείς να πεις ότι η τυπική οικογένεια του μέλλοντος είναι μια οικογένεια με δύο γονείς και τρία παιδιά», αποτέλεσε απλά την αφορμή καθώς ο πραγματικός στόχος είναι η σημερινή Νέα Δημοκρατία. Με τη φράση «μεταλλαγμένη ΝΔ», ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να πείσει το συντηρητικό ακροατήριο ότι το κόμμα που γνώριζε δεν υπάρχει πλέον. Δεν αμφισβητεί απλώς μια υπουργική τοποθέτηση. Αμφισβητεί το ιδεολογικό δικαίωμα του Μητσοτάκη να εκπροσωπεί ολόκληρη την παράταξη. Η απάντηση της Μιχαηλίδου, ότι το υπουργείο οφείλει να στηρίζει όλους τους πολίτες, δεν κλείνει το μέτωπο. Αντίθετα, αναδεικνύει ακριβώς τη διαχωριστική γραμμή που αναζητούσε ο Σαμαράς. Και αυτή η σύγκρουση θα έχει συνέχεια.

Η οικογένεια γίνεται προεκλογικό σύνορο

Πίσω από τη σκληρή δήλωση κρύβεται μια σαφής πολιτική στρατηγική. Ο Αντώνης Σαμαράς θέλει να συγκεντρώσει όσους θεωρούν ότι η κυβέρνηση έχει απομακρυνθεί από τις παραδοσιακές αξίες της κεντροδεξιάς. Το δημογραφικό και ο θεσμός της οικογένειας προσφέρουν το κατάλληλο πεδίο, επειδή μπορούν να ενώσουν κοινωνικά συντηρητικά ακροατήρια με σημεία αναφοράς τη θρησκεία και την πατρίδα.Το μήνυμα προς τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της ΝΔ είναι ότι δεν χρειάζεται πλέον να συμβιβαστούν με τη μετάλλαξη του κόμματος. Υπάρχει ή ετοιμάζεται άλλος πολιτικός προορισμός. Γι’ αυτό οι παρεμβάσεις Σαμαρά δεν πρέπει να διαβάζονται ως προσωπικά ξεσπάσματα. Είναι κομμάτια της διαρκούς ιδεολογικής αποδόμησης του Μητσοτάκη.

Η απόφαση υπάρχει, το κόμμα ακόμη όχι

Σε ότι έχει να κάνει με την ίδρυση του νέου κόμματος, ο Αντώνης Σαμαράς κρατά ακόμη κλειστά τα χαρτιά του. Δεν έχει παρουσιάσει όνομα, οργανωτικό σχήμα ή ομάδα στελεχών, όμως από τις αρχές του καλοκαιριού αφήνει να εννοηθεί ότι η τελική απόφαση έχει ληφθεί. Αυτό που απομένει είναι η επιλογή της κατάλληλης στιγμής. Στο μεταξύ, οι επαφές συνεχίζονται με πρόσωπα που πέρασαν από τη Νέα Δημοκρατία και με στελέχη που εξακολουθούν να συνομιλούν με την παραδοσιακή Κεντροδεξιά. Οι δημόσιες παρεμβάσεις του θα πυκνώσουν, με αιχμές για τα εθνικά θέματα, την ακρίβεια, τη Δικαιοσύνη και την κατάσταση των μικρομεσαίων. Η πικρή αλήθεια για το Μαξίμου πάντως είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν χρειάζεται ακόμη να ανακοινώσει κόμμα. Του αρκεί να συντηρεί την προσδοκία. Όσο το Μαξίμου δεν γνωρίζει πότε θα κινηθεί, αναγκάζεται να υπολογίζει καθημερινά το κόστος της εμφάνισής του και κυρίως να μην έχει συγκεκριμένο σχέδιο ανάσχεσης του εγχειρήματος του Μεσσήνιου.

Το 12% που ανησυχεί το Μαξίμου

Οι μετρήσεις δεν προδικάζουν εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά αποκαλύπτουν ότι υπάρχει διαθέσιμο ακροατήριο. Περίπου ένας στους οκτώ ερωτηθέντες εμφανίζεται θετικός στο ενδεχόμενο να ψηφίσει φορέα υπό τον Αντώνη Σαμαρά. Το ποσοστό αυτό μπορεί να φαίνεται περιορισμένο, όμως είναι αρκετό για να στερήσει από τη Νέα Δημοκρατία την αυτοδυναμία και να ανακατέψει ολόκληρη τη δεξιά πολυκατοικία. Η πιθανή κάθοδός του δεν πιέζει μόνο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ακουμπά την Ελληνική Λύση, τη Φωνή Λογικής, τη Νίκη και το κόμμα Καρυστιανού, καθώς όλα αυτά τα κόμματα διεκδικούν τμήματα του ίδιου συντηρητικού ακροατηρίου. Το μεγάλο πρόβλημα για το Μαξίμου είναι διαφορετικό. Χωρίς την επιστροφή των δυσαρεστημένων δεξιών ψηφοφόρων, καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη ακόμη και η υπέρβαση του 25%, που σημαίνει ότι είναι πολύ σοβαρή η πιθανότητα η Νέα Δημοκρατία να χάσει το μπόνους των εδρών. Ο Σαμαράς λοιπόν μπορεί να αποδειχθεί ο πιο καθοριστικός παίκτης, χωρίς μάλιστα να χρειάζεται να κερδίσει τις εκλογές. Αρκεί να εμποδίσει τον Μητσοτάκη να τις κερδίσει όπως θέλει.

Το ενοίκιο τρώει τον μισθό

Η στεγαστική κρίση δεν είναι πια μια πίεση στον οικογενειακό προϋπολογισμό. Είναι μηχανισμός φτωχοποίησης. Μέσα σε πέντε χρόνια, τα ενοίκια αυξήθηκαν συνολικά κατά περίπου 45%, ενώ οι αποδοχές έμειναν καθηλωμένες στα χαμηλότερα επίπεδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο το 2025 καταγράφηκε νέα άνοδος 10%, ενώ το πρώτο εξάμηνο του 2026 προστέθηκε ακόμη 4,5%. Για χιλιάδες νοικοκυριά, η πληρωμή της κατοικίας προηγείται πλέον της αξιοπρεπούς διατροφής.Τις τελευταίες ημέρες κάθε μήνα περιορίζονται αγορές, λογαριασμοί και βασικές ανάγκες, ώστε να μη χαθεί το σπίτι. Κι όμως, η κυβέρνηση παρουσιάζει τα δημοσιονομικά πλεονάσματα ως απόδειξη επιτυχίας. Δεν απαιτείται ιδιαίτερη οικονομική ιδιοφυΐα για να εμφανίζεις γεμάτο ταμείο, όταν φορολογείς ακριβά, επιστρέφεις ελάχιστα και αφήνεις την αγορά κατοικίας χωρίς ουσιαστικό έλεγχο. Η ευημερία των αριθμών χτίζεται πάνω στην ασφυξία των ενοικιαστών.

Η αδράνεια έχει συγκεκριμένους κερδισμένους

Η κυβέρνηση διαθέτει εργαλεία, αλλά αποφεύγει συστηματικά να τα χρησιμοποιήσει. Θα μπορούσε να θεσπίσει όρια στις αυξήσεις, φορολογικά κίνητρα για χαμηλότερα μισθώματα, ουσιαστική μείωση του ΕΝΦΙΑ και αυστηρούς κανόνες για την αξιοποίηση των κλειστών κατοικιών. Αντί γι’ αυτά, προβάλλει ως μοναδική λύση τη νέα οικοδομική δραστηριότητα. Η επιλογή αυτή δεν είναι ουδέτερη. Μετατρέπει τη στεγαστική απόγνωση σε επενδυτική ευκαιρία για μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους και σε νέο πεδίο χρηματοδότησης για τις τράπεζες, αφου οι πολίτες ωθούνται συστηματικά προς την αγορά σπιτιού -μέσω στεγαστικών δανείων βεβαίως βεβαίως. Λόγω των υψηλών ενοικίων πολλοί θεωρούν ότι είναι καλύτερο να δίνουν χρήματα για τη δόση του στεγαστικού δανείου -και να τους μείνει το σπίτι- παρά για το ενοίκιο. Περισσότερη δόμηση, περισσότερα δάνεια και μεγαλύτερη κερδοφορία, χωρίς εγγύηση, ωστόσο, ότι τα νέα σπίτια θα είναι προσιτά σε εκείνους που πραγματικά τα χρειάζονται. Το κράτος δεν στέκεται ανήμπορο απέναντι στην έκρηξη των ενοικίων. Έχει επιλέξει να μην τη συγκρατήσει παράγοντας σταθερά απόγνωση για τους πολλούς και αποδόσεις για τους ισχυρούς. Αυτή η αδράνεια παύει να είναι ανικανότητα. Γίνεται συνειδητή ταξική επιλογή.

Η αρνητική πρωτιά της στέγης

Η Ελλάδα λοιπόν πέτυχε ακόμη μία ευρωπαϊκή «πρωτιά», μόνο που αυτή τη φορά ο λογαριασμός φτάνει κατευθείαν στα νοικοκυριά. Η αύξηση των ενοικίων κατά περίπου 45% την πενταετία 2021-2025 είναι η μεγαλύτερη στην Ευρώπη, ενώ οι μισθοί παραμένουν κοντά στον πάτο της κατάταξης. Οι πολίτες πληρώνουν ευρωπαϊκές τιμές κατοικίας με ελληνικά εισοδήματα. Αυτή είναι η πραγματική εικόνα πίσω από τους πανηγυρισμούς για ανάπτυξη και πλεονάσματα. Όσο η κυβέρνηση αποφεύγει να αγγίξει την αγορά, το στεγαστικό κόστος θα συνεχίζει να απορροφά μισθούς, αποταμιεύσεις και αξιοπρέπεια. Η πρωτιά, λοιπόν, δεν είναι στατιστική λεπτομέρεια. Είναι η επίσημη κατάταξη μιας κοινωνικής αποτυχίας με κυβερνητική υπογραφή.

Οι υπογραφές πίσω από τις 300.000 ευρώ (για ένα σπιτάκι)

Η ιστορία της ΤΕΧΑΝ δεν έχει ακόμη δείξει το πραγματικό της βάθος. Μου λένε άνθρωποι με πολυετή διαδρομή στην Αυτοδιοίκηση ότι, όταν αρχίσουν να ανοίγουν οι φάκελοι, η επίκληση άγνοιας δεν θα σταθεί εύκολα. Οι αποφάσεις πέρασαν από υπουργικά γραφεία, περιφέρειες και δήμους, με στελέχη που γνώριζαν τι ενέκριναν και σε ποια τιμή. Το πιο βαρύ στοιχείο είναι η ευρωπαϊκή σύγκριση, αφού μονάδες που στην Ελλάδα έφτασαν περίπου τις 300.000 ευρώ εμφανίζονταν σε άλλους διαγωνισμούς να κοστίζουν από 30.000 έως 70.000 ευρώ. Δεν πρόκειται για μια μικρή απόκλιση που χάνεται στα τεχνικά παραρτήματα. Πρόκειται για χάσμα που απαιτεί ονόματα και εξηγήσεις. Στο παρασκήνιο ακούω ότι κάποιοι προετοιμάζουν ήδη τη γραμμή άμυνας. Μόνο που εδώ οι αριθμοί είναι τόσο κραυγαλέοι, ώστε δύσκολα θα καλυφθούν πίσω από υπηρεσιακές εισηγήσεις και υπογραφές «καλής πίστης».

Το δεύτερο αγκάθι βρίσκεται στη χρηματοδότηση

Και σαν να μην έφτανε η τιμή κάθε μονάδας, υπάρχει ακόμη ένα σημείο που μπορεί να αποδειχθεί πιο επικίνδυνο. Η Κομισιόν είχε επισημάνει ότι τα συγκεκριμένα «σπιτάκια» αφορούσαν στην ανακύκλωση συσκευασιών, δηλαδή δραστηριότητα που ήδη χρηματοδοτείται μέσω των Συστημάτων Εναλλακτικής Διαχείρισης και των περιβαλλοντικών τελών. Με απλά λόγια, για να στηριχθεί η αγορά τους με εθνικούς ή ευρωπαϊκούς πόρους, θα έπρεπε να εξυπηρετούν διαφορετικό αντικείμενο, όπως άλλα αστικά απόβλητα. Άρα το ερώτημα δεν είναι μόνο γιατί πληρώθηκαν τόσο ακριβά, αλλά και αν έπρεπε να πληρωθούν από τη συγκεκριμένη πηγή.

Ο X-RAYTOR πηγαίνει διακοπές

Η στήλη X-RAY κατεβάζει ρολά για τον Αύγουστο. Ο X-RAYTOR αφήνει για λίγο φακέλους, πηγαδάκια και διαδρόμους των κομμάτων, της εξουσίας και των επιχειρηματικών ομίλων και παίρνει τον δρόμο των διακοπών. Θα επιστρέψει τον Σεπτέμβριο, ξεκούραστος και με ακόμη περισσότερο παρασκήνιο, αποκαλύψεις και ιστορίες που κάποιοι θα προτιμούσαν να μένουν στο σκοτάδι. Μέχρι τότε, να περνάτε όλοι καλά. Καλές διακοπές.